บทที่ 5 ตามสืบ

บทที่ 5 ตามสืบ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของเช้าวันใหม่ มีเพียงเสียงนกกระจิบตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วอยู่ริมหน้าต่าง แสงแดดอ่อนรำไรทอแสงผ่านม่านสีขาวสะอาดตกลงบนผ้าห่มผืนหนา ร่างเล็กที่ซุกตัวอยู่ใต้กองผ้าขยับกายอย่างเชื่องช้า

ความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาค่อย ๆ จางหายไปก่อนที่ดวงตากลมโตจะเปิดขึ้นมองโลกอีกครั้ง

เต้าหู้ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกมึนงงที่ยังตกค้างอยู่ในศีรษะ สมองของเขาทำงานช้าลงคล้ายกับคนเพิ่งฟื้นจากความฝันอันยาวนาน เขากวาดสายตามองไปรอบกายด้วยความฉงน ห้องกว้างขวางที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูดูราคาแพงแต่กลับให้ความรู้สึกแปลกถิ่นและเย็นเยียบอย่างประหลาด

ทันใดนั้นเอง ความทรงจำที่ขาดช่วงไปเมื่อคืนก็พุ่งวาบเข้ามาในหัว เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วง กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ชวนคลื่นไส้ สัมผัสอุ่นร้อนของใครบางคนที่โอบประคองเขาไว้ในห้องน้ำ และที่สำคัญที่สุด... สัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นบนเตียงหลังนี้

เต้าหู้สะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เขารีบหันมองข้างกายด้วยความตื่นตระหนก และต้องหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู เมื่อพบว่าชายหนุ่มเจ้าของห้องยังคงนอนหลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ใบหน้าคมเข้มที่ดูดุดันยามตื่นตอนนี้กลับดูสงบนิ่ง ขนตายาวหนาและกลิ่นกายหอม ที่เป็นเอกลักษณ์ยังคงอบอวลอยู่บนหมอนใบที่เขานอน

“บ้าจริง...”

เต้าหู้พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกสับสนพุ่งพล่านอยู่ในอก เขาพยายามขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบที่สุด แค่ขยับขาเพียงนิดเดียว ความเจ็บปวดเสียดทานจากใจกลางร่างกายก็แล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหลุดเสียงร้องออกมาแผ่วเบา

“โอ๊ย...”เต้าหู้รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที หยดน้ำใสเริ่มคลอที่หางตาด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ทั้งความเจ็บร้าวทางกายที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และความสับสนภายในจิตใจที่ตีรวนจนทำอะไรไม่ถูก เขาคว้าเสื้อผ้าที่วางระเกะระกะขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ มือไม้ที่สั่นเทาทำให้การติดกระดุมแต่ละเม็ดเป็นไปอย่างยากลำบาก ท่าทางลุกลี้ลุกลนนั้นเต็มไปด้วยความประหม่าเกินกว่าจะทนอยู่นิ่งได้แม้แต่วินาทีเดียว

เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างสูงที่ยังจมอยู่ในห้วงนิทราบนเตียงกว้างเป็นครั้งที่สอง ฝีเท้าเล็กรีบก้าวออกจากห้องพักสุดหรูนั้นอย่างรวดเร็ว กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามโถงทางเดินที่เงียบสงัด

เมื่อพ้นออกมาจากอาคารสูง กลิ่นอายยามเช้าของเมืองกรุงปะทะเข้าที่ใบหน้า ทว่ามันกลับไม่ได้ช่วยให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นเลย เต้าหู้พยายามโบกแท็กซี่ด้วยท่าทางที่พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด หัวใจยังคงเต้นระรัวเป็นจังหวะเดียวกับความทรงจำที่ฉายซ้ำไปมาในหัว ตลอดทางกลับบ้าน เขานั่งขดตัวชิดขอบประตู รถลัดเลาะผ่านถนนสายเดิมที่เคยคุ้นตา แต่ในวันนี้เขากลับรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

จนกระทั่งรถจอดลงที่หน้าบ้านไม้หลังเดิม...

ท่ามกลางความเงียบงันภายในบ้านที่คุ้นเคย แสงแดดจัดจ้าของสายวันใหม่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทว่าบรรยากาศกลับดูเย็นเยือกขึ้นมาถนัดตา เมื่อร่างโปร่งบางของเต้าหู้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทางอิดโรย

“เมื่อคืนไปนอนที่ไหนมาเต้าหู้?”น้ำเสียงเรียบนิ่งที่แฝงไปด้วยอำนาจของผู้เป็นแม่ทักขึ้นทันควัน ราวกับท่านมายืนรอคำตอบนี้อยู่นานแล้ว เต้าหู้สะดุ้งโหยงจนตัวโยน หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงกลับมาเต้นรัวแรงอีกครั้ง เขาพยายามรวบรวมสติที่ยังคงกระจัดกระจายจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

จาง ๆ และภาพเหตุการณ์เมื่อคืน แล้วส่งรอยยิ้มที่ดูฝืนธรรมชาติและแห้งแล้งที่สุดกลับไปเพื่อหวังจะกลบเกลื่อนความผิดปกติ

“นอนบ้านเพื่อนมาครับม๊า... พอดีเมื่อคืนกิจกรรมเลิกดึกไปหน่อย หู้กลัวขับรถลำบากเลยขอค้างที่นั่น ม๊าไม่ต้องห่วงนะครับ”

เขาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ทว่ามือที่กำสายกระเป๋าเป้กลับชื้นไปด้วยเหงื่อ ม๊ายังคงยืนนิ่ง แววตาคมกริบที่ผ่านโลกมามากจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกชายคล้ายจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำบอกเล่านั้น

“แล้วใครมาส่งล่ะ?” ม๊ายังคงถามต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน แววตาของท่านเต็มไปด้วยคำถามที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ขึ้นมาทันที

“พะ...เพื่อนครับ ม๊า... คือหู้กลับเองด้วยแหละครับ”เต้าหู้ตอบพึมพำในลำคอ เสียงของเขาเบาลงเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นการกระซิบ เขาไม่กล้าสบตาผู้เป็นแม่ตรง ๆ เพราะกลัว

ไม่รอให้มีการซักไซ้ไปมากกว่านี้ เต้าหู้รีบก้มหน้าก้มตาเลี่ยงออกจากสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้า เขาสาวเท้าเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไปทันที ทิ้งให้ความเงียบและความสงสัยของม๊ายังคงอบอวลอยู่ในห้องโถงกลางบ้าน

ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสบานประตูห้องที่ปิดสนิท เต้าหู้ลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง ซุกหน้าลงกับฝ่ามือ ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของใครบางคนเมื่อคืนยังคงติดตรึงอยู่ในความรู้สึก จนทำให้เขาสับสนและหวั่นไหวไปพร้อมกัน

ชีวิตที่เคยเรียบง่ายของเขา... กำลังจะเปลี่ยนไปในทิศทางที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

มือเรียวสั่นระริกขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนรีบพิมพ์ข้อความลงในกลุ่มเพื่อน

[เต้าหู้] : เมื่อคืนกูกลับก่อนนะ ง่วงจัด ไม่ได้บอกใครเลย โทษที

เพียงไม่นาน ข้อความจากเพื่อนในกลุ่มก็เด้งรัวขึ้นมาด้วยความสงสัย ทั้งต้นข้าวและบันนี่ต่างก็ถามไถ่เพราะไม่มีใครเห็นตอนที่เขาแยกตัวออกมา เต้าหู้ได้แต่กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เขาจะบอกเพื่อนได้อย่างไรว่าความจริงแล้วเขากลับออกมาในอ้อมแขนของใคร

เขาทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับหมอน ปล่อยให้ความเงียบงันในห้องช่วยเยียวยาความวุ่นวายในใจ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนแม้จะเลือนลางแต่กลับมีบางฉากที่ชัดเจนจนใจสั่น อ้อมกอดที่รัดแน่นจากด้านหลัง และเสียงกระซิบที่ข้างหูนั้นยังคงดังวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน

“กูจะไม่แตะเหล้าอีกแล้ว... ไม่เอาอีกแล้ว...” เขาพึมพำกับตัวเองพลางนอนขดตัวลีบเล็กอยู่กับที่นอน

.

.

.

อีกฟากหนึ่งของเมือง ณ ห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของผับ Neon Reverieท่ามกลางความเงียบสงบที่ตัดขาดจากเสียงอึกทึกคณินยืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานใหญ่ที่สูงจรดเพดาน สายตาคมทอดมองไปยังทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามสาย แสงแดดอ่อนที่เริ่มสาดส่องกระทบตึกระฟ้าและภาพการจราจรที่เริ่มขวักไขว่เบื้องล่างไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาเท่ากับแฟ้มเอกสารในมือที่เพิ่งได้รับมาจากลูกน้องคนสนิท

เสียงราบเรียบของชายในชุดสูทดำที่ยืนอยู่ด้านหลังเริ่มรายงานข้อมูลที่ถูกคัดกรองมาอย่างละเอียด

“ชื่อ... พิชานนท์ วัฒนธรรมไทย นักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะบัญชีและบริหารธุรกิจ อายุ 19 ปี พ่อและแม่เปิดร้านขายน้ำเต้าหู้เล็ก ๆ อยู่แถว...”

ข้อมูลส่วนตัวเบื้องต้นถูกถ่ายทอดออกมาทีละประโยค คณินพยักหน้าช้า ๆ ขณะที่สายตาไล่ไปตามภาพถ่ายในแฟ้ม มันคือใบหน้าขาวใสที่ดูตื่นตระหนกและดวงตากลมโตที่สั่นระริกเหมือนลูกแมวหลงทาง ภาพที่ติดตาเขาตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบกัน

แววตาของคณินที่เคยกระด้างอยู่เป็นนิจกลับดูราบเรียบทว่าลึก ๆ มีความพึงพอใจบางอย่างประกายออกมาอย่างเห็นได้ชัด มุมปากหยักขยับขึ้นคล้ายรอยยิ้มจางที่แทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารนั้นลง

“เฝ้าดูไว้ก่อน...” คณินสั่งการด้วยน้ำเสียงต่ำทุ้มแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเฉียบขาด

“รักษาระยะห่างให้ดี อย่าเข้าไปใกล้จนเด็กนั่นตกใจล่ะ”

“ครับ”

ลูกน้องคนสนิทรับคำสั่งก่อนจะถอยหลังออกไปจากห้องอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้คณินยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบเพียงลำพัง เขามองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ครั้งนี้เขารู้แล้วว่าเป้าหมายที่เขาสนใจมีชื่อว่าอะไร และแน่นอนว่าสำหรับคนอย่างคณิน... อะไรที่เขาเริ่มถูกใจเขามักจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ แน่นอน

.

.

.

สามวันต่อมาบรรยากาศยามเช้าตรู่ที่อากาศยังคงทิ้งร่องรอยความเย็นชื้นเอาไว้ เต้าหู้พยายามอย่างยิ่งที่จะดึงตัวเองกลับมาสู่กงล้อของชีวิตตามปกติ เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับแสงเงินแสงทองที่เริ่มจับขอบฟ้า ร่างโปร่งบางในชุดลำลองสวมผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตา ยืนประจำตำแหน่งอยู่ที่หน้าร้านไม้เล็ก ๆ ของครอบครัว คอยช่วยหยิบจับและตักน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ส่งให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่วเหมือนที่เคยทำมาตลอดหลายปี

ทว่าสิ่งหนึ่งที่ความใสซื่อทำให้เขาไม่เคยสังเกตเห็นเลย คือรถ SUV คันหรูสีดำสนิทที่จอดนิ่งสนิทราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงามืดในมุมตึกไม่ไกลจากร้าน รถคันนั้นมาปรากฏตัวที่เดิม เวลาเดิม เป็นประจำทุกวัน

ภายใต้ฟิล์มกรองแสงมืดทึบ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยยังคงจิบกาแฟรสเข้มจากแก้วใบเดิมและสูบบุหรี่กลิ่นเดียวกับที่สลักลึกอยู่ในใจของเต้าหู้ สายตาคมกริบที่เขาทอดมองตรงไปยังเด็กหนุ่มร่างบางนั้นกลับแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันไม่ใช่สายตาที่มองเพียงแค่เหยื่อที่น่าสงสารหรือความใคร่ชั่วครั้งชั่วคืนอีกต่อไป แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลอย่างลุ่มลึก และความปรารถนาที่จะก้าวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในโลกอันแสนบริสุทธิ์ของเด็กคนนั้นอย่างจริงจัง

เขามองดูเต้าหู้ที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดให้ลูกค้าเจ้าประจำด้วยความรู้สึกหวงแหน

“หนีเฮียได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ...”เสียงทุ้มต่ำพึมพำกระซิบกับตัวเองแผ่วเบาจนเลือนหายไปในกลุ่มควันสีขาวเทา รอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ลูกแมวของเฮีย... อย่าคิดว่าจะหนีเฮียพ้นเลย”

แววตาที่จดจ้องไปยังแผ่นหลังบางนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและอำนาจที่พร้อมจะโอบล้อมโลกทั้งใบของเต้าหู้เอาไว้ โดยที่เจ้าของชื่อยังไม่รู้ตัวเลยว่า... เส้นทางชีวิตที่สงบสุขของเขากำลังถูกล่ามไว้ด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็นจากชายที่ชื่อ คณิน เสียแล้ว