บทที่ 70

            “เพื่อนของผมเขาหลงมนตร์เสน่ห์น้องสาวของคุณเข้าแล้วล่ะฟ้า”

            “ฉันไม่แปลกใจหรอกค่ะ เพราะใครก็ตามที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับตะวัน ก็อดไม่ได้ที่จะต้องหลงรักเธอ” ยังไม่ทันที่จะมีใครได้พูดอะไรโทรศัพท์มือถือของมินตราก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา

            “ตะวันโทรมาค่ะ” จากนั้นเธอก็กดรับโทรศัพท์

            “พ่อเป็นอย่างไรบ้างตะวัน”

            “หมอทำการผ่าตัดหัวใจของพ่อเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ฟ้า คุณหมอมาร์ตินบอกว่าการผ่าตัดได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ตอนนี้ก็รอแค่ให้คุณหมอมาตรวจอาการของพ่ออย่างละเอียดอีกครั้ง และถ้าไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อนพ่อก็จะกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ค่ะ แต่ว่าจะต้องมาตรวจตามที่หมอนัดทุกครั้งค่ะ พี่ฟ้าไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้

นะคะตะวันจะดูแลพ่อเอง แล้วทางโน้นเป็นอย่างไรบ้างคะ พี่ต้องรับผิดชอบงานคนเดียวเหนื่อยมากไหมคะ”

            “ตอนนี้ก็ไม่ค่อยยุ่งเท่าไรแล้วละเพราะวินเขาช่วยมาสอนงานให้พี่ นี่พี่ก็อยู่ที่ผับของเขานะคุณภัศร์ก็อยู่ด้วยจะพูดสายกับเขาไหม” มินตรารู้ดีว่าปิยภัศร์ตั้งใจฟังสิ่งที่เธอคุยกับน้องสาว และเขาเองก็อยากที่จะพูดสายกับน้องสาวของเธออยู่เหมือนกัน

            “เขาอยู่ด้วยเหรอคะ ดีเหมือนกันตะวันจะได้ขอบคุณเขา พี่ฟ้าช่วยส่งสายให้เขาด้วยนะคะ”

            “ได้รอเดี๋ยวนะ”

            “ตะวันอยากพูดสายกับคุณค่ะ” เธอพูดพร้อมกับส่งโทรศัพท์มือถือของเธอให้กับชายหนุ่มเขารับมาแล้วกรอกเสียงลงไป

            “คุณสบายดีนะตะวัน” แล้วปิยภัศร์ก็ได้ยินเสียงสดใสผ่านมาตามสาย

            “ฉันสบายดีค่ะ ฉันจะบอกคุณว่าพ่อผ่าตัดเรียบร้อยแล้วนะคะ ตอนนี้ก็คงต้องรอให้หมอมาดูอาการอย่างละเอียดอีกที ฉันอยากขอบคุณสำหรับเรื่องที่คุณเป็นธุระช่วยจัดเตรียมทุกอย่างที่นี่ไว้ให้ ขอบคุณมากค่ะ”

            “ไม่เป็นไรเจฟจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยดีใช่ไหม”

            “ใช่ค่ะเพื่อนคุณคอยดูแลและคอยอำนวยความสะดวกให้กับเรามาโดยตลอด”

            “แล้วคุณจะกลับมาเมื่อไร คุณอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับผมนะ”

            “ไม่ลืมค่ะขอเวลาให้พ่ออาการดีขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย ถ้าคุณหมอมาร์ตินยืนยันว่าพ่อปลอดภัยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฉันก็จะกลับไปขอเวลาฉันอีกสักสองสามวันนะคะ ทำไมคะฉันไม่อยู่บ้านอาทิตย์หนึ่งมันทำให้คุณคิดถึงฉันหรือ”

            “ใครบอกว่าผมคิดถึงคุณ เข้าใจให้ถูกต้องด้วยไม่มีสักนิด”

            “จริงเหรอคะ” เธอแกล้งทำเสียงผิดหวัง

            “แต่ก็คงจะจริงของคุณฉันไม่อยู่ซะคนก็คงจะไม่มีคนคอยต่อปากต่อคำ หรือต่อล้อต่อเถียงกับคุณมันอาจจะทำให้คุณสบายหูขึ้นมาบ้างก็ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะขอเลื่อนเวลากลับ และขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักเดือนสองเดือนก็คงจะไม่เป็นไรใช่ไหม”

            “คุณรู้ตัวด้วยหรือว่าตัวเองชอบต่อล้อต่อเถียง และที่สำคัญคุณอย่าผิดสัญญาที่ให้ไว้กับผมเป็นอันขาดไม่งั้นคุณจะโดนดีแน่” เมธาวีหัวเราะพร้อมกับบอกเขาว่า

            “ถ้าฉันได้ไฟร์ทกลับเมื่อไรจะโทรไปบอกคุณอีกที”

            “คุณจะโทรมาบอกผมทำไม คงจะไม่ได้หมายความว่าจะให้ผมไปรับคุณที่สนามบินหรอกนะ”

            “ฉันโทรไปหาพี่สาวของฉันก็ได้ ให้พี่ฟ้ามารับที่แอร์พอร์ตก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไปนอนคุยกับพี่ฟ้าที่บ้านสักสี่ห้าวัน แล้วค่อยกลับไปที่บ้านของคุณ”

            “คุณจะไปรบกวนพี่สาวของคุณทำไม”

            “พี่ฟ้าเขาไม่คิดว่าเป็นการรบกวนหรอกค่ะ เขาเต็มใจทำเพื่อน้องสาวคนนี้อยู่แล้ว”

            “ผมจะเป็นคนไปรับคุณเอง แบบนี้ใช่ไหมที่คุณต้องการได้ยิน”

            “ใช่ค่ะ...ฉันมีอะไรจะบอกคุณด้วย”

            “มีอะไรจะบอกผมก็รีบบอกมา ผมกำลังรอฟังอยู่” ชายหนุ่มแกล้งทำเสียงเหมือนรำคาญเธอเต็มทีแต่ความจริงแล้วเขากลับมีรอยยิ้มที่สดใสอยู่บนใบหน้า ช่างผิดกับตอนที่เขามาถึงที่นี่ในตอนแรกราวกับหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว

            “อยู่ที่นี่มันเหงาไม่รู้จะไปทะเลาะกลับใคร มันก็เลยทำให้ฉันคิดถึงคุณ” คำตอบของเมธาวีทำให้ปิยภัศร์รู้สึกมีความสุขที่เขาได้รับรู้ว่า แท้ที่จริงไม่ใช่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่เป็นฝ่ายคิดถึงเธอ แต่แม่จอมยุ่งก็คิดถึงเขาเช่นเดียวกัน

            “คุณหลงเสน่ห์ของผมเข้าแล้วใช่ไหมตะวัน ถ้าคิดถึงผมมากก็รีบกลับมาสิ”

            “คุณรู้ตัวไหมว่าคุณเป็นคนหลงตัวเองไม่เคยเปลี่ยน ฉันไม่พูดกับคุณแล้วฉันจะพูดกับพี่ฟ้าส่งสายให้เธอด้วยค่ะ” แต่ก่อนที่ปิยภัศร์จะส่งสายคืนให้มินตราเขาบอกกับคนที่อยู่ปลายสายว่า

           “ผมก็มีอะไรจะบอกคุณเหมือนกันนะตะวัน ผมเองก็คิดถึงคุณคิดถึงเสียงของคุณที่ชอบเถียงผมอยู่แทบจะตลอดเวลา และตอนที่คุณไม่อยู่มันทำให้ผมรู้สึกเบื่อเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง เพราะฉะนั้นรีบกลับมาเร็วๆ เข้าใจไหม” เขาพูดจบก็รีบส่งสายคืนให้กับมินตราโดยไม่รอฟังสิ่งที่ทางโน้นจะพูดโต้ตอบกลับมา เมธาวีบอกกับมินตราว่าอีกสองสามวันจะกลับเมืองไทย กลับไปเมื่อไรจะไปกอดเธอให้หายคิดถึง และยังฝากทักทายกวินจากนั้นก็วางสายไป เมื่อหญิงสาววางสายเรียบร้อยก็หันไปบอกกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัวไม่ยอมห่าง