บทที่ 52

            ในวันนั้นเองกวินโทรหามินตรา...เพื่อที่จะขอร้องให้เธอไปช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้กับอาสะใภ้ หญิงสาวรับปากกวินบอกว่าจะไปรับเธอตอนห้าโมงเย็น

            “ตกลงค่ะเจอกันเย็นนี้นะคะ”

            ชายหนุ่มมาถึงเวลาก่อนเวลานัดเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานมินตราก็ลงมาพบเขา ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้หญิงสาวพร้อมกับเดินไปขึ้นรถด้านคนขับแล้วก็ขับออกไป ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็มาถึงร้านเพชรร้านประจำที่มีชื่อเสียงในวงสังคมไฮโซ

            “คุณว่าผมควรซื้ออะไรเป็นของขวัญให้อาสะใภ้ของผมดีครับ” กวินถามความเห็นของหญิงสาว

            “ขอฉันเดินดูก่อนนะคะ” มินตราเดินดูเครื่องประดับภายในร้านอยู่สักพัก ก็ชี้ให้กวินดูชิ้นที่เธอคิดว่าเหมาะสมกับผู้ใหญ่ เขาหันไปพูดกับเจ้าของร้านที่ออกมาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง เพื่อให้หยิบเครื่องประดับอัญมณีชุดใหญ่ที่หญิงสาวเลือกมาให้เขาดู

            จากนั้นก็หันกลับไปเพื่อที่จะขอความเห็นจากเธออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาพบว่าเธอกำลังมองสร้อยคอทองคำขาวที่มีจี้เพชรน้ำงามรูปหัวใจ เขาถามเธอว่าชอบสร้อยเส้นนี้เหรอ แต่เธอกลับบอกว่าแค่ดูเฉยๆ

            กวินตกลงเลือกเครื่องประดับชุดที่หญิงสาวแนะนำ แต่เขากระซิบเจ้าของร้านด้วยว่าเขาต้องการที่จะซื้อสร้อยและจี้เพชรรูปหัวใจที่มินตราดูอยู่เมื่อสักครู่นี้ด้วย

            เจ้าของร้านก็จัดการให้ตามความประสงค์ของเขา ก่อนที่จะออกจากร้านชายหนุ่มพูดอะไรบางอย่างกับเธอ

            “ผมมีของบางอย่างที่อยากจะมอบให้คุณ” กวินพูดพร้อมกับยื่นกล่องบางอย่างให้

            “อะไรคะ”

            “ลองเปิดดูสิครับว่าชอบไหม”  

            เมื่อมินตราเปิดออกดูก็ต้องแปลกใจ เมื่อพบว่าสิ่งที่เขาให้เธอนั้นคือสร้อยที่เธอชอบนั่นเองกวินหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมา

            “ผมสวมให้นะครับ” กวินสวมสร้อยให้กับเธอ มินตราใช้มือจับจี้รูปหัวใจนั้นไว้

            “ขอบคุณมากค่ะคุณไม่น่าที่จะต้องเสียเงินซื้อเลยนะคะ สิ้นเปลืองเปล่าๆ ค่ะ” เธอส่งยิ้มหวานให้เขา หัวใจของกวินพองโตเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของเธอ ในความคิดของเขา...รอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา นี่เกิดอะไรขึ้นกับเขากันนะ ทำไมใจของเขามันถึงเต้นแรงแบบนี้เวลาที่เธอยิ้มให้ กวินยิ้มพร้อมกับบอกว่าเขาเต็มใจที่จะมอบของสิ่งนี้ให้เธอ และรู้สึกดีใจที่เธอชื่นชอบของที่เขามอบให้

             

            ...สองวันต่อมา...

            “ตะวันผมจะไปทำงานแล้วนะ” ปิยภัศร์เดินเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาว และเห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าต่างเธอหันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มของเธอทำให้โลกดูสดใส

            “วันนี้ฉันขอลงไปข้างล่างได้ไหม”

            “คุณจะลงไปทำไม”

            “ฉันหายดีแล้วนะและก็ไม่อยากที่จะอุดอู้อยู่แต่ในห้องแบบนี้ คุณให้ฉันลงไปข้างล่างบ้างนะคะ”

            “ก็ได้แต่ว่าคุณจะต้องรับปากกับผม ว่าคุณจะไม่ลงไปทำงานอะไรเข้าใจไหม”

            “เข้าใจค่ะฉันรับรองว่าฉันจะไม่ทำงานหนักอะไรเลย คุณอนุญาตให้ฉันลงไปได้ใช่ไหมคะ”  

            ปิยภัศร์ไม่ได้ตอบคำถามแต่เขาเดินตรงเข้าไปอุ้มอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขนแข็งแรง

            “คุณอุ้มฉันทำไม”

            “ผมก็จะพาคุณลงไปข้างล่างนะสิ อย่าดิ้นนะถ้าไม่อยากกลิ้งตกลงไปข้างล่างพร้อมกัน” เขาอุ้มเธอลงมาถึงข้างล่างแล้วก็รีบออกไปทำงาน เพราะเขามีประชุมสำคัญในตอนเช้านี้ แต่ก่อนออกไปยังไม่วายหันมากำชับ

            “ผมไปก่อนนะตะวัน อย่าลืมสิ่งที่ผมสั่งคุณไว้นะ ถ้าคุณทำตามที่ผมบอกผมจะมีรางวัลให้”  

            “รางวัลอะไรคะ!?”

            “เย็นนี้คุณก็จะรู้เอง” จากนั้นเขาก็หันไปกำชับป้าวรรณ่ให้ดูแลหญิงสาวให้ดีซึ่งป้าวรรณก็รับปาก

            “ได้ค่ะ...คุณภัศร์ไม่ต้องเป็นห่วง...ป้ารับปากว่าจะดูแลคุณตะวันอย่างดีค่ะ”

            เมื่อปิยภัศร์ขับรถออกไปเมธาวีได้หันมาบอกกับผู้สูงวัยว่าเธออยากทานเค้กช็อคโกแลต

            “เดี๋ยวป้าจะสั่งให้คนไปซื้อให้คุณตะวันนะคะ”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะตะวันจะทำเองได้” คำตอบของเมธาวีทำให้ป้าวรรณถึงกับต้องอุทานออกมา

            “อะไรนะคะ!  แต่ว่าคุณภัศร์สั่งห้ามไม่ให้คุณตะวันทำงาน”

            “ตะวันก็ไม่ได้ทำงานนี่คะตะวันทำขนมต่างหาก เราเข้าไปดูในครัวกันดีกว่าค่ะว่ามีของที่ตะวันต้องการใช้ครบหรือเปล่า”

            หลังจากนั้นเมธาวีก็เข้าไปตรวจดูของที่ต้องการจะใช้ แต่ยังขาดอยู่อีกหลายอย่างจึงเขียนรายการของที่ต้องการ และบอกป้าวรรณให้สั่งคนไปซื้อของที่เธอต้องการตามที่เขียนไว้  

            หญิงสาวสนุกกับการทำเค้กที่เธอชอบพร้อมกับเตรียมอาหารเย็นไว้อีกหลายเมนู โดยมีป้าวรรณคอยเป็นผู้ช่วย เมื่อสบโอกาสที่หญิงสาวกำลังเผลอ ป้าวรรณก็ออกมาแอบโทรศัพท์ไปบอกเจ้านายหนุ่มว่าเลิกงานแล้วให้รีบกลับบ้าน เพราะคุณเมธาวีลงมือทำอาหารมื้อเย็นด้วยตัวเอง ถ้าเขาไม่รีบกลับมาอาจจะอดทานของอร่อย ปิยภัศร์รับปากป้าวรรณว่าเขาจะรีบกลับ แล้วจะโทรไปชวนกวินและมินตรามาร่วมรับประทานอาหารในค่ำคืนนี้ด้วย

            หลังจากที่วางสายจากป้าวรรณปิยภัศร์ก็โทรเข้ามือถือของกวิน เพื่อที่จะชวนมาทานอาหารเย็นที่บ้านและยังย้ำให้กวินชวนมินตรามาด้วย ที่จริงเขาตั้งใจจะชวนทั้งสองมาทานอาหารเย็นที่บ้านของเขาอยู่แล้วแต่ป้าวรรณโทรมาซะก่อน

            กวินแปลกใจว่าเพื่อนรักจะจัดงานปาร์ตี้อะไร ปิยภัศร์บอกแต่เพียงว่าไม่ใช่งานปาร์ตี้แค่กินอาหารเย็นร่วมกันธรรมดา เพียงแต่ว่าอาหารมื้อนี้เมธาวีเป็นคนลงมือทำเองทั้งหมด กวินรับปากแล้วบอกว่าจะขับรถไปรับมินตราและจะตามไปสมทบที่นั่น