บทที่ 54

           “เรากินกันเลยดีไหมคะ ตะวันทำอาหารที่พี่ฟ้าชอบด้วยนะ” ในระหว่างที่กำลังรับประทานอาหารก็มีการพูดคุยกันไปด้วย ส่วนใหญ่จะเป็นการพูดแซวเมธาวีซะมากกว่า

            “อร่อยมากเลยครับตะวัน” กวินเอ่ยปากชมด้วยความจริงใจหญิงสาวยิ้มรับคำชม

            “ตะวันถ้าคุณหายดีแล้ว...พรุ่งนี้ผมจะให้คุณกลับไปทำงานกับผมเหมือนเดิมแล้วนะ” น้ำเสียงและสีหน้าของตะวันสดใสขึ้นมาทันทีที่ปิยภัศร์พูดจบ

            “คุณพูดจริงเหรอคะ...ดีจังเลย...ฉันเบื่อที่จะอยู่เฉยๆ เต็มทีละ”

            “อะไรจะตื่นเต้นปานนั้น” ปิยภัศร์เอ่ยแซวแล้วทุกคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ในตอนนั้นเองที่ป้าวรรณพูดขัดขึ้นมา

            “ถ้าอิ่มกันแล้วย้ายไปคุยกันต่อที่ห้องนั่งเล่นดีไหมคะ ทางนี้จะได้ให้เด็กเขาเก็บโต๊ะ”

            “ก็ดีนะเราสองคนจะได้ดื่มไปด้วยไง” ปิยภัศร์หันมาพูดกับกวินแล้วทุกคนก็พร้อมใจกันย้ายไปคุยกันต่อที่ห้องรับรองแขก

            ในขณะที่ปิยภัศร์กำลังชงเหล้าให้กับตัวเขาและกวินอยู่นั้น มินตราก็ถือจานผลไม้เดินมานั่งที่โซฟาส่วนเมธาวีก็ลุกขึ้นไปเปิดทีวีเพื่อดูข่าวดูกันไปคุยกันไป และแล้วก็มีข่าวที่กวินกับมินตราเข้าไปเลือกซื้อเพชรด้วยกัน

            รวมไปถึงตอนที่กวินสวมสร้อยพร้อมจี้เพชรให้กับพี่สาวของเธอ ดูจากภาพข่าวแล้วพวกเขาดูเหมือนคู่รักที่รักกันมากจนเป็นที่น่าอิจฉาของผู้ที่ได้พบเห็น พอข่าวจบเมธาวีก็เอ่ยแซว

            “คุณวินมอบจี้เพชรรูปหัวใจให้พี่ฟ้ามีความหมายอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ”

            “ตะวัน” มินตราแอบหยิกที่แขนของเธอ

            “โอ๊ยยย! พี่ฟ้าหยิกตะวันทำไม”

            “ก็ถามคำถามอะไรแบบนี้”

            “ตะวันก็แค่ถามดูเท่านั้นเอง ว่าไงคะคุณวินคุณยังไม่ได้ตอบคำถามเลยนะคะ ที่คุณให้จี้เพชรรูปหัวใจน้ำงามกับพี่ฟ้ามีความนัยอะไรแอบแฝงอยู่หรือเปล่า”

            “ยังไม่หยุดพูดเพ้อเจ้ออีก ถ้าเธอยังไม่หยุดพูดอะไรแบบนี้อีกล่ะก็พี่จะหยิกให้เนื้อเขียวเลย”

            ทั้งที่เอ่ยปากห้ามไม่ให้น้องสาวพูดหรือถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มินตราก็าแอบหวังว่าจะได้ยินกวินตอบคำถามนี้ของตะวันเช่นกัน เธอเองก็อยากว่าการที่เขาซื้อสร้อยเส้นนี้ให้กับเธอ มีความหมายอะไรเป็นพิเศษบ้างหรือไม่

            กวินเพียงแต่ยิ้มให้เมธาวีแต่ไม่ได้พูดอะไร นั่นทำให้มินตราแอบรู้สึกผิดหวัง และเธอก็เป็นคนที่พูดกับน้องสาวซะเอง

            “ตะวันก็รู้ว่าเรื่องของพี่กับคุณวินเป็นเพียงเรื่องที่สมมุติขึ้นมาเพราะสถานะการณ์มันพาไปก็เท่านั้นเอง”

            “ตะวันก็แค่ล้อเล่น ทำไมพี่ฟ้าจะต้องโกรธตะวันด้วยล่ะคะ”

            “พี่ไม่ได้โกรธแต่ว่าเราไม่ควรพูดแบบนี้”

            “ทราบแล้วค่ะ” เมธาวีพูดพร้อมกับกอดเอวของพี่สาวเอาไว้อย่างรักใคร่ ในขณะที่สองพี่น้องคุยกันอยู่นั้นปิยภัศร์ก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เพื่อนของเขาทำ สงสัยว่าเขาจะต้องหาเวลาคุยกับกวินเป็นการส่วนตัวซะแล้ว กวินกับมินตราอยู่คุยกับปิยภัศร์และเมธาวีอีกพักใหญ่ก็ขอตัวกลับบ้าน

            เมธาวีตื่นนอนแต่เช้าตรู่...และเดินไปที่หน้าต่างเพื่อมองบรรยากาศรอบบ้านในรุ่งเช้าที่สดใส...ก่อนที่จะอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงาน วันนี้ก็เหมือนกับวันอื่นๆ ทั่วไปเพียงแต่เธออารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะเธอจะไม่ต้องโดนบังคับให้นั่งจับเจ่าอยู่แต่ในห้องนอนเหมือนสามสี่วันที่ผ่านมา หญิงสาวเดินทางไปถึงที่ทำงานและได้ทักทายวีรยาพร้อมกับถามว่ามีอะไรให้ช่วยทำบ้างหรือไม่

            “ช่วยพิมพ์งานในแฟ้มนี้ให้พี่ละกันค่ะ”

            “ได้เลยค่ะ”

            ระหว่างที่เธอพิมพ์อย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นก็มีชายหนุ่มมายืนอยู่ข้างหน้าโต๊ะเธอ

            “ผมมาขอพบคุณปิยภัศร์ครับ”

            “นัดไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามโดยที่ไม่ได้เงยหน้าจากงานที่ทำ

            “เปล่าครับ”

            “ถ้าอย่างนั้นเกรงว่า...” เธอเพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน

            “คุณวินเองเหรอคะนึกว่าใคร ถ้าคุณจะมาพบคุณภัศร์ละก็เข้าไปได้เลยค่ะ”

            “คุณจะไม่แจ้งเจ้านายของคุณหน่อยเหรอครับ เผื่อเขาอาจจะไม่อยากให้ใครเข้าไปรบกวน”

            “ห้องนั้นเปิดกว้างสำหรับคุณเสมอค่ะ”

            “งั้นผมขอเข้าไปพบเขาก่อนนะครับ”

            “เชิญเลยค่ะ” กวินเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน

            “ภัศร์นายยุ่งอยู่หรือเปล่า”

            “นายเองเหรอ...นั่งสิ...ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายอยู่พอดี” เขาผายมือไปที่โซฟาหรูหราราคาแพงที่ดูก็รู้ว่านำเข้ามาจากต่างประเทศ

            กวินเดินไปนั่งที่โซฟาตามคำชวนก่อนที่จะมองไปรอบๆ ห้องที่ถูกตกแต่งไว้อย่างทันสมัยหรูหราและมีสไตล์ ไม่ต้องถามก็พอจะรู้ว่าหมดค่าตกแต่งไปเท่าไร หลังจากที่ปิยภัศร์เซ็นงานเสร็จก็เดินตามมานั่งที่โซฟา

            “นายมีเรื่องอะไรจะพูดกับฉันงั้นเหรอ” กวินเปิดประเด็นการสนทนา

            “ฉันก็แค่อยากจะถามนายว่าที่นายซื้อสร้อยพร้อมจี้เพชรรูปหัวใจให้คุณฟ้า...มันแฝงความหมายอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า”

            “ฉันไม่คิดว่านายจะมีข้อสงสัยเหมือนคนอื่นๆ ที่จริงมันก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก ก็แค่ฉันชวนเธอไปช่วยเลือกของขวัญให้อาสะใภ้ของฉัน แล้วก็เห็นฟ้าอยากได้ฉันก็เลยซื้อให้เป็นการตอบแทนความมีน้ำใจของเธอก็เท่านั้นเอง”

            “แต่ที่ฉันดูจากสกู๊ปข่าวในวันนั้น...สายตาของนายมันบ่งบอกอะไรบางอย่าง”

            “นี่ฉันปิดบังอะไรนายไม่ได้เลยใช่ไหม...เอาเป็นว่าฉันยอมรับว่าฉันชอบฟ้า แต่มันยังไม่มากพอที่จะทำให้ฉันยอมแลกกับชีวิตโสดของตัวเอง ยกเว้นเสียแต่ว่าฟ้าจะรับได้ในสิ่งที่ฉันเป็นละก็โอเค มันคงจะไม่ต่างจากความรู้สึกของนายกับตะวันในตอนนี้”