บทที่ 46

            มินตรายิ้มพร้อมกับถามเขาด้วยความสงสัย

            “ไม่ยักรู้นะคะว่าคุณก็ยังมีเวลาไปออกกำลังกายแบบนี้ด้วย”

            “ทำไมคุณถึงคิดว่าผมจะไม่มีเวลาไปออกกำลังกายล่ะครับ”

            “ก็เพราะว่างานของพวกคุณมันเยอะซะจนแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนน่ะสิคะ”

            “ก็จริงครับแต่พวกผมก็ต้องหาเวลาสำหรับการออกกำลังกายเหมือนกันครับ และยิ่งผมต้องทำงานตอนกลางคืนเพราะต้องไปคอยดูแลที่ผับด้วยแล้ว เวลานอนก็จะไม่ค่อยเหมือนคนอื่น ดังนั้นก็ต้องคอยหาเวลาออกกำลังกายเพื่อที่จะให้สุขภาพแข็งแรงอยู่เสมอไม่งั้นจะป่วยได้ง่ายๆ”

            “คุณไปเล่นบาสคนเดียวเหรอคะเพื่อนของคุณไปด้วยหรือเปล่าคะ”

            “ถ้าคุณหมายถึงนายภัศร์ละก็ไปครับ คุณสงสัยอะไรเหรอครับ”

            “เปล่าค่ะก็แค่ถามดูเพราะว่าปกติแล้วฟ้าจะเห็นข่าวของคุณภัศร์กับสาวๆ อยูในคอลัมน์ซุบซิบไฮโซเป็นประจำ ก็เลยค่อนข้างแปลกใจกับคำตอบ ที่คุณบอกว่าเขามักจะไปออกกำลังกายกับคุณด้วยเสมอ”

            “ที่จริงแล้วนายภัศร์เขาชอบการออกกำลังกายครับ เขามักจะหาเวลาไปฟิตเนสบ่อยกว่าผมด้วยซ้ำ คุณไม่เห็นเหรอครับว่ารูปร่างเขาดีกว่าผม เพราะเขาชอบเล่นเวท”

            “เหรอคะฟ้านึกว่าพวกคุณจะชอบแต่กีฬาในร่มเท่านั้นซะอีก ไม่คิดว่าพวกคุณก็ชอบกีฬาประเภทนี้ด้วยเหมือนกัน”

            กวินหัวเราะหลังจากที่ได้ยินคำเอ่ยแซวของหญิงสาวข้างตัว เขาเข้าใจความหมายของคำว่ากีฬาในร่มที่เธอพูดเป็นอย่างดี ว่าเธอจะหมายความถึงอะไร

            “คุณคิดว่าผมกับภัศร์ชอบเอ่อ...คุณคิดได้ยังไงกัน”

            “ก็หรือไม่จริงคะใครๆ ก็รู้ดีว่าพวกคุณสองคนน่ะเป็นเสือผู้หญิง ถึงแม้ตัวคุณเองจะไม่มีข่าวเหมือนกับเพื่อนของคุณก็ตาม แต่นั่นเป็นเพราะคุณเป็นคนระวังตัวเองอยู่เสมอและไม่ชอบตกเป็นข่าว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้างกายของคุณจะขาดผู้หญิงสวยๆ หรอกนะคะ”

            “พวกผมเป็นผู้ชายอีกอย่างเรื่องแบบนี้มันก็เป็นเรื่องธรรมดา คุณคงไม่ได้หึงผมหรอกนะ” มินตราหน้าแดงและก็รีบพูดแก้ตัว

            “เปล่าซะหน่อยเราไม่ได้รักกันจะหึงหวงกันทำไมจริงไหมคะ”

            “ก็จริงของคุณ ผมเห็นจะต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อพิเศษนี้ หวังว่าผมจะมีโอกาสได้มากินอาหารฝีมือคุณแบบนี้อีก”

            “นั่นก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าตอนที่คุณอยากกิน ฟ้าอยากจะทำด้วยหรือเปล่านะคะ”

            หญิงสาวเดินออกมาส่งชายหนุ่มที่รถของเขา พร้อมทั้งบอกให้เขาขับรถอย่างระมัดระวัง

            แต่ก่อนที่กวินจะขึ้นรถเขากลับดึงตัวมินตราเข้ามากอดเอาไว้แนบอกและก้มหน้าลงมาหาเธอ

            “อย่าค่ะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

            หญิงสาวร้องห้ามชายหนุ่มพร้อมกับเบี่ยงหน้าหนีการจุมพิตของเขา

            “ไม่มีใครเห็นหรอกครับตรงนี้มันมืด แต่ถ้าคุณกระโตกกระตากแบบนี้ คนเขาอาจจะสงสัยเอาก็ได้นะ”

            จากนั้นเขาก็ก้มลงใช้จมูกโด่งของเขาเคล้าเคลียอยู่ที่ต้นคอหอมกรุ่นของเธอ ริมฝีปากร้อนรุ่มของเขาเริ่มไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มเรื่อยขึ้นไปจนถึงใบหู เขาขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ ทำเอามินตราตัวเกร็งไปหมดไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี กวินก้มลงจูบริมฝีปากนุ่มของเธออย่างอ้อยอิ่งอยู่นาน ก่อนที่จะยอมปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ

            “ผมต้องไปแล้ว ราตรีสวัสดิ์ครับ” ชายหนุ่มก้มลงจูบแก้มของเธออีกครั้งจากนั้นก็ขึ้นรถขับออกไป

            ทิ้งให้มินตรายืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ปกติเธอจะไม่เคยปล่อยตัวให้ใครมาทำอะไรแบบนี้ แต่ทำไมคราวนี้ถึงยอมให้กวินทำ และยังรู้สึกชอบสัมผัสของเขาอีกทั้งอยากที่จะให้เขาสัมผัสเธอให้มากกว่านี้ ที่จริงแล้วเธอควรจะโกรธเขาสิถึงจะถูก ที่ทำกับเธอเหมือนดูถูกราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายแบบนี้

            แต่ว่าทำไมนะ...ทำไมเธอถึงไม่ได้รู้สึกโกรธเขาแม้แต่น้อย ทั้งที่ความจริงแล้วมันควรจะเป็นอย่างนั้น หรือว่าเธอหลงรักเขาเข้าแล้ว ไม่น่าจะเป็นไปได้เลยก็เธอกับเขาเพิ่งจะเจอกันเมื่อไม่นานนี้เอง มินตราถอนหายใจก่อนที่จะหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกสับสน

            ปิยภัศร์ไปนั่งรอกวินที่ผับของเขาตั้งแต่สามทุ่ม...หลังจากนั้นไม่นานกวินก็เดินเข้ามาในห้องทำงาน

            “นายมานานแล้วเหรอเห็นเด็กบอกว่านายมารอพบฉัน มีธุระอะไรเร่งด่วนหรือเปล่า”

            “เปล่าพอไปเคลียร์งานเสร็จก็เลยขับรถแวะมาหานายเพราะคิดว่านายอยู่ที่นี่ แต่เด็กกลับบอกว่านายยังไม่มาไม่รู้วันนี้จะเข้ามาหรือเปล่า ฉันก็เลยนั่งรอกะว่าถ้าอีกครึ่งชั่วโมงนายยังไม่มาก็จะกลับบ้าน”

            “ฉันว่านายน่าจะกลับไปดูคุณตะวันนะ เธอยิ่งไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย”

            “แล้วนายไปไหนมาถึงได้เข้ามาป่านนี้”

            “ก็ไปส่งฟ้าที่บ้านและก็อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนเธอ”

            “น่าสงสัยจริงว่าคุณฟ้ามีอะไรดีนะ ถึงขนาดทำให้นายใช้เวลาไปขลุกอยู่กับเธอแทนที่จะกลับมาทำงาน หรือว่านายจะ...”

            “นายอย่าเดาเลยมันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดหรอก ฉันก็แค่ไปช่วยเธอทำอาหารแล้วก็อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนเธอก็เท่านั้นเอง” ปิยภัศร์ยักไหล่

            “นายจะดื่มอะไรจะได้สั่งเด็กให้ยกมาให้”

            “ไม่ล่ะตอนแรกว่าจะมาชวนนายดื่มแต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว จะกลับไปดูยายตัวแสบซะหน่อยป่านนี้ไม่รู้จะเป็นอย่างไรบ้าง”

            “จะชวนดื่มทำไมไม่โทรมาบอกก่อนฉันจะได้รีบมา”

            “ไม่เป็นไรไว้วันหลังเราค่อยดื่มด้วยกันก็ได้เวลายังมีอีกถมเถไป”

            “โอเค...ไว้เราหาเวลาว่างไปเล่นบาสด้วยกันนะ”

            “ได้เลยฉันก็อยากออกกำลังกายอยู่เหมือนกัน นายจะไปเมื่อไรก็โทรมาบอกฉันก็ละกันไปละ”