บทที่ 69

            กวินขับรถไปรับมินตราและพามาที่ผับของเขา เพราะเขาจะต้องเข้ามาเคลียร์งานที่นี่ และอยากให้เธอมาอยู่ด้วย ทั้งที่รู้ว่าปกติหญิงสาวจะไม่ค่อยชอบสถานที่แบบนี้สักเท่าไร กวินบอกกับแฟนสาวว่าคืนนี้ปิยภัศร์จะแวะมาหาเขาที่นี่ด้วย

            มินตรายิ้มและบอกว่าดีเหมือนกันเธอจะได้ถือโอกาสนี้ ขอบคุณเขาเกี่ยวกับเรื่องของพ่อที่เขาเป็นธุระจัดการทุกอย่างให้เป็นอย่างดี จนกวินบ่นด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

            “ขอบคุณแต่นายภัศร์เหรอครับ ผมไม่มีความหมายอะไรเลยงั้นเหรอ”

            “ใครว่าคะฉันก็ต้องขอบคุณคุณด้วยที่ช่วยสอนงานให้ฉันตั้งมากมาย คนอะไรตัวโตแล้วยังขี้น้อยใจอีก ขอบคุณนะคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณทำให้ฉัน” หญิงสาวกล่าวขอบคุณพร้อมกับจูบปลายคางของเขา กวินพามินตราเดินเข้าไปถึงห้องทำงานของเขาที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ชายหนุ่มถามพนักงานว่าปิยภัศร์เดินทางมาถึงหรือยัง และก็ได้รับคำตอบว่ายังไม่มีใครเห็นเขา

            “ป่านนี้ยังไม่มาสงสัยคงจะมาดึก คุณหิวหรือเปล่าครับเดี๋ยวผมสั่งให้เด็กเอาอาหารมาให้นะครับ”

            จากนั้นก็ยกหูโทรศัพท์ออกไปสั่งให้เด็กจัดอาหารที่ดีที่สุดมาให้เธอ ส่วนเขาก็ขอตัวไปนั่งทำงานโดยมีหญิงสาวนั่งอ่านหนังสือแฟชั่นที่ถือติดมือมาด้วยอยู่ที่โซฟา ปิยภัศร์เดินเข้ามาหลังจากเวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง

            “นายมาถึงนานแล้วเหรอวิน”

            “อืม นั่งก่อนสิ ทำไมถึงมาที่นี่ได้”

            “ฉันก็แค่รู้สึกเบื่อก็เลยอยากจะมาชวนนายดื่มเหล้า”

            แล้วเขาก็หันไปเห็นมินตรานั่งอยู่ที่โซฟาจึงเอ่ยปากทัก

            “สวัสดีครับคุณฟ้ามานานแล้วเหรอครับ ผมไม่ทันเห็นคุณก็เลยไม่ได้ทัก”

            “สวัสดีค่ะคุณภัศร์”

            “นายทำงานเสร็จหรือยังวิน”

            “ใกล้เสร็จแล้วนายถามทำไม”

            “ฉันก็จะหาเพื่อนกินเหล้านะสิ”

            “ได้ นายอยากจะดื่มอะไรก็สั่งให้เด็กยกมาได้เลย” ปิยภัศร์หันไปบอกกับเด็กที่มารอรับคำสั่งของเขา จากนั้นเด็กหนุ่มก็รีบออกไปจัดการตามคำสั่งของปิยภัศร์ในทันที เมื่อชายหนุ่มเดิมเข้ามานั่งโซฟาอีกตัวซึ่งอยู่ใกล้กับตัวที่เธอนั่งอยู่ก่อน มินตราถือโอกาสนี้กล่าวขอบคุณเขา

            “ขอบคุณมากนะคะคุณภัศร์ ที่คุณเป็นธุระจัดการทุกอย่างให้เกี่ยวกับการผ่าตัดหัวใจของพ่อ”

            “ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องเกรงใจผม”

            กวินเดินมานั่งที่โซฟาตัวเดียวกับหญิงสาว พร้อมกับโอบไหล่ของเธอไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ปิยภัศร์หลี่ตาเรียวเล็กของเขามองการกระทำของเพื่อนพร้อมกับถามว่าด้วยความประหลาดใจ

            “นี่มีอะไรที่ฉันควรจะต้องรู้แล้วยังไม่รู้บ้างหรือเปล่า”

            “นายนี่มันจมูกไวจริงๆ เลยนะ เราสองคนตกลงที่จะคบกันอย่างจริงจัง”

            “อะไรนะ! เป็นความจริงใช่ไหม ขอแสดงความยินดีกับคุณด้วยนะครับคุณฟ้า นายด้วยวิน”

            “ขอบใจ/ขอบคุณค่ะ”

            พวกเขากล่าวขอบคุณพร้อมกัน และในขณะที่ปิยภัศร์ชงเหล้าให้ตัวเองกับเพื่อนอยู่นั้นกวินก็เอ่ยถาม

            “นายเป็นอะไรไปทำหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์กับอะไรมา แล้วทำไมคืนนี้มาคนเดียวไม่มีสาวสวยตามมาด้วยเหมือนทุกครั้ง”

            “ช่วงนี้รู้สึกเบื่อก็เลยไปไหนมาไหนคนเดียวไม่อยากที่จะควงใคร อีกอย่างวันนี้ฉันก็ตั้งใจที่จะมาชวนนายดื่มเหล้าด้วย”

            “นายดูแปลกไปนะ ปกติคาสโนว่าหนุ่มอย่างนาย ไม่เคยขาดผู้หญิงสวยข้างกายมาก่อนเลย”

            “นายก็พูดเกินไปเดี๋ยวคุณฟ้าจะเข้าใจผิด ว่าแต่ฉันคนเดียวนายเองก็ใช่ย่อยเหมือนกัน คุณฟ้าต้องระวังเขาไว้ให้ดีนะครับ ชื่อเสียงเรื่องผู้หญิงของเขาก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าผมสักเท่าไร เพียงแต่ว่าของเขามักไม่ค่อยเป็นข่าว”

            มินตราเพียงแต่ยิ้มรับคำพูดหยอกเย้าอีกฝ่าย

            “ตะวันโทรหาคุณฟ้าบ้างหรือเปล่าครับ” ปิยภัศร์เอ่ยถาม

            “เคยโทรมาตอนเดินทางไปถึงค่ะบอกว่าการเดินทางเรียบร้อยดี และไม่ต้องเป็นห่วงอะไร ทุกอย่างคุณให้คนจัดเตรียมไว้หมดแล้ว” กวินหัวเราะออกมาด้วยความขบขันอะไรบางอย่าง

            “ฉันพอจะรู้สาเหตุ...ของอาการเบื่อหน่ายของนายแล้ว”

            “นายหมายความว่ายังไง”

            “ก็ที่นายรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่ตอนนี้ ก็เป็นเพราะว่านายคิดถึงตะวันใช่ไหม”

            “เปล่าซะหน่อยนายก็พูดไปเรื่อย” ปิยภัศร์รีบพูดแก้ตัว

            “อย่ามาโกหก เราเป็นเพื่อนกันมานานมีหรือที่ฉันจะไม่รู้ว่า ตอนนี้นายกำลังคิดอะไรอยู่ นายคิดถึงตะวันก็ยอมรับมาเถอะ ไม่เห็นจะต้องกลัวเสียฟอร์มเลย อีกอย่างเจ้าตัวเขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย”

            “ถึงเขาไม่อยู่แต่นายอย่าลืมว่าพี่สาวของเขาก็นั่งอยู่ที่นี่กับเรา”

            “แล้วไงตกลงนายจะยอมรับไหมว่านายคิดถึงเธอ”

            “ก็คงงั้นตั้งแต่ตะวันไม่อยู่ บ้านดูเงียบเหงาลงไปแม้แต่ป้าวรรณยังบ่นคิดถึงเธอเลย น่าแปลกนะตะวันเพิ่งจะเข้าไปอยู่ที่นั่นได้ไม่นานแต่ก็ทำให้บ้านของฉันคึกครื้น ป้าวรรณบอกว่าแม้แต่เด็กรับใช้ในบ้านต่างก็พากันหลงรัก และอยากที่จะอยู่คอยรับใช้ตะวัน แต่พอตะวันหายไปบ้านมันก็เงียบผิดปกติ”