บทที่ 47

            เมื่อเพื่อนของเขากลับไปแล้ว กวินไม่ได้นั่งทำงานอย่างที่เขาควรจะทำ เขากลับนั่งคิดถึงตอนที่เขาจูบมินตรา ไม่น่าเชื่อเลยว่าเขาจะตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาทำลงไป

            อุปทานทำให้เขาคิดว่ารสชาติความหวานของริมฝีปากนุ่มของเธอนั้นยังคงติดอยู่ และเขาอยากที่จะสัมผัสกับความหวานนั้นอีกครั้ง รวมไปถึงกับอยากที่จะสัมผัสตัวเธอให้มากกว่านี้

            ที่จริงแล้วตัวเขาเองก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะทั้งที่สวยและเชี่ยวชาญกับเรื่องอย่างว่า แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขากลับมาติดใจมินตรา

            เท่าที่ดูจากการที่เธอตอบสนองเขาอย่างสะเปะสะปะทำให้กวินรู้ว่ามินตราไม่ค่อยมีประสบการณ์กับเรื่องทำนองนี้มากนัก แต่สิ่งนั้นกลับเป็นสิ่งที่กระตุ้นเร้าความรู้สึกและความเป็นชายของเขาได้เป็นอย่างดี โดยที่เจ้าตัวเองก็คงจะไม่รู้เรื่องซะละมั้ง ชายหนุ่มคิดพร้อมกับยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงท่าทางอ่อนประสบการณ์ของเธอ

            “ประสบการณ์ของเรามันต่างกันชั่วโมงบินก็ต่างกัน แต่ไม่เป็นไรนั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ ผมจะสอนให้คุณได้เรียนรู้ว่าเวลาที่ผู้หญิงกับผู้ชายรักกันเขาจะสัมผัสกันยังไง”

            เขายิ้มอย่างหมายมั่นว่าสิ่งนั้นจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอนแต่ว่าเมื่อไรเท่านั้นเอง จากนั้นก็ปัดความรู้สึกเหล่านั้นออกไป และเริ่มลงมือทำงานพร้อมกับคิดว่า สงสัยคืนนี้เขาจะต้องหาผู้หญิงสักคนมาช่วยดับความใคร่ของเขาที่มินตราเป็นคนก่อขึ้น

            เมื่อปิยภัศร์ขับรถกลับมาถึงบ้าน ก็ถามเด็กรับใช้ที่มาคอยเปิดประตูบ้านให้เขาว่า

            “คุณตะวันอยู่ที่ไหน”

            “อยู่บนห้องค่ะวันนี้คุณตะวันยังไม่ได้ลงมาเลยค่ะ”

            เขาพยักหน้าพอใจกับคำตอบที่ได้รับ จากนั้นก็เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ห้องนอนของเธอ ปิยภัศร์เห็นเธอนอนหลับอยู่บนเตียงจึงเดินเข้าไปนั่งลงข้างตัวเธอ

            ผ้านวมที่เมธาวีใช้ห่มหล่นมากองอยู่ที่เอว เผยให้เห็นทรวงอกอิ่มของผู้เป็นเจ้าของที่สะท้อนการหายใจอย่างสม่ำเสมอ ตอนแรกเขาคิดจะหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มคลุมให้เธอเท่านั้น แต่ว่าเขาไม่สามารถที่จะละสายตาไปจากทรวงอกคู่งามของเธอได้

            ปิยภัศร์งอนิ้วหลวมๆ ใช้ข้อนิ้วไล้ระเบาๆ ตรงร่องอกผ่านเสื้อนอนตัวบาง ก่อนที่จะก้มลงแนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางสีกุหลาบนั้นบางเบาราวกับกลัวว่าเธอจะตื่น และก็เริ่มจูบซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาว

            เมธาวียังคงนอนกระสับกระส่ายไปมาด้วยความไม่สบายตัว จนผ้าห่มหลุดลุ่ยออกจากตัวของเธอ

            ปิยภัศร์ไล่สายตาเรื่อยไปตั้งแต่หน้าอกลงไปจนถึงเรียวขาขาวนวล ที่โผล่พ้นกระโปรงชุดนอนสีขาวบางเบาซึ่งตอนนี้ร่นขึ้นมาเหนือเข่า เนื่องจากการที่เธอนอนดิ้น ปิยภัศร์ทาบทับหญิงสาวด้วยร่างของเขาพร้อมกับก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้งอย่างบางเบา ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นจูบที่ร้อนแรง

            ในขณะที่มือเรียวสวยของเขาเลื่อนมาเค้นคลึงเนินอกของเธอเพื่อสร้างความต้องการของอีกฝ่ายให้เพิ่มมากยิ่งขึ้น เขาลูบไล้ต่ำลงเรื่อยมาจนถึงสะโพกงอนงาม สิ่งที่เขามีผลทำให้เมธาวีกระสับกระส่ายไปมาเหมือนเธอกำลังตกอยู่ในความฝัน แล้วความรู้สึกวาบหวามที่กำลังเกิดขึ้นกับเธอมันคืออะไรกันแน่

            “อืม...” หญิงสาวทอดถอนใจออกมา เธอมีความรู้สึกคล้ายตนเองนั้นล่องลอยอยู่ในความฝัน และเผลอไผลตอบสนองจุมพิตของเขา มือของปิยภัศร์ยังคงทำหน้าที่ลูบไล้ตามร่างกายของเธออย่างต่อเนื่อง โดยเริ่มจากทรวงอกทั้งสองข้างผ่านหน้าท้องแบนราบ เมธาวีสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่านี่ถ้าจะไม่ใช่ความฝัน จึงพยายามที่จะลืมตาขึ้นมาอย่างยากเย็น เนื่องจากฤทธิ์ยาแก้ไข้ที่เธอกินเข้าไป

            “คุณ...ปิยภัศร์” ตะวันลืมตามขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มเต็มตาหญิงสาวก็เริ่มดิ้นรน

            “คุณจะดิ้นทำไมตะวัน อย่าบอกนะว่าคุณไม่เคยกับเรื่องแบบนี้มาก่อน”

            “หยุดนะ...ไม่...ไปให้พ้น” เมธาวีพยายามผลักอกของชายหนุ่มให้ออกไปจากตัวเธอ พร้อมกับส่ายหน้าไปมาเพื่อหลีกหนีจากจุมพิตของเขา เธอรู้สึกเหม็นน้ำหอมที่ชายหนุ่มใช้ในวันนี้ กลิ่นนั้นเข้าไปกระตุ้นให้เธอรู้สึกอยากที่จะอาเจียนออกมา หญิงสาวใช้แรงสุดท้ายที่มีทั้งหมดผลักตัวเขาออกไป พร้อมกับทำท่าผะอืดผะอม ตอนนี้ร่างกายของเธอทับอยู่บนตัวของชายหนุ่มอีกที

            “ตะวันคุณจะทำอะไร”

            “ฉันอยากจะอาเจียน”

            “อย่านะ...ห้ามมาอาเจียนตรงนี้”

            ชายหนุ่มพูดไม่ทันขาดคำหญิงสาวก็อาเจียนใส่เขา ทำให้เสื้อผ้าราคาแพงที่เขาสวมใส่อยู่นั้นทั้งเปื้อนและเหม็นไปหมด

            “คุณบ้าไปแล้วเหรอที่มาอาเจียนใส่ผมแบบนี้ เสื้อตัวนี้แพงมากนะ เสียอารมณ์จริงๆ กำลังจะเข้าได้เข้าเข็มดันอาเจียนออกมาได้ ดูซิเนี่ยเหม็นไปหมด”

            เขาผลักตัวเธอออกจากร่างของเขาไปนอนลงบนเตียงโดยไม่สนใจว่าเธอจะเป็นยังไง พร้อมกับเดินออกไปตะโกนเรียกป้าวรรณที่หน้าประตูห้องนอน

            “ป้าวรรณครับอยู่ที่ไหนขึ้นมาดูตะวันหน่อยครับ”

            จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องพักของตัวเองเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยอารมณ์หงุดหงิด เมื่อปิยภัศร์ออกไปจากห้อง...ตะวันเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่มาซับริมฝีปากของตัวเอง ป้าวรรณรีบวิ่งขึ้นมาข้างบนเพราะเด็กวิ่งไปตามบอกว่าคุณภัศร์เรียกหา และก็เดินสวนกับคุณภัศร์ที่ตรงบันได

            “นี่ดึกแล้วคุณภัศร์กำลังจะออกไปไหนคะ”

            “ไปข้างนอกคืนนี้ป้าวรรณไม่ต้องรอนะครับ ผมจะไม่กลับบ้านปิดประตูบ้านไปได้เลย”

            “ค่ะว่าแต่คุณตามหาป้าทำไมเหรอคะ”

            “ผมจะให้เข้าไปดูตะวัน ไม่รู้เป็นอะไรอาเจียนออกมาเต็มไปหมด ทำผมหมดอารมณ์ไปเลย” พูดจบเขาก็เดินจากไปทิ้งให้ป้าวรรณงงๆ ไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเจ้านายหนุ่มที่เลี้ยงดูมาแต่อ้อนแต่ออก แต่เธอก็รีบเดินเข้าไปดูคุณเมธาวีในห้องทันที แล้วก็พบว่าเธอกำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงป้าวรรณจึงรีบเดินเข้าไปถาม

            “คุณตะวันเป็นอะไรไปคะ”