บทที่ 37

            เพราะแขกผู้มาเยือนไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ที่พวกเธอกำลังพูดถึงกันอยู่นั่นเอง เขามาพร้อมกับสาวน้อยวัยสดใสคนหนึ่ง

            “สวัสดีครับ...อาการบาดเจ็บของคุณเป็นยังไงบ้างดีขึ้นหรือยัง”

            ถึงแม้ว่ากวินจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่มินตราก็รู้ดีว่าเขาถามถึงอาการบาดเจ็บของเธอ

            “ก็ยังเดินไม่ค่อยถนัดนักหรอกค่ะแต่ก็ดีขึ้นนิดหน่อย”

            เมธาวีและสาวน้อยสดใสคนหนึ่ง กำลังสังเกตท่าทางของสองหนุ่มสาวอยู่เงียบๆ และเธอก็ได้ยินเสียงทักทายจากแขกผู้มาเยือน

            “สวัสดีครับคุณตะวัน ผมไม่คิดว่าจะพบคุณที่นี่ด้วย”

            “ที่นี่เป็นบ้านของฉันนะคะคุณเจอฉันที่นี่ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ แต่ที่น่าแปลกก็คือคุณวินมาทำอะไรที่นี่ตอนเช้าแบบนี้คะ”

            กวินยังไม่ทันที่จะตอบคำถามนั้น ก็มีเสียงหวานกังวาลใสของหญิงสาววัยรุ่นพูดขัดขึ้นมาซะก่อน

            “พี่วินแนะนำให้ขวัญรู้จักกับพี่ฟ้าหน่อยสิคะ”

            “โทษทีพี่ลืมไป”

            “ฟ้าครับนี่สู่ขวัญน้องสาวของผมเองครับ” แล้วชายหนุ่มกันหันไปพูดกับน้องสาวของตัวเอง

            “ขวัญนั่นคุณฟ้าและก็คุณตะวัน”

            “สวัสดีค่ะ...ตัวจริงของพี่ฟ้าสวยกว่าในทีวีซะอีก” สู่ขวัญพูดพร้อมกับยกมือไหว้หญิงสาวทั้งสองคน ทำให้สองพี่น้องรับไหว้แทบไม่ทัน เมธาวีและมินตรายังงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ก็ยังเอ่ยปากทักทายออกไป

            “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”

            “นี่คงเป็นพี่ตะวันน้องสาวของพี่ฟ้าใช่ไหมคะ”

            “ใช่ค่ะ เชิญนั่งก่อนดีไหมคะ”

            “ขอบคุณค่ะนึกว่าจะไม่เชิญซะแล้ว”

            แล้วสู่ขวัญก็เดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว แถมยังดึงมือพี่วินให้เดินไปนั่งกับเธออีกด้วย

            “พวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่คะ” เมธาวีหันไปถามกวินแต่คนที่ตอบคำถามนี้คือน้องสาวของเขา 

            “คือเมื่อคืนวานพี่วินบอกว่าพี่ฟ้าเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เช้านี้เราสองคนก็เลยชวนกันมาเยี่ยมพี่ฟ้าค่ะ ที่จริงแล้วขวัญขอตามพี่วินมาเพราะอยากจะมาทำความรู้จักกับพี่ฟ้า แต่โชคดีจังที่ได้เจอพี่ตะวันด้วย”

            เมธาวีเพียงแต่ยิ้มให้เธอจากนั้นก็หันไปถามพี่สาวของตัวเอง

            “พี่ฟ้าเล่าให้ตะวันฟังหน่อยได้ไหมคะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แล้วทำไมพี่ถึงได้รับบาดเจ็บ”

            “นั่นสิคะขวัญก็อยากรู้เหมือนกัน” มินตราหันไปสบตากวิน ชายหนุ่มพยักหน้าให้เธอเล่าความจริงให้ทุกคนฟัง หญิงสาวจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อคืนนี้โดยไม่ปิดบัง ยกเว้นชื่อของคนที่บงการเรื่องนี้ ด้วยเพราะรู้จักนิสัยของน้องสาวเป็นอย่างดี ถ้าเธอรู้เธอจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ อย่างแน่นอน

            “ใครกันนะที่กล้าทำเรื่องแบบนี้” เมธาวีพูดอย่างฉุนเฉียว

            “ช่างเถอะตะวันพี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อยแค่ขาเจ็บเท่านั้น ว่าแต่ตะวันมาหาพี่แต่เช้ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

            “ตะวันจะมาถามถึงเรื่องข่าวของพี่ฟ้ากับคุณวินเป็นแฟนกัน มันเป็นความจริงหรือเปล่าคะ ทำไมตะวันไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”

            “ผมขอเป็นคนตอบคำถามนี้แทนพี่สาวของคุณเอง ผมจำเป็นที่จะต้องพูดออกไปแบบนั้นเพื่อรับผิดชอบชื่อเสียงของพี่สาวคุณ เพราะถ้าผมไม่ทำแบบนี้พี่สาวของคุณก็จะเสียหายจากข่าวที่พวกเขานำเสนอไป และพี่ฟ้าของคุณก็จะถูกนักข่าวตามไม่เลิกจนขาดความเป็นส่วนตัว”

            “’งั้นก็หมายความว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นการแสดงละครเพื่อรักษาชื่อเสียงของพี่ฟ้า เหตุผลของคุณมันฟังดูแปลกพิกลนะคะ แต่ถึงยังไงก็ต้องขอบคุณคุณวินนะคะ ทั้งเรื่องที่คุณช่วยพี่ฟ้าจากอันตรายเมื่อคืนนี้รวมไปถึงการปกป้องชื่อเสียงของเธอ”

            “ไม่เป็นไรครับผมยินดีและเต็มใจครับ อีกอย่างผมยอมรับว่าผมชอบพี่ฟ้าของคุณ เราเลยตกลงกันว่าจะลองศึกษานิสัยของกันและกัน”

            เมธาวีเพียงแต่ยิ้มให้กวินและหันไปพูดกำชับกับมินตราว่าห้ามประมาทเด็ดขาด

            “ยังไงก็ตามพี่ฟ้าจะต้องระวังตัวให้มากนะคะตะวันเป็นห่วง” แต่กวินได้พูดให้เมธาวีคลายความกังวล เพราะเขารับรองความปลอดภัยของพี่สาวเธอ

            “ไม่ต้องห่วงนะครับคุณตะวัน ผมรับรองว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับพี่สาวของคุณอีก”

            “ทำไมคุณดูมั่นใจขนาดนี้คะคุณวินว่าจะไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงที่น่าตกใจ...เกิดขึ้นกับพี่ฟ้าแบบเมื่อคืนนี้อีก” แต่สู่ขวัญเป็นคนตอบคำถามนี้ซะเอง

            “ก็เพราะว่าพี่วินจะเป็นคนดูแลพี่ฟ้าเองน่ะสิคะพี่ตะวัน” นอกจากจะเป็นคนตอบคำถามแทนพี่ชายแล้วยังไม่วายหันไปขอเสียงสนับสนุนจากพี่ชายที่นั่งอยู่ข้างตัว

            “จริงไหมคะพี่วิน”

            “ต่อไปนี้ผมจะดูแลคุณฟ้าด้วยตัวของผมเอง” เมธาวีถามชายหนุ่มคนเดียวในที่นั้น ถึงข้อสงสัยเกี่ยวกับน้องสาวของเขา