๔ กระหม่อมมีผลงานมากพอแล้ว

๔

กระหม่อมมีผลงานมากพอแล้ว

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ถวายความเคารพฮ่องเต้กงซุนเทียนชานเต็มพิธีการ และลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยไม่รอให้ฮ่องเต้หนุ่มเอ่ยอนุญาตก่อน

           “หลายปีก่อนเป็นเช่นไร ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น หากมิใช่เพราะเจ้าเพิ่งกระทำคุณต่อแผ่นดิน เจิ้นสั่งลงโทษเจ้าแล้ว อยู่ชายแดนนานจนลืมพิธีการแล้วหรือ”

          “กระหม่อมเชื่อว่าฝ่าบาทไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับน้องชายตัวเองอยู่แล้ว ขี่ม้ามาเหนื่อย ๆ หอแห้งนัก น้ำขนมไม่มีมาต้อนรับเลยหรือ”

          หวู่กงกงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่กล้ารอช้า รีบเดินออกจากห้องทรงอักษรให้คนรีบเอาน้ำชากับขนมมาให้ท่านอ๋อง กงซุนหยุนไฮ้เห็นเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะเสียงแผ่ว

          “หึ! ทีนี้รีบได้สักที เป็นข้าหลวงอยู่ในวังสบายเกินไป จะต้องโดนกระตุ้นบ่อย ๆ จะได้กระตือรือร้น”

          ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานสูดหายใจเข้าลึก ไม่พอพระทัยที่อนุชากระทำการเอิกเกริกต่อหน้าตนเช่นนี้ พระหัตถ์ทุบโต๊ะเสียงดังตึง

          “เจิ้นถามเจ้า ค่ายกลอีกาใช่ฝีมือเจ้าหรือไม่!”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยิ้มที่พระเชษฐาเข้าประเด็นไม่อ้อมค้อม ห่างจากเมืองหลวง ขุนนาง พิธีการมานานทำให้เขาขยาดหน้ากากที่ผู้คนสวมเข้าหากัน

          “ฝ่าบาททรงคิดว่ากระหม่อมจะทำไปเพื่ออันใด หากคิดว่าเป็นการสร้างผลงาน กระหม่อมตอบพระองค์ได้เลยว่า ผลงานกระหม่อมมีมากพอแล้ว”

          ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานเงียบ หรี่ตามองอนุชาเพื่อจับพิรุธให้ได้ แต่เมื่อไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความยียวนกวนประสาทจึงลดความระแวงลง

          “หากมิใช่เพราะเจ้าต้องการสร้างสถานการณ์แล้วจะเป็นผู้ใด ศัตรูจากแคว้นต้ามู่หรือ”

          อ๋องหนุ่มไหวไหล่ เดินไปนั่งโต๊ะน้ำชาตอบคำถามโดยไร้ความกังวลใด ทั้งที่เนื้อหาในคำพูดนั้นพาให้คนฟังเห็นภาพน่าสังเวช

          “ทางที่กระหม่อมเดินมีแต่ซากศพ หากไม่มีศัตรูเลยจะน่าแปลกใจยิ่งกว่า ต่างจากฝ่าบาทที่วัน ๆ เพียงตวัดปลายพู่กัน ไม่มีเวลาไปสร้างศัตรูที่ใด”

          ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานถลึงตาใส่อนุชา

          “วาจาเจ้ายั่วโมโหเจิ้นได้ทุกคำจริง ๆ นั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ไม่ได้สบาย แม้เจิ้นจะไม่ได้ออกไปเผชิญคมดาบเช่นเจ้า แต่การนั่งตำแหน่งนี้มิได้สบายอย่างที่ใครเข้าใจ”

          “เช่นนั้นก็ลงมาสิพ่ะย่ะค่ะ ไม่มีผู้ใดบังคับฝ่าบาทครองราชย์ ได้มาแล้วจึงกล่าวเช่นนี้ได้ ฝ่าบาทลืมความกระหายในบัลลังก์ไปแล้วหรือ”

          “เจ้า!”

          ฮ่องเต้ชี้นิ้วใส่หน้าอนุชาอย่างไม่เก็บอาการ หน้าสั่นเพราะไม่อาจลงโทษอนุชาที่เปรียบเสมือนโล่ปกป้องแว่นแคว้นในตอนนี้ได้

          “หากเจ้าไม่มีประโยชน์ต่อแว่นแคว้น เจิ้นสั่งโบยเจ้าแล้ว...ไปเสีย! เจิ้นโมโหจนไม่อยากเห็นหน้าเจ้า”

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก

เมื่อได้รับอนุญาตให้ออกไปได้ก็ผุดลุกขึ้นเต็มความสูงโดยไม่ลืมถวายความเคารพ

          “ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

          “เหอะ! ก็ยังดีที่รู้ธรรมเนียมอยู่บ้าง เพราะหากเจ้าลืมธรรมเนียมของเมืองหลวงอีก เจิ้นจะให้เสด็จพี่หญิงช่วยอบรมให้เจ้า”

          อ๋องหนุ่มรอยยิ้มทะเล้นจางหาย เปลี่ยนเป็นมึนตึงทันทีเมื่อพระเชษฐาพาดพิงถึงสตรีที่เขารักที่สุด

          “อย่าเอาเสด็จพี่หญิงมาข่มขู่กระหม่อม”

          “ไม่ได้ขู่ อีกสามวันมีประชุมเช้า อย่าลืมว่าต้องเข้าประชุมเช้าด้วย เอาความน่าเกรงขามของเจ้ามาสยบเหล่าขุนนางจิ้งจอกนั่นเสีย”

          ถึงคราวที่อ๋องหนุ่มร้องเหอะในใจบ้างแล้ว

          “กระหม่อมนอกจากจะเป็นอาวุธข่มขวัญแคว้นต้ามู่แล้วยังต้องเป็นเสือประดับบารมีมังกรอีกหรือ เกิดเป็นกงซุนหยุนไฮ้ช่างรันทดยิ่งแล้ว”

          ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากห้องทรงอักษรเป็นเวลาเดียวกับที่หวู่กงกงเดินนำนางกำนัลที่ถือของว่างมาให้เขา

          “ท่านอ๋อง ขนมน้ำชาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

          “ไม่มาชาติหน้าเลยเล่า เปิ่นหวางแทบจะกลืนทรายลงคออยู่รอมร่อ”

คอแห้งผากเพียงใดไม่มีใครฟังไม่ออก!

          “ขออภัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

          อ๋องหนุ่มติดนิสัยโผงผางจากค่ายทหาร คนในกองทัพไม่เอาคำพูดทุกคนมาคิด สวนทางกับข้าหลวงในวังที่ต้องคิดทุกคำพูด แม้แต่หวู่กงกงยังหน้าเจื่อนที่โดนตำหนิ

          อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ไม่ได้ใส่ใจสำรวจสีหน้าใคร หยิบขนมมาหนึ่งชิ้นตามด้วยน้ำชา ยังไม่ทันกลืนขนมก็เดินออกไปจากห้องทรงอักษร การกระทำทุกอย่างอยู่ในพระเนตรฮ่องเต้กงซุนเทียนชาน ส่ายพระพักตร์แผ่วเบาไล่หลังอนุชา หวู่กงกงรีบเดินเข้ามาหานายเหนือหัว

          “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเกรงว่าท่านอ๋องจะกริ้วแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

          “หวู่กงกงยังไม่รู้นิสัยเขาอีกหรือ หลังสิ้นเสด็จแม่ของเขาแล้ว ใครก็ไม่สำคัญพอจะทำให้เขากรุ่นโกรธได้ เว้นแต่พี่หญิงคนเดียวเท่านั้น”

          ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานผ่อนลมหายใจระบายกังวล

นึกถึงเรื่องที่พระองค์เพิ่งตัดสินใจร่วมกับเสด็จพี่หญิงเมื่อไม่นานมานี้

          “หากเขาทราบเรื่องนั้น ห้องทรงอักษรของเจิ้นจะยังอยู่หรือไม่หวู่กงกง”

          หวู่กงกงเองก็มีสีหน้าย่ำแย่ไม่แพ้นายเหนือหัว

          “ฝ่าบาท องค์หญิงตรัสว่าจะเป็นผู้ตรัสเรื่องนี้ด้วยองค์เอง ฝ่าบาทคลายพระทัยพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงจะต้องผ่อนหนักให้เป็นเบาได้แน่พ่ะย่ะค่ะ”

          “เจิ้นก็หวังให้เป็นเช่นนั้น”

         

          ณ ตำหนักจูหราน

          องค์หญิงใหญ่กงซุนหมิงจูแม้วัยจะล่วงเลยมาถึง 29 ชันษาแต่ยังมีพระสิริโฉมงดงามเป็นเอก เอวบาง ร่างน้อย ใบหน้าเยาว์วัยไม่ต่างจากเด็กสาวที่อายุยี่สิบตอนต้น

          องค์หญิงยังไม่ผ่านการอภิเษกด้วยยังไม่พบการอภิเษกที่คู่ควร ให้พูดตรงกว่านี้คือไร้ชายใดที่คู่ควร อีกทั้งองค์หญิงมีปณิธานว่าการอภิเษกของตนจะต้องช่วยเหลือบ้านเมืองได้ เมื่อยังไม่ถึงสถานการณ์ที่ต้องอภิเษกเชื่อมสัมพันธ์จึงยังไร้คู่เคียงกาย ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระในตำหนักจูหรานแห่งนี้

          สถานที่ตั้งตำหนักจูหรานเป็นเอกเทศ ห่างจากตำหนักหน้าและตำหนักหลัง ใกล้ทะเลสาบน้ำจืดที่มีพื้นที่กว้างขวาง ทะเลสาบที่ทหารเรือใช้เป็นสถานที่ซ้อมรบ

บ่ายวันนี้ทหารเรือยังคงซ้อมรบกันตามปรกติ และเป็นเรื่องปรกติอีกเช่นกันที่หญิงสาวทั้งสามจะมานั่งอยู่ศาลาแปดเหลี่ยม ใช้วัตถุที่สามารถมองเห็นการซ้อมรบได้ในระยะใกล้มากขึ้น ส่องไปยังทิศทางเรือทั้งห้าลำ

“แปลก เหตุใดวันนี้ไม่ถอดเสื้อ”

องค์หญิงตรัสเสียงแผ่ว หยางยี่เหรินไม่อยากให้องค์หญิงผิดหวัง ช่วยขยายภาพในกล้องส่องทางไกลเพื่อหาเป้าหมายขององค์หญิงให้เจอ

“เจอแล้วเพคะองค์หญิง อยู่ทางทิศใต้ เรือลำที่ห้าเพคะ พวกเขากำลัง...ถะ ถอดเสื้อกันแล้วเพคะ”

องค์หญิงและจูซานเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็หันกล้องไปยังทิศทางการบอกพิกัด

จูซานเฉียวเบนกล้องไปยังพิกัดพร้อมทวนคำ

“ทิศใต้ เรือลำที่ห้า...”

จูซานเฉียวยังหาเรือลำดังกล่าวไม่เจอ ยิ่งได้ยินองค์หญิงตรัสว่าหาเจอแล้ว นางยิ่งร้อนใจเพราะตนยังเป็นคนเดียวที่หาเรือลำนั้นไม่เจอ

“หม่อมฉันยังไม่เจอเพคะ ทิศใต้หรือเพคะ”

“ใช่”

องค์หญิงตอบรับแต่ความสนใจทั้งหมดยังคงอยู่กับภาพตรงหน้า จากทหารที่ถอดเสื้อเพียงคนเดียวเท่านั้นเริ่มทยอยถอดกันทีละคนสองคนจนสุดท้ายแทบจะเปลือยท่อนบนกันทุกคน

“ทิศใต้อยู่ทางนี้”

ในตอนนั้นเองที่เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับแรงดันกล้องเบา ๆ ไปยังทิศใต้ จูซานเฉียวจึงเห็นภาพเหมือนกับทุกคน

“เห็นแล้ว ๆ ขอบคุณเจ้ายี่เหริน”

นางเอ่ยขอบคุณคนด้วยคิดว่าเป็นสหาย ไม่ทันสังเกตเลยว่าเจ้าของเสียงเมื่อครู่ทุ้มต่ำไม่เหมือนสตรี!