บทที่ 19

            “ตะวันจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านฉันอาทิตย์หน้า พร้อมกับไปทำงานในตำแหน่งเลขาส่วนตัวของฉันด้วย ฤทธ์เยอะแบบนั้นคงจะสนุกพิลึก ก็ดีชีวิตของฉันจะได้มีสีสันไม่จำเจน่าเบื่อหน่าย แล้วนายจะต้องนอนพักที่นี่อีกนานไหม”

            “ยังไม่รู้เลยถ้าแผลไม่ติดเชื้อ อีกไม่กี่วันก็คงจะกลับได้”

            “นายส่งคนไปจัดการไอ้พวกนั้นแล้วใช่ไหม ฉันจะได้ไม่ต้องส่งคนไปจัดการพวกมันอีก”

            “เรียบร้อยตอนนี้ก็รอแค่ให้พวกลูกน้องมันมารายงานผลเท่านั้น”

            “ทำไมมันเงียบแบบนี้ พยาบาลสาวสวยหายไปไหนกันหมด ไม่รีบเข้ามาดูแลคุณกวินได้ยังไงกัน”

            “พวกเธอคงรู้ถึงสัญญาณอันตรายก็เลยไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้พวกเรา”

            “นายพูดแบบนี้ได้อย่างไร ทั้งที่นายก็รู้ว่ามีแต่คนคอยจะมาเอาอกเอาใจเราน่ะสิไม่ว่า คงจะมีอยู่คนเดียวนั่นล่ะที่คิดแต่จะเล่นงานฉัน”

            “นายหมายถึงคุณตะวันล่ะสิ เธอน่ารักดีนะ แสบซ่าดี เหมาะที่จะเป็นคู่ปรับของนาย”

            “แล้วนายล่ะเห็นคุณฟ้าเป็นอย่างไรบ้าง ฉันว่าเธอก็สวยดีนะลูกสาวบ้านนี้สวยทุกคน นายไม่คิดที่จะสนใจเธอบ้างเหรอ”

            “เธอก็สวยดีฉันยอมรับว่าฉันเองก็สนใจเธออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แถมเธอยังเป็นคนมีน้ำใจช่วยเหลือชีวิตฉันไว้”

            ปิยภัศร์ยิ้มอย่างพอใจกับคำตอบของเพื่อน และเมื่อเห็นว่าอาการของกวินไม่ได้เป็นอะไรมากมายก็วางใจและคุยอยู่สักพักก็ขอตัวกลับ เพื่อให้เพื่อนรักของเขาได้พักผ่อน

            มินตราขับรถกลับบ้านอย่างรีบร้อน ด้วยความเป็นห่วงน้องสาว และรู้สึกสังหรณ์ว่าน่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับเธอ เมื่อขับรถมาถึงหญิงสาวก็รีบเดินเข้าไปในบ้าน แล้วก็พบเมธาวีนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ห้องรับแขกแต่เพียงลำพัง โดยไม่มีทีท่าจะรู้สึกตัวว่ามีคนเดินเข้ามาในบ้าน จนกระทั่งมินตราเดินไปนั่งใกล้ๆ

            “ตะวันเป็นอะไรไปทำไมทำหน้าแบบนี้ ไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า ใครทำอะไรตะวันบอกพี่มาเดี๋ยวพี่จะไปจัดการให้” เสียงของมินตราทำให้เมธาวีหลุดจากภวังค์

            “พี่ฟ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ ทำไมตะวันไม่ได้ยินเสียงรถเลยคะ”

            “เพิ่งมาถึงนี่แหละ...หลังจากตะวันวางสายไปพี่ก็ไม่สบายใจ และเป็นห่วงก็เลยรีบขับรถกลับมา คุณปิยภัศร์ทำอะไรให้ตะวันไม่สบายใจหรือจ๊ะเล่าให้พี่ฟังได้ไหม”

            เมธาวีตัดสินใจเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอในบ่ายวันนี้ให้พี่สาวฟัง เพราะว่าไม่เคยมีความลับต่อกัน แต่ก็ไม่วายพูดกำชับพี่สาวว่าห้ามนำเรื่องนี้ไปบอกใคร แม้กระทั่งบิดา เพราะเธอไม่อยากให้พ่อรู้สึกกังวลหรือไม่สบายใจกับเรื่องนี้

            “พี่จะไปพูดกับคุณปิยภัศร์ว่าไม่ให้เขาทำแบบนี้กับตะวันอีก”

            “อย่าเลยค่ะพี่ฟ้ามันไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ อีกอย่างตะวันก็โตแล้วตะวันจะดูแลตัวเองค่ะ และจะไม่เปิดโอกาสให้เขาเข้ามาทำอะไรแบบนี้กับตะวันได้อีก พี่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะที่เกิดเรื่องในครั้งนี้ เพราะตะวันไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำก็เลยไม่ได้ระวัง แล้วพี่ฟ้าล่ะคะเกิดอะไรขึ้นทำไมเสื้อผ้าถึงได้เปื้อนเลือดไปหมดแบบนี้ ตอนที่พี่โทรมาบอกว่าเกิดอุบัติเหตุตะวันตกใจมากเลย นึกว่าพี่เป็นอะไรไปซะอีก” มินตราเล่าถึงเหตุการณ์ที่เธอไปเจอมาพร้อมกับสรุปว่า

            “ตอนนี้คุณวินก็นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล คิดว่าอีกไม่กี่วันก็คงจะกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ เขารู้จักกับตะวันด้วยนะ”

            “คุณวินที่พี่ฟ้าพูดถึงหมายถึงคุณกวินหรือเปล่าคะ”

            “ใช่จ้ะ เขายังบอกพี่ด้วยว่าเขามาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับตะวัน”

            “ใช่ค่ะ เขามาพร้อมกับเจ้าหนี้หน้าเลือดของเรา พี่ฟ้าคงจะเหนื่อยแล้วตะวันว่าพี่ไปอาบน้ำแล้วก็พักผ่อนดีไหมคะ” มินตราพยักหน้าก็ดีเหมือนกันเพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว อีกอย่างเธอก็เหนื่อยมาทั้งวันจึงชวนน้องสาวให้ขึ้นไปพักผ่อนพร้อมกัน

            ในระหว่างที่มินตราอาบน้ำอยู่นั้นเธอก็คิดถึงเรื่องของน้องสาวไปด้วย เธอเพิ่งจะรู้ว่าแท้จริงแล้วปิยภัศร์ที่เธอพูดถึง ก็คือบุคคลคนเดียวกับคุณภัศร์เพื่อนรักของกวินนั่นเอง บางทีถ้าไปขอร้องให้กวินช่วยพูดกับเพื่อนรักของเขาไม่ให้มารังแกเมธาวีก็น่าจะได้ มันอาจจะไม่ได้ผลแต่มินตราก็จะไม่ละทิ้งโอกาสนี้ เพราะว่ามันจะเป็นหนทางเดียวที่เธอจะทำเพื่อน้องสาวของเธอได้ คิดได้ดังนั้นก็สบายใจแล้วก็รีบเข้านอน