บทที่ 42

            ปิยภัศร์พาหมอสรรค์ขึ้นมาบนห้องหญิงสาว หลังจากที่ป้าวรรณเช็ดตัวเธอเสร็จไปไม่นาน ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งข้างตัวเธอ และจับมือบอบบางของเธอมาเกาะกุมไว้

            “ตะวันคุณยังปวดหัวมากอยู่อีกหรือเปล่า” หญิงสาวพยักหน้าตอบชายหนุ่ม

            “คุณภัศร์ถอยออกมาก่อนค่ะ คุณหมอจะได้เข้าไปตรวจดูอาการของคุณตะวัน”

            แต่ปิยภัศร์พูดอย่างคนเกเร “ผมนั่งตรงนี้หมอก็ตรวจได้”

            “แต่ป้าว่าคุณจะไปเกะกะคุณหมอนะคะ”

            “ผมรับรองจะไม่ทำตัวให้เกะกะหมอสรรค์หรอกครับ ป้าวรรณก็ให้หมอสรรค์ไปตรวจด้านโน้นสิครับ แค่นี้ก็ไม่เกะกะละ” ชายหนุ่มพูดอย่างเอาแต่ใจตัวเอง หมอสรรค์ซึ่งเป็นหมอประจำตระกูลของชายหนุ่มมานาน และเห็นคุณภัศร์มาตั้งแต่ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ จนเดี๋ยวนี้โตเป็นหนุ่มยิ้มให้กับป้าวรรณ

            “ไม่เป็นไรหรอกครับคุณวรรณ...คุณภัศร์ก็ไม่ได้เกะกะอะไร” แล้วก็เดินอ้อมเตียงไปอีกด้านหนึ่ง

            “ขอหมอตรวจอาการหน่อยนะครับ คุณมีอาการเป็นยังไงบ้างครับ”

            “ปวดหัวและก็มีไข้สูง” ปิยภัศร์ชิงตอบคำถามของหมอสรรค์ก่อนที่หญิงสาวจะเป็นคนตอบ

            หมอสรรค์พยักหน้าพร้อมกับตรวจร่างกายของเธอ แต่ชายหนุ่มคนเดียวที่นั่งอยู่ด้วยมักจะคอยจับตามอง และเมื่อหมอสรรค์จะปลดกระดุมเสื้อของหญิงสาว เพื่อใช้เครื่องฟังการเต้นของหัวใจ ชายหนุ่มก็ขอเป็นฝ่ายทำหน้าที่นี้ซะเอง สิ่งนี้เองที่สร้างความขบขันให้กับหมอสรรค์ไม่น้อยเลยทีเดียว

            ‘อะไรจะหวงกันขนาดนี้’ หมอสรรค์ได้แต่คิดในใจ

            “ตะวันเป็นยังไงบ้างครับหมอ” ปิยภัศร์ถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

            “เป็นไข้หวัดใหญ่ครับควรจะนอนพักผ่อนและทานอาหารอ่อนๆ ที่สำคัญควรจะดื่มน้ำมากๆ เดี๋ยวหมอจะฉีดยาให้เข็มหนึ่งแล้วก็จะจัดยาแก้ไข้ไว้ให้”

            “ต้องฉีดยาด้วยเหรอคะคุณหมอไม่ฉีดได้ไหมคะ กินยาอย่างเดียวก็พอค่ะ ตะวันสัญญาว่าจะกินยาตรงตามเวลาที่คุณหมอสั่ง”

            “นั่นสิหมอทำไมจะต้องฉีดยาด้วยครับ”

            “ที่หมอจะฉีดยาให้เพราะว่าอาการจะได้ทุเลาเร็วขึ้นไงครับ”

            เมื่อปิยภัศร์ได้ฟังคำชี้แจงของหมอสรรค์ก็เห็นด้วย จึงหันไปพูดโน้มน้าวจิตใจของหญิงสาวให้คล้อยตามสิ่งที่หมอสรรค์แนะนำ

            “ตะวันยอมให้หมอฉีดยาเถอะนะ อาการของคุณจะได้ทุเลาลง” ชายหนุ่มหันกลับไปถามหมอสรรค์ซึ่งกำลังเตรียมยาฉีดให้กับหญิงสาว

            “จะฉีดที่ตรงไหนหรือหมอ”

            “สะโพกครับ”

            “ฉีดที่แขนแทนแล้วกัน” ปิยภัศร์พูดกับคุณหมอประจำตระกูล

            ในขณะที่หมอกำลังเตรียมเข็มฉีดยาให้ตะวันอยู่นั้น ปิยภัศร์ก็ทำหน้าที่ควบคุมการฉีดยาด้วยสายตาไม่กระพริบ แถมทำเสียงปลอบคนป่วยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งน้อยคนนักจะได้ยินแบบนี้

            “ไม่ต้องกลัวนะตะวันฉีดยาเข็มนึงแล้วคุณจะได้หายเร็วๆ”

            เมธาวีมองเข็มฉีดยานึกหวาดไม่หาย เพราะเธอไม่ค่อยจะถูกฉโลกกับเข็มฉีดยาสักเท่าไร จำได้ว่าสมัยเด็กเวลาที่เธอโดนฉีดยาเธอจะร้องเสียงดังไปสามบ้านแปดบ้านได้ยินกันหมดทีเดียว และดูเหมือนปิยภัศร์จะรู้ความคิดของเธอ เขากระชับมือเธอเอาไว้

            “ตะวัน...ถ้าคุณกลัวก็มองหน้าผมสิ...ผมรับรองว่าคุณจะไม่เจ็บเลย”

            เมธาวีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะไปกับคำพูดของเขา ในระหว่างที่ชายหนุ่มหาเรื่องล้อเลียนหญิงสาวอยู่นั้น หมอสรรค์ก็จัดการฉีดยาให้เธอ รู้ตัวอีกทีคุณหมอก็จัดการฉีดยาให้เธอจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

            ในตอนนั้นเองมีคนโทรศัพท์เข้ามือถือของปิยภัศร์ ชายหนุ่มกดรับทันทีเมื่อเห็นว่าใครโทรมา

            “วินนายมีอะไร” และเขาก็ขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอก ทิ้งให้หมอกับป้าวรรณอยู่กับคนป่วยตามลำพัง หมอสรรค์หัวเราะอย่างขบขัน

            “หมอขำอะไรหรือคะ” ป้าวรรณถามด้วยความสงสัย

            “ก็ขำคุณภัศร์น่ะสิครับ...ถ้าผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณภัศร์ยังโสดและยังไม่ได้แต่งงานล่ะก็ ผมต้องคิดว่าคุณภัศร์ทั้งรักและหวงภรรยามากขนาดหนักเลยนะครับ ดูเหมือนคุณตะวันจะมีความหมายต่อคุณภัศร์มาก คุณภัศร์ถึงได้ห่วงใยมากมายขนาดนี้” ป้าวรรณเพียงแต่ยิ้มจากนั้นหมอสรรค์ก็หันไปพูดกับคนไข้แทน

            “หมอจัดยาให้แล้วนะครับ ถ้าคุณตะวันทานยาตามที่หมอจัดให้จนหมด ก็จะอาการดีขึ้นภายในสองสามวัน”

            “ขอบคุณค่ะ”

            “มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว เสร็จธุระแล้วหมอขอตัวกลับก่อนนะครับ อย่าลืมทานยาตามเวลาที่หมอสั่งนะครับ รวมถึงนอนพักผ่อนและดื่มน้ำมากๆ อีกไม่กี่วันก็จะหายเป็นปกติ”

            “ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

            ป้าวรรณเรียกเด็กให้ลงไปส่งคุณหมอที่รถ ส่วนตัวเองก็จะลงไปอุ่นโจ๊กขึ้นมาให้หญิงสาวทานจะได้ทานยาและนอนพักผ่อน แต่พอจะเดินออกไปก็สวนกับชายหนุ่มที่หน้าประตู

            “คุณภัศร์มาก็ดีละค่ะอยู่เป็นเพื่อนคุณตะวันก่อนนะคะ ป้าจะลงไปอุ่นโจ๊กขึ้นมาให้เธอ”

            “ป้าวรรณไม่ต้องเป็นห่วง ผมจะอยู่ดูแลตะวันเองครับ” ปิยภัศร์กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งก็พบว่าเมธาวีกำลังจะหลับ

            “ตะวัน...คุณรู้สึกง่วงตอนที่เห็นผมเดินเข้ามาในห้องหรือเปล่านะ”

            “เปล่าซะหน่อยทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วยคะ พวกยาแก้หวัดมักจะง่วงแบบนี้เสมอ”

            เธอเถียงเขาเสียงอู้อี้อย่างไม่ยอมให้เขาโจมตีเธอได้ฝ่ายเดียว...หญิงสาวรู้สึกกลัวเขาอยู่ไม่น้อย เพราะถ้าเขาคิดจะทำอะไรเธอขึ้นมาตอนนี้ เธอคงจะไม่มีแรงต่อต้านเขา แต่ปิยภัศร์ก็ไม่ได้ทำอะไรเธอ เขาเพียงแต่หยิบผ้านวมมาห่มให้เท่านั้น