LOGINบ่ายวันธรรมดาวันหนึ่ง วันนี้เป็นวันที่ปิ่นพาลูกสาววัยสามขวบมาหาคุณตาคุณยายที่กรุงเทพ หลังจากที่ไก่บอกว่าคุณตาคุณยายทางนี้บ่นคิดถึง พอมาถึงไก่ได้หอมลูกสาวแค่ฟอดเดียวคุณตาคุณยายก็อุ้มไปเล่นด้วยเสียแล้ว ส่วนตัวเธอก็ถูกพามาเดทที่ห้างใกล้บ้านนานแค่ไหนแล้วนะที่ทั้งสองไม่ได้เดทกันแบบนี้ในร้านไอศกรีมแห่งหนึ่งที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ลูกค้าภายในร้านบางตาลงไปมากหลังจากที่ก่อนหน้านี้ผู้คนแน่นขนัดจนหาที่นั่งยาก คงเพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้หลายคนนึกถึงรสชาติหวานเย็นของไอศกรีม เช่นเดียวกับทั้งสองคนบริเวณมุมอับของร้านปราศจากลูกค้าอื่นนอกจากไก่กับปิ่น ปิ่นในชุดธรรมดาเสื้อแขนกุดคอปิดและทับด้วยเสื้อคลุมสีพื้น ๆ นั่งไขว่ห้าง ดูสง่าและน่าเกรงขาม ใครเห็นก็หันมอง ฝั่งตรงข้ามคือลูกไก่ ที่อยู่ในชุดกระโปรงสั้นเหนือเข่าดูสวยน่ารักและชวนมองสำหรับปิ่นมาก ไอศกรีมรสสตรอว์เบอรี่ถ้วยโตวางอยู่ตรงหน้า แต่ดูเหมือนความสนใจของทั้งคู่จะไม่ได้อยู่ที่ของหวานเย็นฉ่ำนั่นเลย“ไอศกรีมร้านนี้อร่อยดีนะ...แต่ฉันเห็นแล้วอยากกิน" ปิ่นเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบกลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกไก่ผู้เป็นภรรยาของเธออย่างมีความหมาย จน
ห้าปีผ่านไป...สำนักงานใหญ่ของ ACs Group ในเช้าวันทำงานยังคงคึกคักเช่นทุกวัน และมีเสียงก่อสร้างอาคารหลังใหญ่ที่เสร็จไปแล้วกว่า 50 % เป็นโครงการอาคารสำนักงานให้เช่าที่ปิ่นวางแผนไว้เพื่อสร้างมูลค่า และจะเป็นที่พักสำหรับลูกสาวเมื่อได้เข้ามาเรียนในเมืองใหญ่วันนี้วันทำงานปกติ พนักงานต่างเร่งเดินเข้าประชุม บางคนถือแฟ้มเอกสาร บางคนกำลังคุยโทรศัพท์กับลูกค้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพแต่แล้ว...ประตูลิฟต์ชั้นล่างก็เปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในชุดเอี๊ยมสีครีม สะพายกระเป๋ารูปกระต่ายใบจิ๋ว เดินเข้ามาภายในอาคารด้วยสีหน้าสดใส ผมยาวถูกรวบเป็นแกละสองข้างโยกไปมาตามจังหวะก้าวเดินเด็กหญิงกันปวีณ์ ชะวะลากร อายุห้าขวบ "สวัสดีค่ะ พี่คนสวย"เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น ทักทายเหมือนทุกครั้งที่ได้มา ทำเอาพนักงานประชาสัมพันธ์ยิ้มกว้างทันที"สวัสดีค่ะน้องกัน วันนี้ท่านรองประชุมที่ห้องประชุมเล็กนะคะ"พนักงานหลายคนเงยหน้าจากโต๊ะทำงาน"ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะพี่ ๆ "เด็กหญิงยกมือไหว้ทุกคนอย่างคล่องแคล่ว ก่อนยิ้มกว้าง เสียงนั้นทำให้ทั้งล็อบบี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มเด่นกับยอดเดินตามอยู่ไม่ห่าง เดินประกบซ้ายขวาไม่ต่างจากบอดี้
การเดินทางมายังเกาะชะวะลารอบนี้ แตกต่างจากวันแรกเป็นอย่างมากครั้งก่อน เธอได้รับการต้อนรับจากป้าบาเพียงคนเดียว หญิงชราที่คอยดูแลบ้านหลังใหญ่บนเกาะด้วยความอบอุ่นราวกับญาติผู้ใหญ่แต่ครั้งนี้... ทันทีที่เรือเทียบท่า เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้นพร้อมกันจากผู้คนเกือบทั้งเกาะ ที่มารอกันจนแน่น"นายผู้หญิงกลับมาแล้ว!""นายผู้หญิงมากับคุณหนูตัวน้อย ไชโย!""คุณหนูตัวน้อยกลับบ้านแล้ว!"เสียงตะโกนดังแข่งกันจนไก่ตกใจ รีบหันไปมองปิ่น รายนั้นเอาแต่ยิ้มแก้มปริ ที่เธอสามารถทำความหวังของคนทั้งเกาะเป็นจริงได้แล้วชาวเกาะหลายสิบคนยืนเรียงกันเต็มท่าเรือ ทุกคนยิ้มกว้าง บางคนถือช่อดอกไม้ บางคนถือผลไม้จากสวน บางคนหอบของกินของใช้กันมาคนละไม้คนละมือเด็ก ๆ วิ่งมาหยุดอยู่ด้านหน้า ก่อนยกมือไหว้อย่างพร้อมเพรียง"สวัสดีครับนายผู้หญิง""สวัสดีค่ะนายผู้หญิงคนสวย คุณหนูอยู่ในท้องใช่มั้ยคะ" เด็กถามประสาซื่อไก่รีบยกมือไหว้ตอบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ"ใช่ค่ะ ต่อไปฝากดูแลน้องด้วยนะคะ"เด็กหญิงที่ถามก็ยิ้มเขิน วิ่งไปหลบข้างหลังแม่ของตัวเองป้าบารีบเดินเข้ามาหา พร้อมจับมือไก่ทั้งสองข้างไว้แน่น"ในที่สุด นายผู้หญิงก็ทำได้นะ
คุณหญิงธีรกรมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าอยู่นาน และเมื่อยิ่งมอง...ก็ยิ่งเห็นความงดงามของจิตใจที่หาได้ยาก ดวงตาคู่นั้นใสสะอาด ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม ไม่มีความทะเยอทะยานเกินตัว มีเพียงความจริงใจที่ส่งผ่านออกมาอย่างเป็นธรรมชาติแสดงว่า...ไก่ยังไม่รู้เรื่องร้านเค้กจริง ๆ สินะเพียงเสี้ยววินาที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของหญิงสูงวัยเอาคืนยัยเด็กแสบได้แล้ว...อย่าว่ากันนะปิ่นเอ๋ย"บอกก็ได้..." คุณหญิงธีรกรยิ้มบางเพียงริมฝีปาก "...แต่ไก่ต้องสัญญากับย่าก่อนนะ ว่าจะไม่โกรธกัน"เพียงได้ยินประโยคนั้น หัวใจของไก่ก็เต้นแรงขึ้นทันที"ร...เรื่องอะไรหรือคะ..." หญิงสาวรีบถาม สีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด "มันร้ายแรงหรือเปล่าคะ ทำไมตอนพูดถึงเรื่องนี้...คุณย่าดูเครียดจัง"คุณหญิงแสร้งทำเป็นถอนหายใจเบา ๆ ก่อนทอดสายตาออกไปนอกกระจกสูงของห้องทำงาน"วันนั้น..." หญิงมากประสบการณ์ในเรื่องธุรกิจก็เริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เข้มลึกจนคนฟังรู้สึกไม่ชอบมาพากล "...แทนเดินมาหาย่า บอกว่าปิ่นอยากเข้าพบเป็นการส่วนตัว ตอนนั้นย่ากำลังจะบินไปเกาหลีแล้ว แต่ก็ยอมเลื่อนไฟลต์ออกไปอีกสองชั่วโมง...เพื่อรอเจอเด็กคนนั้น"คุ
"คุณพ่อคุณแม่บอกฉันหมดแล้วค่ะ...ว่าคุณเป็นคนโทรไปนัดพบท่าน เพื่อคุยเรื่องของฉัน"ไก่ซบแก้มกับอกของปิ่น พลางใช้นิ้วเขี่ยชายเสื้อของคนรักเล่นไปด้วย"ตอนแรกคุณพ่อไม่ค่อยไว้ใจฉันเท่าไร แถมยังงง ๆ ด้วยซ้ำ เลยนัดให้ไปเจอกันที่บริษัท..."ไก่เงยหน้าขึ้นอย่างเพิ่งนึกอะไรออก ดวงตาเป็นประกาย"เอ๊ะ...ใช่วันที่ฉันเจอเสื้อคลุมของคุณปิ่นหรือเปล่าคะ"ปิ่นพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม และไก่ค่อย ๆ ย้อนนึกถึงวันนั้น...วันนั้นเธอเป็นลมหลังประชุมเสร็จที่ห้องประชุมและมีมือของใครคนหนึ่งมารับไว้ไม่ให้เธอล้ม เธอฟื้นขึ้นมาได้กลิ่นของปิ่น และเห็นเสื้อคลุมตัวหนึ่งวางอยู่ อีกตอนหนึ่งคือเธอเห็นแผ่นหลังของใครบางคนที่เดินลับมุมไปอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเธอรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนประทีปหรือไม่ก็เด่น แต่เพราะงานรัดตัวจนแทบไม่มีเวลาหายใจ จึงไม่ได้คิดอะไรต่อ"สรุป...ฉันไม่ได้ฝันไปจริง ๆ ด้วย เป็นคุณปิ่นจริง ๆ"ปิ่นยกมือขึ้นลูบศีรษะคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน"แต่ฉันอยู่กับคุณไม่นานหรอกค่ะ วันนั้นฉันต้องรีบไปพบคุณหญิงย่าต่อ คุณหญิงย่าว่างให้แค่สองชั่วโมง หลังจากนั้นก็ต้องบินไปเกาหลี ฉันเลยรีบไป..." หญิงสาวหัวเราะเขิน ๆ "จนลืมเสื้อคลุมไว้""ฉั
ไก่ตกใจจนแทบลืมหายใจภาพตรงหน้าคือสิ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนคุณปิ่นที่แสนอบอุ่นกลับกระชากคอเสื้อของกิติกาและต่อยเต็มแรงด้วยความโกรธ ขณะที่ประทีป เด่น และยอด ต่างชักอาวุธปืนขึ้นมาพร้อมกัน สีหน้าของทั้งสามจริงจังราวกับพร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อโดยเฉพาะปิ่น... เธอไม่เคยเห็นคนรักใช้กำลัง และไม่เคยได้ยินคำพูดหยาบคายหลุดออกจากปากของหญิงสาวเลยแม้แต่ครั้งเดียว"คุณปิ่น...อย่าค่ะ"ไก่รีบเข้าไปจับแขนปิ่นเอาไว้ ก่อนหันไปหาบอดี้การ์ดทั้งสาม"ทั้งสามคน...เก็บปืนก่อนค่ะ"เพียงประโยคเดียว ทั้งสามคนก็ชะงัก ก่อนลดปืนลงและเก็บเข้าที่เดิมทันที แม้จะยังยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างกิติกาก็ตาม"นี่...พวกแกรู้จักกันเหรอ"กิติกามองสลับระหว่างปิ่นกับไก่ด้วยความงุนงง"คุณแม่..."กุ้งรีบเข้าไปประคองแม่ แต่กลับถูกสะบัดแขนออกอย่างแรง กิติกาเพ่งมองใบหน้าของปิ่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง"คุณคนเมื่อคืน..."เธอจำได้ทันที คนตรงหน้าคือนักธุรกิจเจ้าของโปรแกรม AI ที่ทำให้เจ้าหนี้และตำรวจไล่ล่าเธอจนไม่มีที่ซ่อน"แกนี่เอง...ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!""กิติกา พอได้แล้ว" คุณวรพลเอ่ยเสียงเข้มแต่กิติกาไม่สนใจ กลับหัวเราะหยั