บทที่ 53

            เมื่อนัดกับกวินเรียบร้อยปิยภัศร์ก็รีบลงมือทำงานให้เสร็จอย่างรวดเร็ว เพราะว่าจะรีบกลับไปดูแม่ตัวยุ่งของเขาซะหน่อย ป่านนี้คงสนุกอยู่กับป้าวรรณกันยกใหญ่ เธอนึกยังไงนะถึงได้ลุกขึ้นมาทำอาหารเองแบบนี้จะกินได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้

            เมื่อปิยภัศร์เซ็นเอกสารสำคัญเสร็จก็ถือออกไปให้วีรยาที่โต๊ะ พร้อมกับบอกว่าเขาจะกลับบ้านเลย ถ้ามีงานเร่งด่วนอะไรก็ให้โทรเข้ามือถือของเขา

            “ค่ะเจ้านาย...ทำไมวันนี้ถึงกลับบ้านเร็วนักคะ”

            “พอดีป้าวรรณโทรมาบอกว่าตะวันลงมือทำอาหารเองให้ผมรีบกลับ ก็เลยว่ากลับจะไปดูไม่รู้ว่าทำออกมาแล้วรสชาติจะเป็นยังไง จะกินได้หรือเปล่า”

            “คุณตะวันหายดีแล้วเหรอคะ”

            “ก็อาการดีขึ้นแล้ว วันนี้บอกผมว่าจะลงมาข้างล่าง ขนาดสั่งไว้แล้วนะว่าไม่ให้ทำงานอะไรยายจอมยุ่งยังหาเรื่องทำจนได้”

            ถึงแม้ว่าจะเป็นเสียงบ่นแต่ก็เจือไปด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นไส้หญิงสาวที่เขาพูดถึง

           

            เมื่อมาถึงบ้านปิยภัศร์ก็เดินตรงไปที่อาณาจักรของป้าวรรณ และก็ไม่ผิดหวังเขาเห็นยายตัวยุ่งกำลังยืนอยู่หน้าเตาพร้อมกับเด็กรับใช้อีกคน...กลิ่นหอมของอาหารที่เธอทำมันเตะจมูกซะจนทำให้นึกอยากกินฝีมือของเธอขึ้นมา เขายกมือทำสัญญาณไม่ให้พวกนั้นเสียงดัง และพยักหน้าไปทางประตู

            จากนั้นเด็กรับใช้ก็เดินออกไปโดยไม่กระโตกกระตากให้เมธาวีรู้ตัวว่า มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามาในห้องนี้อีกคน จนกระทั่งชายหนุ่มเดินเข้ามากอดเธอเอาไว้จากทางด้านหลังและยังขโมยหอมแก้มนวลของเธออีกด้วย

            หญิงสาวตกใจที่เขาเข้ามาโดยที่เธอไม่รู้สึกตัวแถมยังทำอะไรรุ่มร่าม เธอรีบหันไปมองว่ามีใครอยู่ในห้องนี่ด้วยหรือเปล่า เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่นนอกจากเขาก็แอบถอนใจอย่างโล่งอก

            “คุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไรคะ”

            “เพิ่งมาถึง...คุณทำอะไรกลิ่นหอมจัง ผมเดินตามกลิ่นอาหารเข้ามานะ”

            “ปล่อยฉันก่อนค่ะทำไมวันนี้คุณถึงกลับบ้านเร็ว”

            ชายหนุ่มปล่อยให้เธอเป็นอิสระแต่ก็ยังยืนอยู่ข้างเธอ

            “ก็ผมมีญาณวิเศษรับรู้ว่าคุณกำลังเตรียมอาหารมื้อนี้ไว้สำหรับผมโดยเฉพาะ”

            “โมเมเก่งจริงใครบอกว่าฉันเตรียมอาหารมื้อนี้ให้คุณ ฉันจะกินกับป้าวรรณสองคนต่างหาก”

            “นายวินกับพี่ฟ้าของคุณก็อดไปด้วยสิ ผมอุตส่าห์โทรไปชวนพวกเขาให้มาชิมฝีมือของคุณ คงต้องรีบโทรไปยกเลิก” เขาพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมที่จะโทรออก แต่หญิงสาวห้ามไว้เสียก่อน

            “ไม่ต้องค่ะ...คุณชวนพี่ฟ้ามาด้วยเหรอคะ” น้ำเสียงที่ถามแฝงรอยตื่นเต้น

            “ใช่ครับนายวินก็รับปากจะมาด้วยนะ ตกลงเอาไงดีคุณจะอนุญาตให้พวกผมกินด้วยหรือเปล่า”

            “อนุญาตสิคะฉันทำตั้งเยอะแยะกินกับป้าวรรณสองคนยังไงก็ไม่หมด ฉันกะว่าจะแบ่งไว้ให้คุณกินด้วยเผื่อว่าคุณจะกลับมาไม่ทันอาหารเย็น ไม่รู้ว่าคุณจะกลับมาเร็วและโทรไปชวนคุณวินกับพี่ฟ้ามาด้วย”

            “ป้าวรรณโทรไปบอกผมว่าวันนี้คุณลงมือทำอาหารเอง ผมก็เลยรีบกลับมาว่าแต่คุณมีอะไรให้ผมกินรองท้องก่อนไหมผมหิวจัง” เขารู้ว่าเธอทำเค้กทานเองแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้

            “ฉันอบเค้กช็อคโกแลตไว้ค่ะ คุณออกไปนั่งรอข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะให้เด็กยกออกไปให้”

            “ผมจะนั่งกินที่นี่ จะได้กินไปดูคุณทำอาหารไปด้วย แล้วไหนละเค้กที่คุณทำ”

            เมธาวีเดินไปตัดเค้กมาให้เขาชิ้นค่อนข้างใหญ่มาเสริฟพร้อมกับน้ำส้มคั้นเย็นๆ อีกหนึ่งแก้ว

            “นี่ค่ะลองชิมดูสิคะว่ารสชาติเป็นยังไง”

            ปิยภัศร์ตัดเค้กเข้าปากเนื้อเค้กนุ่มหอมหวานได้รสของช็อคโกแลต พร้อมกับคิดว่า ‘ดูถูกฝีมือไม่ได้นะอร่อยเหมือนกัน’

            จากนั้นเมธาวีก็หันไปสนใจกับอาหารที่เธอทำค้างเอาไว้ ป้าวรรณกำลังจะเดินเข้ามาในครัวเพราะเด็กไปบอกว่าคุณภัศร์กลับมาแล้วและกำลังอยู่ในครัว

            แต่เมื่อเห็นว่าคุณภัศร์กับคุณเมธาวีกำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุข เธอเลยเปลี่ยนใจไม่เดินเข้าไปขัดจังหวะคนทั้งคู่ พร้อมกับคิดว่าบางทีคุณเมธาวีคนนี้แหละที่จะทำให้คุณภัศร์ยอมหยุดการใช้ชีวิตเพลย์บอยหนุ่มเสียที ป้าวรรณได้แต่แอบหวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น

            เมื่อสองหนุ่มสาวช่วยกันจัดโต๊ะอาหารเสร็จ กวินก็พามินตรามาถึงบ้านของปิยภัศร์พอดี

            “พี่ฟ้า” เมธาวีรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดเธอเอาไว้แน่น มินตราลูบไล้ใบหน้าของน้องสาวอย่างรักใคร่

            “ตัวไม่ร้อนแล้วนะ”

            “ตะวันหายดีแล้วค่ะ...สวัสดีค่ะคุณวิน” หญิงสาวอ่ยปากทักทายกวินด้วยความสนิทสนม

            “สวัสดีครับตะวัน”

            เมธาวีชักชวนทุกคนไปกินอาหารร่วมกัน ที่โต๊ะอาหารได้มีการจัดวางอาหารที่หน้าตาน่ากินไว้เพียบ

            “นี่คุณทำเองทั้งหมดเลยเหรอครับ” กวินถามด้วยความสงสัยถึงแม้เขาจะรู้จากมินตรามาบ้างแล้วว่าเธอทำอาหารเก่ง แต่เขานึกไม่ถึงว่าเธอจะทำอาหารทั้งหมดที่เขาเห็นวางอยู่บนโต๊ะ แค่เห็นสีสันของอาหารก็ทำให้รู้สึกอยากที่จะลิ้มรสอาหารเหล่านั้น

            “ใช่ นายแปลกใจใช่ไหม...ถ้าฉันไม่ได้อยู่ด้วยตอนที่ตะวันลงมือทำ...ก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกัน” ปิยภัศร์พูดพร้อมกับก้มหน้าลงสูดกลิ่นอาหารอย่างชื่นใจ ท่าทางของเขาดูเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นถูกใจอะไรทำนองนั้น