บทที่ 81

            เขาไม่ตอบเธอแต่ตั้งคำถามให้เธอตอบ

            “คุณเคยรักใครบ้างไหมตะวัน”

            “ก็ต้องเคยอยู่แล้วแต่นั่นมันตั้งแต่สมัยเรียนที่อเมริกาโน่น คุณรู้ไหมฉันกล้าบอกรักเขาก่อนด้วยนะ”

            “คุณไม่รู้หรือครับว่าเรื่องแบบนี้...ผู้ชายควรเป็นฝ่ายเริ่มก่อน”

            “แต่มันก็ไม่มีบทบัญญัติว่าผู้หญิงจะเป็นฝ่ายบอกรักผู้ชายก่อนบ้างไม่ได้ ตอนนั้นฉันก๋ากั่นมากเลยนะ และฉันก็ไม่เคยนึกเสียใจที่ทำแบบนั้น ความรักครั้งนั้นมันอยู่กับฉันไม่นานหรอกค่ะ เพราะเราต่างรู้ดีว่ามันไม่ใช่ก็เลยเลิกลากันไป ป่านนี้เขาคงจะแต่งงานมีลูกไปแล้ว คุณล่ะคะเคยรักผู้หญิงคนอื่นอีกบ้างไหม หรือว่าผิดหวังในความรักครั้งแรกจนกลายเป็นคนไร้หัวใจ” ชายหนุ่มหันมามองหน้าเธอนิ่งนานก่อนจะเอ่ยวาจา

            “ถ้าผมบอกว่าผมรักคุณแล้วคุณจะทำยังไง”

            “ฉันก็จะบอกคุณว่าขอบคุณที่รักกันยังไงล่ะคะ ความรักเป็นสิ่งสวยงามและคุณเองก็มีความสุขแบบพวกเขาได้” เธอชี้ไปที่กวินกับมินตราหรือแม้แต่สู่ขวัญกับธันยธร

            “ขอเพียงคุณยอมเปิดใจให้โอกาสกับตัวเองอีกสักครั้ง ครั้งนี้คุณอาจจะโชคดีกว่าคราวก่อน”

            “ผมถามอะไรคุณอย่างได้ไหม...คุณคิดยังไงกับพี่ภัศร์”

            “พี่ชายของคุณเขาเป็นผู้ชายที่ร้ายกาจมากเลย ปากก็ร้ายใจก็ร้าย ที่สำคัญยังชอบแกล้งและคอยพูดจากวนประสาทฉันอยู่เสมอ ถ้าฉันบอกอะไรคุณจะเก็บมันไว้เป็นความลับระหว่างเราได้ไหม”

            “ได้สิครับ คุณจะบอกอะไรผม”

            เมธาวีเอนศรีษะพิงไหล่ของภูริ การกระทำเช่นนั้นของเธอ อยู่ในสายตาของผู้ชายคนหนึ่งตลอดเวลา ปิยภัศร์รู้สึกไม่พอใจที่หญิงสาวไปซบไหล่น้องชายของเขาแบบนั้น

            “ฉันจะบอกคุณว่าฉันชอบเวลาที่พี่ชายของคุณแสดงความห่วงใยฉัน แต่คุณห้ามไปบอกเรื่องนี้กับใครนะคะ โดยเฉพาะเขาโอเค”

            ภูริเพียงแต่ยิ้มให้เธอเขายิ้มทั้งปากและตา ยิ้มแบบนี้ของเขาสามารถทำให้ผู้หญิงใจละลายได้เลยทีเดียว แต่ไม่ใช่กับเมธาวี เธอขอตัวกลับไปเติมไวน์แล้วก็เลยอยู่คุยกับทุกคนที่นั่น

            ปิยภัศร์เดินเลี่ยงมานั่งลงข้างตัวภูริ

            “ฉันอยากรู้ว่านายคุยอะไรกับตะวัน”

            “แล้วทำไมพี่ไม่ไปถามเธอเองล่ะครับ”

            “มันยากนักเหรอที่นายจะตอบคำถามของฉันโดยไม่พูดจาโยกโย้แบบนี้”

            “เธอถามว่าครั้งแรกของผมเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร แต่พี่ภัศร์อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ ที่จริงแล้วตะวันเขาหมายความว่าความรักครั้งแรกของผมเกิดขึ้นเมื่อไร ผมตอบเธอไปว่ามันเกิดขึ้นนานแล้วและผมก็ไม่อยากที่จะพูดถึงมันอีก”

            “จนป่านนี้นายยังไม่ลืมเธออีกเหรอ” ปิยภัศร์ถามกลับไปแบบนั้นเพราะเขารู้ดีว่าภูริจริงจังกับความรักในครั้งนั้น และเมื่อประสบกับความผิดหวังก็ทำให้เขาเกือบเสียคน

            “ผมไม่ตอบได้ไหม”

            “ฉันเข้าใจมันเป็นความรักครั้งแรกก็ลืมยากเป็นธรรมดา นายคุยกับตะวันแค่นี้เองเหรอ ฉันเห็นคุยกันอยู่ตั้งนาน”

            “เธอถามว่าหลังจากความรักครั้งนั้น...ผมเคยรักใครอีกหรือเปล่า”

            “แล้วนายตอบว่าไง”

            “ผมก็ตอบเธอไปว่า...ผมรักเธอ”

            ปิยภัศร์ลืมตัวหันไปกระชากคอเสื้อของน้องชายทันที

            “อะไรนะ! นายพูดจริงเหรอนายก็รู้นี่ว่าตะวันป็นของฉัน และฉันขอสั่งห้ามไม่ให้นายมายุ่งกับตะวันของฉันโดยเด็ดขาดเข้าใจไหม อย่าให้เราสองคนพี่น้องต้องมาทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้”

            “ทำไมล่ะครับปกติผมไม่เคยเห็นว่าพี่ภัศร์จะหวงห้ามผู้หญิงคนไหน ตรงกันข้ามพี่ยังพยายามแนะนำผู้หญิงพวกนั้นให้ผมด้วยซ้ำไป แต่พอผมเกิดสนใจผู้หญิงของพี่ขึ้นมาจริงๆ ทำไมพี่ถึงได้ออกคำสั่งห้ามแบบนี้”

            “นั่นมันผู้หญิงคนอื่นแต่นี่ตะวันมันไม่เหมือนกัน เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น นายอย่าเอาเธอไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงพวกนั้นอีกเป็นอันขาด และฉันขอให้สั่งนายเลิกยุ่งกับตะวันเข้าใจไหม”

            “ก่อนอื่นพี่เอามือออกไปจากคอเสื้อของผมก่อน ผมเข้าใจสิ่งที่บอกเพียงแต่ว่าผมจะทำตามที่พี่ต้องการหรือไม่นั้นมันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง” ภูริหัวเราะราวกับว่าสิ่งที่คุยกันอยู่นั้นมันน่าขบขันเสียเต็มประดา และนั่นทำให้ปิยภัศร์ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น สุดท้ายภูริจึงบอกให้พี่ชายของเขาวางใจในเรื่องนี้ได้เลย

            “พี่ภัศร์ไม่จำเป็นที่จะต้องวิตกกังวลเรื่องนี้ เพราะตะวันไม่ได้ชอบผมแบบนั้น เธอเห็นผมเป็นเพียงเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น”

            “นายรู้ได้ยังไง”

             “เพราะหลังจากที่ผมบอกว่าผมรักเธอ...เธอพูดเพียงแค่ว่าขอบคุณที่รักกัน...และก็เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น เพียงเท่านี้ผมก็รู้แล้วว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับผมมากไปกว่าความเป็นเพื่อน ส่วนพี่ภัศร์มีของดีอยู่กับตัวก็อย่าลืมรักและดูแล แล้วก็ถนอมเธอเอาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้เธอหลุดมือไป เพราะว่าการทำเช่นนั้นมันเป็นการกระทำที่โง่มากรู้ไหม”

            “เรื่องนั้นนายไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่มีทางปล่อยให้ตะวันให้หลุดมือฉันไปได้หรอก และฉันก็ขอโทษนายด้วยที่ฉันเข้าใจนายผิด”

            “ไม่เป็นไรครับ...ถ้าผมเป็นพี่ก็ต้องทำแบบนี้เหมือนกัน”

            “ฉันถามเหตุผลได้ไหมว่าทำไมนายถึงบอกว่านายรักตะวัน”

            “ผมเพียงแค่อยากจะดูปฏิกิริยาของเธอ ที่จริงเธอเป็นคนน่ารัก ใครที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดก็คงจะต้องตกหลุมรักเธอ แต่ผมกับตะวันเป็นได้แค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้นครับ”