14

“แม่บอกไว้ว่ายังไงอันนา แล้วถ้ารอบนี้พี่คนไหนก็ตามมาฟ้องแม่ว่าเราซน เราดื้อ ไม่เชื่อ ไม่ฟังคำที่พี่เขาบอก ต้องเข้าไปช่วยกันคัดเมล็ดพันธ์กี่เมล็ด”

เด็กหญิงอันนาได้แต่ทำหน้ามุ่ย ก้มหน้างุดแต่แล้วก็ตอบรับมารดาเสียงอ่อย “หนึ่งอัน...”

กลั้นยิ้มเล็กน้อยแล้วทำเสียงขรึมถาม "หนึ่งอะไรนะ"

แม่ตัวแสบกอดดอลล่าแนบอกแน่น ใบหน้าเล็กหงอลงเล็กน้อย ตอบเสียงดังขึ้นมาอีกนิด "หนึ่งพันเม็ดจ้า" แล้วทำท่าจะผละหนีเมื่อตอบเสร็จ ฐิตตาเอื้อมมือไปดึงแขนเอาไว้ 

“เดี๋ยวก่อนลูก ยังไปไม่ได้ แม่ยังพูดไม่จบ”

แม่หนูอันนาขมวดคิ้วแทบผูกกันเป็นโบว์มองหน้าเธอ ฐิตตาถอนใจเฮือกแล้วว่า

“เรื่องที่เราไปตีกับคนอื่น แม่ยังไม่ได้สะสางเลยนะ”

“แม่จ๋า…” เสียงเล็กๆเรียกมารดาอย่างต้องการขอความเป็นธรรมกึ่งอ้อนวอน กำลังอ้าปากแก้ต่างให้ตนเอง แม่ก็กล่าวโทษต่อ

“ไปตีกันยังไม่พอ ยังแอบไปท้าพนันกันอีก แล้วยังแอบลงเล่นน้ำในคลอง รอบนี้ลูกโดนหนักแน่อันนา”

แม่หนูอันนาหน้าซีดหน้าเซียวลงทันที ใครดุ ใครแกล้ง กลัวที่

ไหนกัน แต่กับแม่ อันนาไม่กล้าสู้ เห็นแบบนี้ก็เกือบจะใจอ่อน แต่ถ้าไม่กำหราบจะยิ่งดื้อหนัก ลูกของเรา เราไม่ดุไม่ตักเตือน จะให้คนอื่นมาดุมาว่าแทนหรืออย่างไร ถอนใจเฮือกบ่นต่อท้ายอีกหน่อย

“ทำไมไม่อยู่สงบๆแบบอันดาบ้างนะ”

คนถูกแม่ชม แอบแลบลิ้นใส่คนน้องที่ทำตัวก๋ากั่นมาตั้งแต่เริ่มเดินได้ แล้วก็ถูกอีกฝ่ายฟ้องแม่ทันที

“แม่จ๋า! อันดาแลบลิ้นใส่หนู”

          ฐิตตาส่ายหน้า รู้ว่าสองแสบนี่ชอบขัดคอกันอยู่ร่ำไปแล้วจับทั้งแฝดพี่แฝดน้องไว้ บอกเสียงอ่อนลง

          “ไม่เอาสิลูก เราต้องรักกันไว้ให้มากๆนะ เราเป็นพี่น้องกัน จำที่แม่บอกได้ไหม เราไม่รักกันเอง...”

          สองเสียงเล็กๆตอบขึ้นพร้อมกันในทันที “ใครจะมารักเรา”

          “ใช่จ้ะ”

          ยิ้มรับให้ทั้งสองแสบที่เธอรักจนสุดหัวใจ แล้วลากเข้ามากอดแนบอกพร้อมกันทั้งสามคนแม่ลูก บอกเสียงสั่น

“แม่รักพวกหนูนะ”

ยายตัวแสบบอกเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “อันนาก็รักแม่”

คนพี่ไม่ยอมน้อยหน้าเบียดตัวในอ้อมกอดบอกบ้าง

“อันดาก็รักแม่ครับ”

“รักแม่ต้องไม่ซน รู้ไหม”

“จ้า / ครับ”

เสียงตอบรับดังขึ้นแทบพร้อมเพรียงกัน จุดรอยยิ้มบนใบหน้าของคุณแม่ได้ในทันที แล้วดันร่างเล็กๆทั้งสองไปทางเรือนหลังบ้าน เพื่อส่งให้พี่เลี้ยง

“อาบน้ำอาบท่าให้สะอาดเรียบร้อย แล้วเดี๋ยวแม่ทำต้มจืดตำลึงหมูสับให้”

“ไข่ตุ๋นด้วยได้ไหมจ๊ะ” แม่ตัวดีขอเพิ่มอีกเมนู

พ่อหนุ่มอันดาขอบ้าง กลัวแม่จะรักน้อยกว่าน้อง

“ผมอยากกินหมูทอดของแม่ครับ”

ฐิตตายิ้มอ่อนโยน ตอบรับ “ได้จ้ะ”

ติ๊บที่เดินเข้ามาพอดี มองออกไปทางหน้าบ้าน ขมวดคิ้วมุ่นทัก

“นั่น! รถใครขับเข้ามาอีกแล้วคะ”

ฐิตตาหันขวับไปมองก็ให้ใจหายหนักกว่าตอนที่สองแสบวิ่งมากอดขาเธอเสียอีก บอกติ๊บด้วยสีหน้ากังวลใจเล็กน้อย “พี่ติ๊บคะ พาเด็กๆเข้าไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ แล้ว...” นิ่งไปอึดใจ สั่งต่อ “ให้อยู่แต่ในห้อง อย่าออกมาข้างนอกเป็นอันขาดเลยนะคะ”

รถคันที่นายแพทย์ภวินท์ขับ กลับเข้ามาที่นี่อีกทำไม

ฐิตตาควบคุมสติและลมหายใจจนเป็นปกติดีแล้ว ค่อยเดินออกไปรับหน้าเขาที่รถหรูคันนั้นอีกครั้ง

“ผมลืมโทรศัพท์”

ภวินท์บอก ก่อนที่เธอจะเอ่ยปากถามเขาด้วยซ้ำ แล้วถึงได้เห็นว่าเดินไปยังโต๊ะที่ใช้นั่งสนทนากันเมื่อตอนก่อนหน้า หยิบของที่วางไว้ตรงม้านั่งอย่างเอ้อระเหย เธอเองไม่ได้สนใจมองด้วยตอนเขาลุกจากไปว่ามีข้าวของอะไรหลงเหลืออยู่ ไม่อย่างนั้นต้องรีบเรียกเขาไว้แล้วว่าลืมของ

นายแพทย์หนุ่มหยิบของเรียบร้อยแล้วถึงกลับมาตรงที่ฐิตตายืน ถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ลืมอะไรอีกไหมคะ”

จนจบประโยค เป็นจังหวะเดียวกับที่รถของตาโชติ ที่มียายบุญมานั่งไปด้วย ขับโดยคนงานเข้ามาจอดในบริเวณบ้านพอดิบพอดี นายแพทย์หนุ่มหยุดมองแล้วยิ้ม ก่อนตรงเข้าไปรับตาโชติถึงที่รถ พร้อมยกมือไหว้

“สวัสดีครับ”

ตาโชติรับไหว้ชายหนุ่มคราวหลาน แล้วถึงเชื้อเชิญด้วยไมตรีมิตร

“สวัสดีครับคุณหมอ ไปยังไงมายังไงครับนี่ เข้าบ้านก่อนครับ”

ฐิตตากำลังจะอ้าปากบอกว่าเขาคุยธุระเรียบร้อยแล้วและกำลังจะกลับ ก็พูดอะไรไม่ทันเพราะภวินท์ตอบรับคำเชิญของชายสูงวัย พร้อมทั้งเข้าไปประคองตาโชติเดินเข้าไปด้านในบ้านด้วยกัน

เธอมองชายสองคนด้วยแววตาครุ่นคิด ทั้งสงสัย ทั้งระแวงระวัง ค่อยมองสบตากับติ๊บ สั่งงานเบาๆพอให้ได้ยินกันแค่สองคน

“พี่ติ๊บบอกแนนกับคนอื่นๆเรื่องเด็กๆด้วยนะคะ แล้วพาสองแสบไปเล่นที่เรือนในสวนก่อน อย่าให้ออกมาเพ่นพ่านตรงนี้เด็ดขาด”

ติ๊บรับคำเสร็จ เดินดุ่มๆจากไปในทันที

ฐิตตาตามหลังชายสองคนเข้ามาในบ้าน มองนายแพทย์ภวินท์ที่คุยอะไร ตาของเธอก็ดูเหมือนจะถูกใจไปเสียหมด ไม่นึกแปลกใจอะไรที่เขาจะรู้จักตาของเธอ เนื่องจากฐิตตาเหลือท่านเป็นญาติเพียงคนเดียวเท่านั้นที่หวังดีต่อเธออย่างจริงใจ ช่วงที่เรียนพอปิดเทอมเธอไม่กลับบ้านก็จะมาพักอยู่กับท่านที่นี่ เรื่องนี้คนในบ้านรู้กันหมด เขาเองก็น่าจะรู้

นึกโล่งใจอยู่ไม่น้อยที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ของเล่นถูกเก็บลงหีบเอาไว้ เพราะเจ้าสองแสบเล่นแล้วไม่ยอมเก็บเข้าที่ เลยถูกเธอทำโทษด้วยการงดเล่นหนึ่งสัปดาห์ ส่วนรูปถ่ายของสองแสบถูกแม่อันนาตัวดีทำลายจนเกือบสิ้น ที่ใส่กรอบไว้ไม่หล่นแตก ก็ถูกปีนเอาลงมาระบายสีเสียเลอะเทอะไปหมด จนต้องเอาไปเก็บไว้ในหีบอีกเช่นกัน คิดไว้ว่าเมื่อเจ้าสองแสบของเธอโตมากพอ จะเล่าวีรกรรมเหล่านั้นให้ฟัง

จึงไม่มีร่องรอยให้ภวินท์เห็นว่าที่นี่นอกจากตาโชติ ยายบุญมาและเธอกับเหล่าคนในบ้านแล้ว ก็ไม่มีใครพักอยู่อีก

กระนั้นฐิตตาก็ยังหายใจได้ไม่โล่งเท่าไรนัก เธอมองไปรอบๆบ้าน สำรวจอีกครั้งว่ามีของของลูกหลงเหลืออยู่ตรงไหนหรือไม่ พบว่า