บทที่ 87

            หนึ่งเดือนต่อมา...มินตรามักจะยุ่งอยู่กับงานไม่ค่อยมีเวลาให้กับกวินมากนัก พอเธอมีเวลาว่างก็เลยไปหาเขาที่คอนโด และกะว่าจะอยู่กับเขาทั้งวันเป็นการชดเชยเวลาที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยจะมีเวลาดูแลเขา

            มินตราเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยกุญแจที่เขาเคยให้ไว้ เนื่องจากอยากที่จะเซอร์ไพรสเขา แต่กลับพบว่าชายหนุ่มนอนอยู่ใต้ผ้าห่มที่คลุมตั้งแต่เอวของเขาลงไป เผยให้เห็นแผ่นอกแข็งแรงของเขา เธอยิ้มเพราะเวลาที่กวินหลับเขาดูเหมือนเด็กแต่รอยยิ้มนั้นก็ต้องเลือนไป สาเหตุเพราะมีผู้หญิงนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวเหนือเข่าผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ มินตรารู้สึกทั้งตกใจและเสียใจในขณะที่หญิงสาวคนนั้นกลับไม่รู้สึกอะไรที่พบเธอ

            หญิงสาวรีบวิ่งออกมาจากคอนโดแห่งนั้นตรงไปที่รถและขับออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ทิศทาง ในที่สุดก็ตัดสินใจไปหาเมธาวีที่บ้านของปิยภัศร์ เมื่อไปถึงป้าวรรณก็ออกมาต้อนรับพร้อมกับสั่งให้เด็กไปบอกคุณเมธาวี จากนั้นก็ไปจัดการหาเครื่องดื่มย็นๆ มาให้มินตรา

            เมื่อเมธาวีเดินลงมาหามินตรา เธอพบสิ่งผิดปกติบางอย่าง นัยน์ตาของพี่สาวแดงก่ำราวกับว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเธอเดินตรงเข้าไปกอดพี่สาว

            “ร้องไห้ออกมาเลยค่ะพี่ฟ้า แล้วค่อยเล่าให้ตะวันฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น ใครทำให้พี่เจ็บช้ำจนต้องร้องไห้มากมายขนาดนี้”

            มินตราร้องไห้ออกมาอย่างไม่สามารถสะกดกลั้นมันไว้ได้อีก เธอกอดน้องสาวแน่นและร้องไห้อยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ในที่สุดก็สามารถสงบจิตใจหยุดร้องไห้ได้ เมธาวีเช็ดน้ำตาให้เธอมินตราเล่าทุกอย่างให้น้องสาวฟังโดยไม่ปิดบังว่าได้ไปพบเจออะไรมาบ้าง หญิงสาวได้แต่ปลอบให้เธอทำใจเย็นๆ และค่อยพูดค่อยจากัน อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปตัดสินใจ แต่มินตรายืนยันเสียงแข็งว่าเธอจะไม่ทนกับเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว

            เมธาวีเห็นสภาพของพี่สาวตัวเองในตอนนี้ ก็คิดว่าไม่ควรที่จะปล่อยให้เธออยู่เพียงลำพังคนเดียว จึงเอ่ยปากชวนหญิงสาวพักค้างคืนที่นี่ด้วย ตอนแรกมินตราลังเลแต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจยอมพักค้างคืนตามคำชวนของน้องสาว จากนั้นเมธาวีก็เดินไปบอกป้าวรรณถึงเรื่องนี้ ผู้สูงวัยบอกจะไปสั่งการให้เด็กขึ้นไปจัดห้องพักให้คุณมินตราด้วยตัวเอง

            เมธาวีบอกให้พี่สาวทำใจให้สบาย อีกทั้งยังชักชวนเธอไปทำอาหารร่วมกัน เพื่อที่จะให้เธอเพลิดเพลินและลืมเรื่องที่ไม่สบายใจที่เจอะเจอมาในวันนี้ มินตราใช้เวลาอยู่กับน้องสาวทั้งวัน สองคนร่วมกันทำอาหารมากมายเตรียมไว้เผื่อปิยภัศร์ด้วย เพราะในระยะหลังเขามักจะกลับมาทานข้าวเป็นเพื่อนเมธาวีเสมอ ก่อนที่จะออกไปข้างนอกอีกครั้งในกรณีที่เขามีธุระ

            ถ้าไม่มีธุระอะไรเขาก็จะขลุกอยู่กับเธอแทบจะตลอดเวลา คอยเอาเปรียบและก็หยอกล้อหญิงสาวอย่างไม่รู้เบื่อ ยิ่งเห็นเธอโกรธเขาหัวฟัดหัวเหวี่ยงเขากลับยิ่งชอบใจ แต่วันนี้เขาไม่อยู่บ้านเพราะมีนัดตีกอล์ฟกับเพื่อนนักธุรกิจ แต่ได้รับปากว่าจะกลับมาทานมื้อเย็นพร้อมกับเมธาวี

            ในระหว่างที่ป้าวรรณกำลังผัดอาหารอยู่นั้น กลิ่นอาหารที่โชยมากระทบเข้าจมูกของมินตราทำให้เธอรู้สึกผะอืดผะอม จนต้องร้องบอกให้ป้าวรรณยกลงมาก่อน จากนั้นก็รีบวิ่งไปห้องน้ำเพื่ออาเจียนสิ่งที่ทานเข้าไปเมื่อกลางวันออกมาจนหมดสิ้น สร้างความงุนงงแก่บุคคลทั้งสองที่ยืนอยู่ด้วยกันในครัว เหตุใดมินตราจึงมีอาการแบบนี้ทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อาหารจานนี้ก็เป็นอาหารจานโปรดที่เธอชอบมาก

            “พี่ฟ้าเป็นอะไรไปคะป้าวรรณ”

            “ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แต่อาการแบบนี้เหมือนอาการของคนแพ้ท้องนะคะ คุณตะวันรีบไปดูคุณฟ้าก่อนดีกว่าค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า ถ้าจะต้องให้ป้าตามหมอก็บอกได้นะคะไม่ต้องเกรงใจ”

            “ได้ค่ะ ตะวันขอไปดูอาการของพี่ฟ้าก่อน ส่วนทางนี้ฝากป้าวรรณจัดการททนพวกเราด้วยนะคะ”

            “ไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ทางนี้เดี๋ยวป้าจะจัดการเอง คุณตะวันรีบไปดูคุณฟ้าเถอะค่ะ”

            หญิงสาวพยักหน้าและรีบเดินไปดูพี่สาวของเธอ เป็นช่วงจังหวะที่มินตราเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี เมธาวีถามไถ่อาการของอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง แต่พี่สาวของเธอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร จากนั้นก็ชวนกันไปจัดโต๊ะอาหารเพื่อรอปิยภัศร์กลับมาจะได้ทานพร้อมกัน

            หลังจากนั้นไม่นานปิยภัศร์ก็กลับมาถึงบ้าน เมธาวีเข้าไปบอกกับเขาว่าเธอชวนให้มินตราพักค้างคืนกับเธอที่นี่ เพราะหญิงสาวพบเจอเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจและหวังว่าเขาคงจะไม่ว่าอะไร แต่ชายหนุ่มกลับบอกว่าในเมื่อเธอตัดสินใจไปแล้วจะมาถามความเห็นของเขาทำไม คำตอบของเขาทำให้เธอคอแข็งเพราะเขาพูดเหมือนกับจะเตือนให้เธอรู้ถึงฐานะที่แท้จริงของตัวเองในบ้านหลังนี้ ว่ามิได้มีอำนาจอะไรที่จะอนุญาตหรือพาใครเข้ามาพักค้างคืนที่นี่ ปิยภัศร์จับแขนของเธอไว้ก่อนที่เธอจะเดินจากไป เขารู้ว่าเธอกำลังเข้าใจเขาผิด

            “เดี๋ยวก่อนตะวันคุณกำลังน้อยใจผมอยู่ใช่ไหม ผมไม่ได้หมายความอย่างที่คุณคิดอยู่นะ คุณเป็นคนคิดมากแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร ผมจะบอกว่าคุณจะให้พี่ฟ้าของคุณค้างที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ หรือคุณจะพาใครมาค้างที่นี้ก็ได้ทั้งนั้นผมไม่ว่ายกเว้นผู้ชาย และการที่ผมพูดไปเมื่อกี้ผมก็แค่จะล้อคุณเล่น คุณยังไม่ทันฟังให้ดีเลยก็มาโกรธผม”

            “ล้อเล่น! คุณหมายความว่ายังไงคะที่ว่าล้อฉันเล่น”

            “อ้าวก็ตอนนี้คุณเป็นภรรยาโดยพฤตินัยของผมแล้ว ดังนั้นคุณจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นในบ้านหลังนี้”

            เธอรีบยกมือปิดปากของเขาเอาไว้ เพราะเกรงว่าใครจะมาได้ยินเข้า ปิยภัศร์ยิ้มพร้อมกับขอตัวขึ้นไปอาบน้ำและจะตามไปสมทบกับพวกเธอที่ห้องอาหาร