บทที่ 4

            ปิยภัศร์เอื้อมมือไปจับมือของป้าวรรณและมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

            “ป้าวรรณครับ...ป้าวรรณไม่ใช่แค่คนที่คอยดูแลผมเท่านั้น แต่ป้าวรรณมีความสำคัญกับผมมากกว่าสิ่งอื่นใด ผมรักและนับถือป้าวรรณเหมือนแม่คนหนึ่ง แต่ว่าเรื่องนี้ผมขอได้ไหมอย่าน้อยใจหรือต่อว่าผมเลยนะครับ”

            “ได้ค่ะแล้วคุณภัศร์จะให้ป้าเตรียมจัดห้องให้เธอเมื่อไรคะ”

            “เตรียมไว้เลยก็ได้ครับ เอาห้องติดกับห้องของผมนะครับแบบว่าเปิดถึงกันได้สะดวก เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้ช่างมาดัดแปลงห้องให้ใหม่ ไว้คอยต้อนรับคุณหนูตะวันของป้าไงครับ”

            “ป้าละกลุ้มใจแทนคุณตะวันถ้าจัดห้องนั้นให้เธอ มีเหรอคะที่เธอจะรอดพ้นเงื้อมือมารอย่างคุณภัศร์ไปได้ แต่ถึงยังไงป้าก็คงจะต้องจัดการเรื่องห้องของเธอ ให้เป็นไปตามความต้องการของคุณภัศร์อยู่ดี แบบนี้จะถือว่าป้าเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยไหมคะ” ปิยภัศร์หัวเราะกับความกังวลเล็กๆ ของผู้สูงวัยที่ทำหน้าที่ดูแลเขา

            “ขอบคุณมากครับป้าวรรณ...นี่ก็ดึกแล้วผมว่าแยกย้ายกันไปนอนพักผ่อนกันดีกว่าครับ ส่วนบนโต๊ะนี้เดี๋ยวให้เด็กมาจัดการพรุ่งนี้เช้า ผมขอสั่งห้ามไม่ให้ป้าวรรณทำนะครับ ผมง่วงแล้วขอตัวไปนอนก่อน ราตรีสวัสดิ์ครับ”

            “ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

            วรรณเดินขึ้นไปบนห้องพักพร้อมกับคิดเรื่องของเมธาวีไปด้วย รู้สึกว่าจะไม่ได้เจอหญิงสาวนานมากแล้ว จำได้ว่าพบเธอครั้งสุดท้าย...ก็ตอนที่คุณวิชญะพามางานวันเกิดของคุณปิยภัศร์ เธอดูน่ารักเหมือนกับตุ๊กตาญี่ปุ่น ดูเหมือนตอนนั้นเพิ่งจะอายุแค่สี่ห้าปีเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้เธอโตเป็นสาวเต็มตัวแถมยังมีข่าวลือเรื่องความสวยของเธออีกด้วย

            เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงบางทีการที่คุณเมธาวีย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ อาจจะทำให้ที่นี่ไม่เงียบเหงาจนเกินไป และอาจจะทำให้คุณปิยภัศร์ยอมเปลี่ยนใจ เลิกเป็นเพลย์บอยหนุ่มที่ใช้ผู้หญิงเปลืองอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ อย่างไรก็ตามเธอบอกกับตัวเองว่า จะคอยทำหน้าที่ดูแลหญิงสาวเป็นอย่างดีเหมือนที่เคยดูแลเจ้านายหนุ่ม ส่วนเรื่องอื่นนั้นให้เป็นเรื่องของคนสองคนที่จะตกลงกันเอง คิดได้แบบนี้เธอก็สบายใจดับไฟหัวเตียงแล้วหลับไปอย่างง่ายดาย

            “เจ้านายคะคุณวิชญะมาขอพบค่ะ”

            เลขาส่วนตัวอายุประมาณเกือบสี่สิบ ที่เก่งและคล่องแคล่วว่องไว เกี่ยวกับเรื่องงาน รวมไปถึงการกวาดต้อนสาวๆ ที่เขาไม่พึงประสงค์ เลขาคนนี้ก็จะมีวิธีจัดการไม่ให้พวกหล่อนเข้ามาวุ่นวายกับเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เข้ามารายงาน

            “เชิญเข้ามาได้เลย แล้วผมขอสัญญาที่ให้เตรียมไว้ด้วยนะ ขอกาแฟสองที่ด้วยครับ”

            “ได้ค่ะเจ้านาย” จากนั้นก็เดินออกจากห้องทำงานไปเพื่อเรียนเชิญแขกคนสำคัญของเจ้านาย

            “เชิญค่ะคุณวิชญะ เจ้านายกำลังรอคุณอยู่”

            วิชญะเดินเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่มรุ่นลูก

            “สวัสดีครับคุณปิยภัศร์ขอโทษที่มารบกวนเวลางานของคุณ”

            “ไม่เป็นไรครับ เชิญนั่งครับ”

            แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไร วีรยาเลขาส่วนตัวของปิยภัศร์ก็เอากาแฟเข้ามาเสริฟ พร้อมกับเอกสารที่เขาต้องการ

            “กาแฟและเอกสารที่เจ้านายต้องการค่ะ”

            “ขอบคุณ ผมไม่ต้องการให้ใครเข้ามารบกวน ในขณะที่ผมกำลังคุยกับคุณวิชญะ ยกเว้นกวินนะครับคุณวี”

            “ค่ะ” วีรยารับคำแล้วก็เดินออกไปจากห้อง ปิยภัศร์เริ่มเปิดการสนทนาทันที ชายหนุ่มถามแบบตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา

            “ไม่ทราบว่าคุณวิชญะมีธุระอะไรกับผมหรือครับ”

            “ผมจะไม่อ้อมค้อมนะครับ คุณคงจะทราบมาบ้างแล้ว ถึงภาวะปัญหาการขาดเงินทุนหมุนเวียนในธุรกิจของผม ผมจึงอยากที่จะมาขอความช่วยเหลือทางด้านการเงินจากคุณ ไม่ทราบว่าคุณพอที่จะช่วยผมได้หรือเปล่าครับ”

            “เกี่ยวกับปัญหาธุรกิจของคุณผมก็พอจะทราบมาบ้างเหมือนกัน ถ้าภายในเดือนหน้าคุณยังหาเงินมาซัพพอร์ตในธุรกิจของคุณไม่ได้ คุณก็อาจจะถูกฟ้องล้มละลาย”

            ปิยภัศร์พูดกับชายหนุ่มรุ่นพ่อที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหมือนกับเวลาที่เขาจะต้องเจรจาเรื่องเกี่ยวกับธุรกิจ สีหน้านิ่งเฉยแบบนี้ไม่มีใครรู้และอ่านออกว่าเขากำลังคิดอะไร ซึ่งจะผิดกับเวลาที่เขาอยู่กับสาวๆ ราวกับว่าเป็นคนละคนเลยทีเดียว

            “ใช่ครับ มันสำคัญสำหรับผมมาก และผมไม่มีทางเลือกอื่น เลยต้องแบกหน้ามาขอความช่วยเหลือจากคุณ”

            “แต่ธุรกิจก็คือธุรกิจไม่มีอะไรที่จะได้มาง่าย และก็ไม่มีคนเสียสติที่ไหนจะยอมจ่ายเงินจำนวนเกือบพันล้าน โดยที่ไม่ได้รับสิ่งตอบแทน ถ้าคุณจะให้ผมช่วยคุณผมจะได้อะไรเป็นการตอบแทน”

            “ผมจะให้คุณเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นในธุรกิจของผม”

            “ผมจะเอาธุรกิจของคุณไปทำอะไรในเมื่อธุรกิจของผมเองก็มีเยอะแยะ แค่ที่มีอยู่ผมก็ดูแลแทบจะไม่ทั่วถึงอยู่แล้ว แต่ถ้าคุณต้องการที่จะให้ผมช่วยคุณจริงๆ ละก็ คุณต้องยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดของผม”

            “เงื่อนไข!? เงื่อนไขที่ว่าคืออะไรครับ”