05 ใต้พันธะ I จะเรียกร้องเอาอะไร

ปรี๊ด ปรี๊ด! เสียงแตรของรถคันหลังดังขึ้นขัดจังหวะ

“ออกรถเดี๋ยวนี้!”

เอรินรีบพูดสั่งไปยังคนขับเสียงดังลั่น เธอไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าน้องสาวของตัวเองเลยแม้แต่เสี้ยววินาที อัยย์ร่าที่กำลังพยายามเข้าใกล้รถคันนั้น แต่เมื่อรถกำลังเคลื่อนตัว ทำให้เธอไม่สามารถขยับไปใกล้ได้มากกว่านี้

“พี่ริน! พี่ริน หยุดก่อน”

ร่างเล็กพยายามวิ่งตามรถคันนั้น เดร็กที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า เขาได้แต่มองร่างเล็กตรงหน้าที่ใกล้แค่เอื้อมกำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดินข้างรถของเขา ดวงตากลมสดใสที่เขาเคยเจอเมื่อครั้งก่อนตอนนี้เริ่มแดงก่ำ น้ำสีใสเริ่มไหลออกมาอาบแก้ม ใบหน้าของเธอเศร้าหม่องราวกับคนละคน

“อัยย์! ระวังรถ!”

เสียงของแทนไทที่ลงมาตามคนตัวเล็ก รีบเข้าไปดึงร่างของเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด เดร็กขมวดคิ้วแน่นกับท่าทางของผู้ชายคนนั้นที่ดึงเธอเข้าไปกอดแบบนั้น ‘มันคือใคร เป็นอะไรกับเธอ’ นี่คือคำถามในหัวของเขา

แต่ทุกอย่างไม่ทันจะได้คิดไปไหนไกล รถหรูก็ขับออกมาไกลจากจุดนั้นแล้ว ตอนนี้อัยย์ร่าเนื้อตัวสั่นเทาไปทั้งตัว แทนไทรีบเข้ามาประคองให้เธอกลับมายังรถของตัวเองอีกครั้ง

“ไหวไหมอัยย์? ตั้งสติก่อนนะ เราไปจากตรงนี้กันก่อน”

คนตัวเล็กที่ยังร้องไห้ออกมาไม่หยุด เธอพยักหน้าช้า ๆ และขึ้นไปบนรถอย่างเดิม แทนไทรีบขับรถออกไปจากตรงนี้ เพราะ เป็นช่วงที่ค่อนข้างอันตราย

เมื่อขับมาได้สักระยะ อัยย์ร่าที่ตอนนี้เธอรู้สึกผิดหวังกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอมา แขนเรียวเปลี่ยนไปโอบที่เอวของแทนไทเอาไว้ ใบหน้าสวยพิงกับแผ่นหลังกว้างของเพื่อนอย่างต้องการที่พึ่ง

“อึก! พี่ริน”

แทนไทปล่อยให้แผ่นหลังของเขาเป็นพึ่งของเพื่อนตัวเล็ก โดยไม่คิดจะพูดอะไรออกไป เขาให้เธอได้ใช้เวลากับตัวเองไปก่อน รถมอเตอร์ไซค่อย ๆ ขับผ่านตามเส้นทางที่คุ้นเคย แต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ร่างเล็กที่เคยสดใสและชอบมองไปรอบ ๆ ทุกครั้ง วันนี้มีแต่คราบน้ำตาและเสียงสะอื้น แทนไทรู้สึกว่า อัยย์ร่าเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้

… ทางฝั่งของเดร็ก

ในรถไร้เสียงพูดคุยเหมือนเคย แต่ครั้งนี้แตกต่างไปจากทุกครั้ง บรรยากาศคุกรุ่นจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไป เดร็กหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด และพ่นควันสีขาวฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งรถ เขาหันมาหาคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เสียงเย็นเฉียบพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมมาสักพัก

“ไม่มีอะไรจะพูด?” เดร็กหยิบกระบอกปืนขึ้นมา และจิ้มไปที่แก้มของเอรินสองสามที “ต้องให้ฉันเอากระสุนเข้าปากเธอก่อนดีไหม?”

เอรินนั่งตัวสั่นระริกไม่กล้าขยับไปไหน แค่ทุกวันนี้ เธอจะเข้าหาเดร็กได้แต่ละครั้ง ก็ไม่รู้จะสรรหาข้ออ้างอะไรมาแล้ว วันนี้เธออุส่าห์ได้รับเลือกให้มาช่วยงานข้างนอกกับเดร็กแล้วแท้ ๆ แต่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้เดร็กตอนนี้เขาน่ากลัวขึ้นไปอีก

“คะ คือ”

“คือ?” เสียงทุ้มพูดขึ้นอย่างรำคาญที่เธอไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักที เดร็กหันมาพ่นควันสีขาวใส่หน้าของเอรินอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“มะ เมื่อกี้ นะ น้องสาวของรินค่ะ”

“น้องสาว?”

“ใช่ค่ะ น้องสาวแท้ ๆ”

“อ่า”

ใบหน้าหล่อเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างหัวเสีย เขาเจอเธอครั้งแรก และเลือกเธอขึ้นเตียงเพียงเพราะ เธอหน้าตาคล้ายกับอัยย์ร่า เด็กสาวที่เคยช่วยเขาเอาไว้เมื่อเจ็ดเดือนก่อนก็เท่านั้น

“เหมือนฉันจะเคยถามเธอไปแล้ว ว่าเธอมีพี่น้องที่ไหนไหม” เดร็กหันกลับมาและมองตรงไปข้างหน้า เขาสูบอัดบุหรี่ถี่ ๆ “เธอตอบฉันว่าอะไรนะ? พูดให้ฟังอีกทีสิ”

“...”

“ตอบ!”

เสียงตวาดดังลั่นรถ ทำให้เอรินสะดุ้งและหวาดกลัวกว่าเดิม เอรินใช้เล็บจิกลงไปที่หลังมือของตัวเอง เธอพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้กลัวเขาไปมากกว่านี้ เพราะเธอรู้ดีว่า คนอย่างเดร็ก สามารถทำได้ทุกอย่าง และถ้าเขาต้องการให้ใครคนหนึ่งหายไปจากโลกนี้ตลอดการก็ไม่ใช้เรื่องยากอะไร

“คะ คุณเดร็กคะ ฟังรินก่อนนะคะ”

เอรินพยายามใช้เสน่ห์ของความเป็นหญิงเข้าช่วย เพื่อทำให้เดร็กใจเย็นลง เพราะต่อให้ปฏิเสธยังไง แต่ผู้ชายอย่างเขาก็ต้องแพ้ให้กับมารยาหญิงอยู่ดี มือเรียวที่สั่นเทาค่อย ๆ เอื้อมไปตรงเป้ากางเกงของอีกฝ่าย เธอลูบคลำอยู่อย่างนั้นและเมื่อเห็นว่าเดร็กไม่ได้พลักออก เธอก็ยิ่งได้ใจและคิดว่าเขาก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่น เอรินค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้น แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเดร็กหันกลับมามองด้วยสายตาราวกับต้องการจะฆ่าเธอ

“เห็นไหม?”

“คะ?”

“มันไม่แข็ง”

เอรินก้มลงมองยังมือที่ยังค้างอยู่ตรงเป้าของเขา และสัมผัสได้ว่า จุดนั้นของเขามันไม่แข็งจริง ๆ จากการเล้าโลมของเธอ

“ฉันไม่ชอบกินของที่ฉันคายทิ้งแล้ว ฉันเลือกเธอครั้งนั้น เพราะแค่ถูกใจ” มือหนายกขึ้นมาบีบที่คางของเธออย่างแรง “แต่ไม่คิดจะเก็บขึ้นมากิน”

เดร็กบีบใบหน้าของเธอและสลัดไปอีกทางอย่างแรง จนเอรินต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“จอดรถ”

“ครับ?”

“กูบอกให้มึงจอดรถ”

คนขับรถรีบจอดข้างทางตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

“ลงไป”

“มะ ไม่เอา คุณเดร็กคะ” เสียงของเอรินหวาดกลัวสุดขีด เมื่อจู่ ๆ เธอก็ถูกสั่งให้ลงจากรถ

“จะลงไปแบบมีชีวิต หรือ เป็นศพดี?”

เดร็กไม่หันมามองหน้าเธอด้วยซ้ำ เอรินได้แต่ทำใจและยอมรับ มือเรียวเอื้อมไปเปิดประตู และเคลื่อนตัวเองลงไปช้า ๆ และคาดหวังว่าเขาแค่ขู่เท่านั้น เธอยังคงมองมาที่ใบหน้าที่เฉยชาอยู่ แต่เมื่อประตูปิดลงรถหรูก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว เอรินได้แต่หรุดตัวลงกับพื้น เธอสมเพชตัวเองในตอนนี้ จากคุณหนูและพี่ใหญ่ของบ้านกลับกลายเป็นเหมือนผู้หญิงไร้ค่า

… ภายในรถหรูของเดร็ก

“ปล่อยเธอไปแบบนั้นจะดีหรอครับ?”

“แล้ว?”

“เอ่อคือ… อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิงของนาย”

“เอากูก็ยังไม่ได้เอา จะเป็นผู้หญิงของกูได้ยังไง? และต่อให้เอาแล้ว ก็ไม่มีใครเป็นผู้หญิงของกูทั้งนั้น” เดร็กยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“แค่สนุกกันบนเตียง จะเรียกร้องเอาอะไร”

เดร็กนั่งย้อนกลับไปวันที่เขาเจอกับเอรินครั้งแรก ช่วงที่ผ่านมาเดร็กพยายามให้ลูกน้องหลายคนหาผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายกับอัยย์ร่ามาให้ แต่ไม่มีใครถูกใจเขาสักคน เมื่อเจอกับเอริน เธอมีความคล้ายกับอัยย์ร่ามาก มากจนคิดว่าเป็นแฝดกัน จะต่างกันตรงที่เอรินแววตาดูมีเรื่องในหัวตลอดเวลา จนเธอไม่ได้มีเสน่ห์ดึงดูดอะไร

เอรินยอมคุกเข่าขอขึ้นเตียงกับเขา เดร็กก็ตอบสนองไม่ได้ติดอะไร แต่เมื่อกำลังจะทำ เขามองไปที่หน้าของเธอกลับเห็นแต่ใบหน้าของอัยย์ร่าสะท้อนอยู่ในตัว จนเขารู้สึกหมดอารมณ์ เพราะ เธอดูยั่วยวนมากเกินไป ไม่ได้ดูสดใสอย่างคนที่เขาถูกใจ แต่ก็คงไม่แปลกอะไร เพราะ พวกเธอมันคนละคนกัน

“ไปสืบมาว่า น้องสาวเธอเป็นใคร? กูต้องการข้อมูลภายในวันพรุ่งนี้”

“คะ ครับ”

เดร็กหวนคิดถึงดวงตากลมก่อนหน้าที่เพิ่งเจอกันหลังจากไม่เจอมานาน และเขาคิดวมาตลอดว่าอาจจะไม่ได้เจอกันแล้วก็ได้ แต่เหมือนอะไรหลายๆ อย่างจะบังเอิญให้เธอเข้ามาใกล้ชีวิตเขาอีดครั้ง มุมปากหยักยกยิ้มอย่างชอบใจ และกำลังคิดหาวิธีว่า จะทำยังไงให้เด็กน้อยอย่างเธอเข้ามาติดกับดักของเขาดี

เพียงแค่ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว เป้ากางเกงของเขาก็นูนขึ้นอย่างมีอารมณ์ เมื่อนึกสภาพเธอตอนอยู่บนเตียง

…มันจะเป็นยังไงกันนะ?