บทที่ 3

            “ป้าก็เห็นว่าบ้านเราเงียบเหงาแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่คะ ทำไมคุณภัศร์ถึงถามป้าแบบนี้ล่ะคะ”

            “ก็ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะหาสมาชิกใหม่มาเพิ่มอีกคนดีหรือเปล่า” ป้าวรรณถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

            “พูดแบบนี้หมายความว่าคุณภัศร์กำลังจะแต่งงานหรือคะ”

            “แต่งงาน! คำนี้ไม่เคยอยู่ในความคิดของผมเลยด้วยซ้ำ ไม่มีทางเด็ดขาดป้าวรรณก็น่าจะรู้ว่าผมหวงชีวิตโสดของผม”

            “อ้าว...แล้วที่บอกป้าว่าจะหาสมาชิกใหม่มันหมายความว่ายังไงกันคะ อย่าบอกป้านะคะว่าไปพลาดท่ากับสาวที่ไหนแล้วมีลูกติดมาน่ะค่ะ”

            “ป้าวรรณคิดมากไปกันใหญ่แล้วครับ ฝีมืออย่างผมคุมไม่มีพลาดอยู่แล้ว”

            ป้าวรรณถอนหายใจแรงอย่างโล่งอกไปที

            “ฟังแล้วค่อยสบายใจหน่อย แล้วตกลงคุณภัศร์จะเอาใครมาเป็นสมาชิกใหม่กันล่ะคะ ปกติแล้วคุณไม่เคยเอาผู้หญิงในฮาเร็มเข้ามาที่นี่นะคะ”

            ป้าวรรณรู้ดีว่าต่อให้ปิยภัศร์เจ้าชู้เพลย์บอยแค่ไหน แต่เขาก็จะมีที่ส่วนตัวที่จะปฏิบัติภารกิจเหล่านั้น โดยไม่ให้ผู้หญิงพวกนั้นก้าวเท้าเข้ามายุ่งย่ามภายในบ้านหลังนี้ เพราะบ้านหลังนี้เป็นบ้านที่พ่อกับแม่ของชายหนุ่มร่วมกันสร้างขึ้นมา

            “ก็คนนี้พิเศษนิดหนึ่งครับ...แต่ก็ไม่ได้พิเศษจนทำให้ผมยอมสละชีวิตโสดได้หรอกนะครับ ป้าวรรณรู้จักคุณหนูเมธาวี จิระกานต์กุลไหมครับ” ผู้สูงวัยนิ่งคิดอยู่สักพักก่อนที่จะเอ่ยปาก

            “คุณตะวันลูกสาวของคุณวิชญะที่เพิ่งกลับมาจากเมืองนอกใช่ไหมคะ ได้ข่าวว่าสวยมากทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ แต่ไม่ค่อยจะมีคนเห็นเธอมากนัก เพราะถูกส่งไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่จบไฮสคูล รู้สึกว่าจะไปพร้อมกับลูกสาวบุญธรรมของคุณวิชญะนั่นละค่ะใช่ไหมคะ”

            “ใช่ครับคนนั้นละครับที่จะมาเป็นสมาชิกใหม่ในบ้านของเรา ฤทธิ์มากแบบนั้นคงจะสนุกพิลึก”

            “คุณตะวันเธอก็มีบ้านของเธอ แล้วทำไมเธอจะต้องมาอยู่ที่บ้านของเราด้วยล่ะคะ” ป้าวรรณเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “ก็เพราะว่าผมต้องการให้ตะวันมาอยู่ที่นี่ เธอก็ต้องมาอยู่ที่นี่ตามความต้องการของผมไงครับ” แต่พอเขาเห็นสายตาที่ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ชายหนุ่มก็เลยอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง

            “ธุรกิจพ่อของเธอประสบปัญหาทางด้านการเงิน แล้วเขาต้องการความช่วยเหลือจากผม ถ้าผมไม่ช่วยก็ดูเหมือนว่าจะใจดำไปหน่อย ผมก็เลยตัดสินใจที่จะช่วยให้เขาไม่ต้องเป็นบุคคลล้มละลาย”

            “ฟังดูเหมือนคุณภัศร์จะเป็นคนดีนะคะแต่...”

            “ป้าวรรณรู้ทันผมไปซะทุกเรื่อง....ใช่ครับแต่ว่าธุรกิจก็คือธุรกิจไม่มีอะไรที่ได้มาฟรีๆ มันต้องมีการแลกเปลี่ยนกันบ้าง”

            “หมายความว่าคุณภัศร์จะช่วยคุณวิชญะโดยมีเงื่อนไขว่า เขาจะต้องเอาลูกสาวของเขามาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนเหรอคะ” ปิยภัศร์ดีดนิ้ว

            “ถูกต้องแล้วครับ”

            “ทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ คุณตะวันเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของคุณวิชญะ แล้วคุณภัศร์จะเอาเธอมาเป็นตัวขัดดอก มีพ่อที่ไหนบ้างคะจะยอมทำแบบนั้น”

            “ไม่เกินไปหรอกครับป้าวรรณ เงินตั้งเกือบพันล้านเชียวนะครับ นับว่าค่าตัวเธอแพงมากเกินไปด้วยซ้ำ แต่ถ้าเทียบกับการเป็นหุ้นส่วนในธุรกิจของคุณวิชญะด้วยละก็ค่อยพอฟัดพอเหวี่ยง”

            “ถ้าอย่างนั้นคุณภัศร์ก็เอาแค่หุ้นในธุรกิจของคุณวิชญะอย่างเดียวก็พอ ทำไมจะต้องไปยุ่งกับคุณตะวันเธอด้วย”

            “ป้าวรรณก็ทราบนี่ครับธุรกิจของผมมีเยอะแยะจนดูแลแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว จะเอามาทำไมกันอีกแต่ถ้าแลกกับลูกสาวคนโปรดของคุณวิชญะ แบบนี้ต่างหากครับถึงเรียกว่าน่าสนใจ”

            “แล้วคุณภัศร์มั่นใจได้ยังไงคะว่าคุณวิชญะจะยอมตกลงตามเงื่อนไขของคุณ” ป้าวรรณรู้สึกหนักใจแทนผู้ที่ถูกกล่าวถึง

            “มันก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขาครับ ถ้าเขาอยากได้เงินของผมเขาก็จะต้องยอมรับเงื่อนไขนี้”

            “แล้วจะให้คุณตะวันมาอยู่ที่นี่ในฐานะอะไรคะ”

            “ผมจะให้เธอมาเป็นเลขาส่วนตัวของผมและมีหน้าที่คอยดูแลผม ดังนั้นตะวันก็เลยจะต้องมาอยู่ที่นี่ เพื่อความสะดวกในการทำหน้าที่นี้”

            “สะดวกในการดูแลคุณภัศร์ หรือว่าสะดวกในการที่คุณภัศร์จะย่องเข้าหาเธอกันแน่คะ ถ้าคุณไม่ได้คิดจริงจังกับคุณตะวันล่ะก็ปล่อยเธอไปได้ไหมคะ”

            “ป้าวรรณอยู่ข้างใครกันแน่ครับ”

            ชายหนุ่มเริ่มมีน้ำเสียงเกเรไม่พอใจ ที่เธอพูดเหมือนจะเข้าข้างฝ่ายตรงข้าม ทั้งที่ยังไม่เคยพบตัวจริง

            “ป้าก็ต้องอยู่ข้างเดียวกับคุณภัศร์อยู่แล้ว แต่ว่าป้าสงสารเธอลูกผู้หญิงด้วยกัน ถ้าจะต้องมาอยู่เพื่อเป็นตัวขัดดอกให้คุณภัศร์ย่ำยีอย่างไรก็ได้ มันก็ดูจะมากเกินไปนะคะ”

            “นี่ป้าวรรณคิดว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่อีกเหรอครับ ไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่ยังไม่โตเป็นสาวเต็มตัวแบบนั้น แถมยังอยู่ห่างไกลสายตาของคนเป็นพ่อ ที่สำคัญยังชอบแต่งตัวโป๊ล่อเสือล่อจระเข้ พรหมจรรย์ยังจะเหลืออยู่อีกหรือ ผมว่าไอ้เยื่อบางบางของเธอมันคงจะขาดไปตั้งแต่เธอไปอยู่เมืองนอกแล้วละมั้งครับ ป้าวรรณอย่าห่วงเรื่องนี้เลยครับ ท่าทางก๋ากั่นแบบนั้นบางทีเธออาจจะชอบก็ได้ ที่มีผู้ชายหน้าตาดีอย่างผมไปช่วยเกาให้เธอหายคันขึ้นมาได้บ้าง” ป้าวรรณตีไปที่แขนของชายหนุ่มอย่างเหลืออด

            “คุณภัศร์คะใครสั่งใครสอนให้พูดถึงผู้หญิงแบบนี้คะ ป้าไม่เคยสอนให้คุณพูดแบบนี้นะคะ น่าจะเอาสบู่ถูลิ้นซะให้เข็ดจะได้ไม่กล้าพูดจาแบบนี้อีก แต่เอาเถอะค่ะป้าไม่เคยก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวและธุรกิจของคุณมาก่อนป้าก็จะไม่ทำ ป้าเป็นแค่คนดูแลคุณภัศร์เท่านั้น ตกลงเอาเป็นว่าป้าจะดูแลเรื่องการจัดเตรียมห้องไว้ให้คุณตะวันก็ละกันค่ะ”