บทที่ 18

           “เดี๋ยวสิตะวัน ยังคุยกันไม่ทันจะรู้เรื่องเลยวางสายไปซะละ” มินตรามั่นใจว่าจะต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับน้องสาวอย่างแน่นอน แต่เกิดอะไรขึ้นคงต้องกลับไปถามตะวัน เมื่อวางสายแล้วหญิงสาวก็หันไปพบสายตาของกวิน ที่บ่งบอกว่าฟังเธอพูดอยู่เช่นกัน

            “คุณตะวันคงเป็นห่วงคุณ”

            “ใช่ค่ะ เห็นว่าดึกมากแล้วฉันยังไม่กลับบ้านก็เลยลงมารอข้างล่าง แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ดีเลย ไม่รู้ว่าไปหาคุณปิยภัศร์มามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า” มินตราเผลอพูดชื่อของปิยภัศร์ออกมาแล้วก็นึกได้ว่าไม่ควรพูด หญิงสาวก็เลยทำทีก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา

            กวินฟังสิ่งที่มินตราคุยกับน้องสาวของเธอ ก็พอจะเดาได้ว่าวันนี้เมธาวีเดินทางไปพบเพื่อนรักของเขา แล้วอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่สบายใจจนทำให้พี่สาวของเธอพลอยกลุ้มใจไปด้วย ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่แต่เรื่องนี้ต้องมีคำตอบ และคนที่จะตอบคำถามนี้ได้คงไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากนายภัศร์เพื่อนรักของเขานั่นเอง

            “ถ้าคุณรีบจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะครับ ผมอยู่คนเดียวได้ อีกสักพักเพื่อนของผมก็คงจะมา”

            “ไม่เป็นไรค่ะอยู่อีกสักพักก็ได้ เพราะฉันโทรไปบอกที่บ้านไว้แล้วเขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

            ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรกันต่อประตูก็ถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง บ่งบอกถึงความเป็นคนใจร้อนของคนที่เปิดเข้ามา

            “วินนายเป็นอย่างไรบ้าง เกิดอะไรขึ้นกับนาย แล้วรู้หรือยังว่าเป็นฝีมือของใคร” ปิยภัศร์ซึ่งเดินเข้ามาในห้องถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อนรัก จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ภายในห้องนั้นด้วย

            “ใจเย็นๆ นายเล่นถามเป็นชุดแบบนี้ใครจะไปตอบนายได้ทัน ฉันไม่เป็นอะไรมากนอกจากโดนแทงเป็นแผลฉกรรจ์เสียเลือดมากหน่อย โชคดีที่คุณฟ้าเห็นเหตุการณ์และช่วยฉันไว้ได้ทัน ภัศร์นี่คุณมินตรา จิระกานต์กุล ฟ้าครับนี่นายภัศร์เพื่อนรักของผมครับ”

            “สวัสดีครับคุณฟ้า ยินดีที่ได้รู้จักกับลูกสาวคนสวยอีกคนของคุณวิชญะ”

            “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” เธอพูดกับเขาพร้อมกับหันไปบอกกับกวิน

            “นี่ก็ดึกมากแล้วฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ ถ้าคุณมีอะไรให้ฉันช่วยหรือจะให้ฉันไปเป็นพยานที่เห็นเหตุการณ์นี้ล่ะก็ฉันยินดีนะคะ นี่นามบัตรของฉันค่ะ”

            “ขอบคุณมากครับ นี่ครับนามบัตรของผมเผื่อคุณจะติดต่อผม และผมหวังว่าเราคงจะได้พบกันอีกนะครับ อย่างน้อยก็ให้ผมได้มีโอกาสเลี้ยงอาหารคุณ เป็นการตอบแทนที่คุณได้ช่วยเหลือผมไว้ในวันนี้”

            “ฉันกลับก่อนนะคะ ขอตัวก่อนนะคะคุณภัศร์”

            “ขับรถกลับบ้านดีๆ นะครับ ผมฝากกู๊ดไนท์น้องสาวของคุณด้วย”

            “คุณรู้จักตะวันด้วยเหรอคะ” ปิยภัศร์ยิ้มให้เธอก่อนที่จะตอบ

            “รู้จักสิครับ รู้จักดีซะด้วย”

            “แล้วฉันจะบอกตะวันให้นะคะ” หญิงสาวเดินออกจากห้องไปโดยมีสายตาของสองหนุ่มมองตามไปด้วย

            เมื่อประตูถูกปิดลง ปิยภัศร์ก็หันไปพูดกับกวิน

            “สวยดีเหมือนกันนะ แถมยังพูดจาก็ดีไม่เหมือนน้องสาว”

            “นายมาก็ดีละ ฉันมีเรื่องอยากจะถามนาย วันนี้เกิดอะไรขึ้นกับคุณตะวัน นายทำอะไรเธอ...เธอถึงได้ไม่พอใจนายจนเก็บมาคิดมาก”

            “นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไงกัน”

            “ฉันได้ยินคุณฟ้าคุยโทรศัพท์กับคุณตะวันเพื่อบอกว่าจะกลับบ้านดึกเธอจะได้ไม่เป็นห่วง ทางโน้นคงจะพูดอะไรที่ไม่สบายใจให้เธอฟัง ฉันจับใจความได้ว่าวันนี้คุณตะวันไปหานาย แล้วก็กลับมาพร้อมกับความไม่สบายใจ ไหนนายลองเล่าให้ฉันฟังหน่อยซิว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

            ปิยภัศร์ยักไหล่แล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้กวินฟัง

            “เรื่องมันก็มีแค่นี้ไม่เห็นจะต้องไม่สบายใจตรงไหนเลย หรือว่าไอ้ที่ไม่สบายใจเป็นเพราะว่าฉันยังไม่ได้ช่วยให้เธอขึ้นสวรรค์ซะก่อนกันแน่ ช่วยไม่ได้อยากจะเป็นลมไปก่อนทำไม ไม่งั้นก็อาจจะมีความสุขกับฉันไปแล้วก็ได้”

            “นายนี่มันสมกับเป็นนายพรานล่าเหยื่อจริงๆ”

            “นายเองก็ใช่ย่อยมันก็เสือผู้หญิงเหมือนกันล่ะวะ เพียงแต่ว่านายชอบทำแบบเงียบๆ ส่วนฉันชอบเป็นข่าวครึกโครมบนหน้าหนังสือพิมพ์ ว่าแต่เรื่องของนายมันเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมนายถึงโดนรุมได้ รู้หรือยังว่าเป็นฝีมือของใคร”

            “คิดว่าคงจะเป็นพวกฝ่ายตรงข้ามที่ทำธุรกิจเดียวกับฉันนั่นแหละ ฉันประมาทไปหน่อยไม่คิดว่ามันจะเล่นงานก็เลยไม่ได้ให้ใครติดตามไปด้วย แต่นี่ก็สั่งลูกน้องไปจัดการแล้ว ดีนะที่คุณฟ้ามาเจอและช่วยเหลือไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นนายอาจจะต้องมาเก็บศพฉันแทนก็เป็นได้”

            “ดูนายจะสนิทสนมกับเธอเหลือเกินนะ เพิ่งจะเจอกันวันนี้เองไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงได้เรียกกันสนิทสนมซะขนาดนั้น”

            “ก็เธออนุญาตให้เรียกแบบนี้ แล้วนายล่ะตกลงเรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว”