LOGINShare
๕ สตรีชอบเจ้าก้อนนี่หรือ
publish date:
2026-04-08 12:20:45๕
สตรีชอบเจ้าก้อนนี่หรือ
เฮือก!
จูซานเฉียวยังคงไม่รู้ตัว แต่องค์หญิงกงซุนหมิงจูและหยางยี่เหรินรู้ตัวแล้ว!
สองสาวเลิกใช้กล้องส่องทางไกล องค์หญิงซ่อนกล้องเอาไว้ด้านหลัง หยางยี่เหรินเห็นเช่นนั้นก็ทำตามด้วย มองไปทางจูซานเฉียว เห็นหญิงสาวยังคงส่องกล้องอยู่เช่นเดิม ไม่พอยังยิ้มจนเห็นฟันขาว กล่าวด้วยคำพูดที่ทำให้พวกนางอธิบาย(แก้ตัว)สิ่งใดไม่ได้แล้ว
“หม่อมฉันเห็นแล้วเพคะองค์หญิง กองนี้ล่ำสันกันทั้งนั้น มองเห็นผ่านกล้องไม่ชัดเท่าไรนักยังมองออกว่าสี่ลูกเป็นอย่างต่ำ”
กระแอม!
เพื่อไม่ให้จูซานเฉียวกล่าวสิ่งใดที่เป็นการเผยกิจกรรมลับ ๆ ออกไปมากกว่านี้ หยางยี่เหรินจึงกระแอมด้วยเสียงที่ไม่เบานักส่งสัญญาณให้สหาย
“สวรรค์! นายทหารคนนั้นจะถอดทั้งตัวเลยหรืออย่างไร ท่อนบนไม่พอยังจะถอดท่อนล่าง...”
จูซานเฉียวคำพูดหายเข้าไปในลำคอเมื่อภาพที่ควรเห็นเป็นร่างเปลือยท่อนบนยามนี้ถูกบดบงด้วยบางสิ่ง ปิดกั้นการมองเห็น เพราะเช่นนี้นางจึงละสายตาออกจากกล้อง เงยหน้าขึ้นมองวัตถุนั้น
“ท่านอ๋อง!”
เมื่อเห็นว่าวัตถุตรงหน้าคือบุคคล ดวงตาคู่โตพลันเบิกกว้าง เผลอโยนกล้องทิ้งทำลายหลักฐาน ที่กลายเป็นของกลางเอาไว้มัดตัวคนได้
“ดูท่ากิจกรรมนี้จะไม่เพียงกระทำกันเป็นครั้งแรก นี่หรือไม่ สาเหตุที่พี่หญิงไม่คิดจะย้ายไปจากตำหนักจูหราน”
องค์หญิงกงซุนหมิงจูยังคงประคองตัวเองในสติได้ ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มอ่อนหวานส่งให้อนุชาราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น
“หยุนไฮ้มาทานขนมตามนัดหรือ จะมาวันนี้เลยก็ไม่บอก พี่หญิงจะได้เตรียมเอาไว้ล่วงหน้า”
“หากข้ามาล่วงหน้าก็คงไม่ล่วงรู้ว่าพี่หญิงทำกิจกรรมอันใดแบบนี้ด้วย”
รอยยิ้มหวานค้างเติ่งบนใบหน้าเมื่ออนุชายังคงอยู่ในหัวข้อสนทนานี้ แต่เมื่อเทียบกับจูซานเฉียวที่ไม่อยากให้ท่านอ๋องเข้าใจตนผิดไป องค์หญิงกงซุนหมิงจูไม่ได้กลัวความคิดของอนุชาเพียงนั้น
“กิจกรรมยามว่างของเหล่าสาว ๆ เท่านั้น ชายหนุ่มอย่างเจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอก”
“สตรีชอบเจ้าก้อนนี่มากหรือ”
อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ตั้งคำถาม ชั่วจังหวะหนึ่งชำเลืองสายตามาทางจูซานเฉียวที่รีบหลบสายตาในทันที ในใจหญิงสาวคิด...
ไม่นะ ได้โปรดอย่าให้ท่านอ๋องเข้าใจข้าผิดไป ได้โปรดเถิดเจ้าค่ะ
“เรื่องนี้เจ้าต้องถามซานเฉียวแล้ว นางเป็นคนที่ตอบคำถามของเจ้าได้ดีที่สุด”
จูซานเฉียวดวงตาเบิกกว้าง ไม่คิดว่าองค์หญิงจะหาเรื่องให้ตนเช่นนี้
“องค์หญิง...”
นางเผลอแสดงสีหน้าแง่งอนองค์หญิง แต่แล้วก็รีบหลบตาเมื่ออ๋องหนุ่มชำเลืองสายตามามองอีกครั้ง
เข้าใจผิดไปแล้วเป็นแน่ เห็นทีต้องหาทางอธิบายเรื่องนี้แก่ท่านอ๋องให้กระจ่างแจ้ง
“เอาละ ๆ ไหน ๆ เจ้าก็มาแล้ว พี่หญิงจะให้คนไปเตรียมขนมน้ำชามาให้เจ้า”
องค์หญิงกงซุนหมิงจูผายมือเล็กน้อยเชิญอนุชาให้นั่งในศาลาด้วยกัน นางกำนัลทั้งสองจึงดึงตัวเองให้กลับมาอยู่ในหน้าที่ สั่งนางกำนัลชั้นรองให้ไปเตรียมของว่าง ส่วนตนเพียงเคียงข้างองค์หญิงประดับบารมี
“ไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทมาแล้วหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เหตุใดเร็วนัก คงไม่ได้ยั่วโทสะฝ่าบาทจนพระองค์กริ้ว ไล่ตะเพิดเจ้าออกมาจากห้องทรงอักษรกระมัง”
อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้าง เอนกายพิงพนักพิงศาลา ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง ทว่าถ้อยวาจานั้นไม่เกรงฟ้ากลัวดิน ยิ่งไม่กลัวใครจะนำความนี้ไปถวายรายงาน
“ฝ่าบาทของเสด็จพี่หญิง ยั่วโทสะนิดหน่อยก็ลมออกหูแล้ว กระทำตัวราวกับอยู่สูงเสียดฟ้า ทว่าความอดทนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน”
ต่อหน้าพระพักตร์นอบน้อมพอเป็นพิธี ลับหลัง คำพูดไร้ความภักดีแม้ธุลีเดียว
“ระวังคำพูดหน่อยหยุนไฮ้ หน้า...”
“ต่างมีหูประตูมีช่อง พี่หญิงจะพูดเช่นนี้หรือไม่”
องค์หญิงกงซุนหมิงจูตีหน้าดุใส่อนุชา “ทราบดีอยู่แก่ใจยังจะทำตัวเหมือนทองไม่รู้ร้อน อีกหน่อยหากพี่หญิงไม่อยู่ที่นี่ ใครจะปรามเจ้ากับฝ่าบาท”
‘อีกหน่อยหากพี่หญิงไม่อยู่ที่นี่’ ถ้อยวจีนี้ทำลายท่าทางผ่อนคลายสบายใจของอ๋องหนุ่มจนสิ้น
“พี่หญิงกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!”
ท่าทางขึงขังของเขาทำนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงทั้งสองเผลอบีบมือเข้าหากัน ด้วยทราบดีว่าคำพูดขององค์หญิงหมายความว่าอย่างไร
ในใจจูซานเฉียวคิด...
แย่แล้ว แค่พูดมาประโยคเดียวท่านอ๋องยังดูกริ้วเพียงนี้ หากทราบเรื่องทั้งหมดจะทำอย่างไร
“หยุนไฮ้ พี่หญิงไม่อยากมีเรื่องปิดบังเจ้า แต่หากบอกเจ้าตอนนี้ ทุกอย่างก็คงพังทลายลงโดยน้ำมือเจ้า เพราะพี่หญิงรู้นิสัยเจ้าดี”
“พี่หญิงบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ถามความเอาตอนนี้เลย”
องค์หญิงกงซุนหมิงจูยิ้มไม่สะทกสะท้าน ไม่พอยังท้าทายอนุชา “เรื่องเก็บความลับต้องยกให้ฝ่าบาทเป็นที่หนึ่ง เจ้าอย่าเสียแรงเลย”
อ๋องกงซุนหยุนไฮ้เงียบไปเพราะเมื่อคิดย้อนดูเรื่องราวตอนวัยเด็กแล้ว ที่ผ่านมาฮ่องเต้กงซุนเทียนชานทรงเก็บความลับได้เก่งที่สุด
“พี่หญิงไม่ต้องบอกข้าก็ได้ แต่ข้าจะหาทางพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยตนเอง”
ได้ยินคำพูดนี้แล้ว องค์หญิงไม่สบายพระทัยเลยสักนิด ยกนิ้วชี้หน้าอนุชา ท่าทางคล้ายไม่จริงจังมากนัก สวนทางกับแววตาที่ต้องทราบให้ได้
“เจ้าจะใช้วิธีใด พี่หญิงขอเตือนเจ้า ห้ามเล่นพิเรนทร์!”
“พี่หญิงไม่ตอบ ข้าก็ต้องหาทางเอาเอง”
องค์หญิงกงซุนหมิงจูถอนหายใจแผ่วเบา ชั่งใจเอาว่าระหว่างบอกเขาไปตอนนี้กับปล่อยให้เขาหาวิธีการเอาเองแบบใดเป็นผลเสียมากกว่า...
แล้วก็ได้คำตอบนี้!
“ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ เตือนเจ้าว่าอย่าใช้วิธีการแบบอ๋องปีศาจเป็นอันขาด”
อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ยักไหล่ไม่ใส่ใจ จังหวะนั้นนางกำนัลชั้นรองยกของว่างมาให้พอดี อ๋องหนุ่มจึงหันไปให้ความสนใจของว่าง
“ให้เร็ว! เปิ่นหวางหิวจนสามารถเฉือนร่างเจ้าเอาไปย่างได้แล้ว”
ตุบ!
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ”
นางกำนัลน้อยคุกเข่า หวาดกลัวในคำพูดนี้เป็นอย่างมาก ด้วยคิดตามคำพูดอ๋องหนุ่มเป็นจริงเป็นจัง
“อันใดกัน! คนในวังขวัญอ่อนกันเป็นปรกติ หรือไม่ปรกติกับเฉพาะเปิ่นหวางเท่านั้น หวาดกลัวในชื่อเสียงอ๋องปีศาจมากหรือ”
นางกำนัลน้อยก้มหน้างุด องค์หญิงกงซุนหมิงจูเห็นเช่นนั้นก็รีบทำลายสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้
“เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว ท่านอ๋องคืออนุชาที่น่ารักของเปิ่นกงจู่ อย่าได้แสดงท่าทางหวาดกลัวท่านอ๋องอีก”
“พะ เพคะองค์หญิง”
นางกำนัลน้อยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอย่างกริ่งเกรงเข้ามาหาอ๋องหนุ่ม
จูซานเฉียวมุ่นคิ้ว ในใจคิด...
ไม่ปรกติ จะต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่
จูซานเฉียวจ้องท่าทางนางกำนัลรุ่นน้อง จนกระทั่งนางทำหน้าที่ของตนเองลุล่วงแล้วถึงได้อาศัยจังหวะที่องค์หญิงสนทนาเรื่องทั่วไปกับอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ตามนางกำนัลชั้นรองคนนั้นไป
จูซานเฉียวคิดว่าไม่มีใครสังเกตตน ยิ่งไม่คิดว่าอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จะให้ความสนใจ หารู้ไม่ว่าตั้งแต่ที่นางค่อย ๆ ถอยเท้าออกจากศาลาแปดเหลี่ยมนั้นมีดวงตาคู่คมจับจ้องการเคลื่อนไหวของนางอยู่ ในใจอ๋องหนุ่มคิด...
เจ้านี่แหละ วิธีการของเปิ่นหวาง
Latest chapter
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๘๐ บทส่งท้าย
๑๘๐บทส่งท้ายงานอภิเษกที่ควรจะยิ่งใหญ่ถูกจัดแบบเรียบง่ายตามสถานการณ์และความประสงค์ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่วันนี้อยู่ในชุดแต่งงานสีน้ำเงินเหลือบม่วง ลายปักเรียบง่าย มีส่วนสีแดงมงคลให้เห็นเพียงขอบเสื้อเท่านั้นเครื่องประดับ มงกุฎหงส์ กำไล ยังคงประดับสมกับตำแหน่งพระชายางานอภิเษกที่มาพร้อมกับทายาทราชวงศ์กงซุน!ผลการตรวจเมื่อสามวันก่อนหน้านี้ เป็นจริงอย่างที่กัวน่ายเหมี่ยวคิดเอาไว้ จูซานเฉียวมีโอกาสตั้งครรภ์สูง แม้ชีพจรจะยังวัดได้ไม่แน่ชัดนัก แต่จากการสอบถามอาการเบื้องต้นเช่นรอบเดือนที่ควรมาแต่ไม่มาก็ทำให้แน่ชัดว่านี่เป็นสัญญาณการตั้งครรภ์พิธีอภิเษกแบบเรียบง่ายถูกจัดขึ้นในห้องโถง ของเรือนรับแขกจวนอ๋อง ผู้ที่มาร่วมงานอภิเษกในครั้งนี้นอกจากจะมีฮ่องเต้กงซุนเทียนชานและฮองเฮาแล้ว ยังมีไทเฮา จูไท่เฟยนั่งในตำแหน่งบรรพบุรุษของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ จูกังเจิ้ง กัวน่ายเหมี่ยว เซียงไช่นั่งในตำแหน่งบรรพบุรุษของเจ้าสาว รับการคาร
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๗๙ เตรียมตัวรับกับสถานะใหม่
บทที่ ๑๗๙เตรียมตัวรับกับสถานะใหม่สาววันก่อนงานอภิเษก ทั้งจวนอ๋องและจวนตระกูลจูต่างได้รับของขวัญมากมายจากคนในวงการขุนนางด้วยกันเอง จูซานเฉียวได้รับการรายงานข่าวนี้จากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่มาเฝ้าห้องหอเจ้าสาวด้วยตนเอง ทั้งที่พิธีการนี้ ราชวงศ์น้อยคนนักจะยึดหลักตามวิถีชาวบ้านการกระทำนี้ช่วยเพิ่มคะแนนความประทับใจที่จูกังเจิ้งมีต่อเขยสูงศักดิ์จนเขาสัมผัสได้หลังจากที่จูกังเจิ้งเสร็จงานจากศาลต้าหลี่ก็ตรงมาหาอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่ตั้งใจมาเฝ้าเจ้าสาวถึงขั้นเตรียมเก้าอี้เอนกาย ชาพร้อม หมอนรองคอพร้อม ประหนึ่งว่าจะปักหลักอยู่ที่นี่ ไม่คิดไปที่ใดจนกว่าจะผ่านพ้นสามวันนี้ไปหลังจากทักทายกันแล้ว ประโยคแรกที่จูกังเจิ้งเอ่ยก็คือ “สามวันต่อจากนี้ ลำบากท่านอ๋องแล้ว”“ไม่นับว่าลำบาก เป็นเรื่องที่เจ้าบ่าวคนหนึ่งควรทำให้เจ้าสาวที่สุด เปิ่นหวางมอบพิธีแต่งงานใหญ่โตให้นางไม่ได้ก็ควรแสดงความจริงใจด้วยวิธีอื่น”จูกังเจิ
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๗๘ เห็นแต่จัดการไม่ได้คุ้นหรือไม่
บทที่ ๑๗๘เห็นแต่จัดการไม่ได้คุ้นหรือไม่สามบุรุษราชวงศ์หนานกงวันนี้ได้มีการนัดหมายกันแข่งขี่ม้า ยิงธนู ฮ่องเต้หนานกงฮั่นจึงถือโอกาสนี้ประพาสป่า ฟื้นฟูความสัมพันธ์พี่น้อง ปล่อยวางอดีต ทำเพื่ออนาคต ช่วยกันสร้างต้าอู่ให้ร่มเย็นเป็นสุขอาชาสีขาวของฮ่องเต้หนานกงฮั่นนำอาชาตัวสีดำของหนานกงมู่และสีน้ำตาลของหลิวเยี่ยน มีองครักษ์ฝีมือดีล้อมหน้าล้อมหลัง ยากจะมีมือสังหารฝีมือดีคนใดเข้ามากล้ำกราย...แน่นอนว่าหนึ่งในองครักษ์นั้นยังมีหนี่ว์อีด้วย!เมื่อเจ้านายได้รับตำแหน่งใหญ่โต นางก็ได้รับโอกาสให้กลับมาเป็นองครักษ์ประจำกายอีกครั้งหนานกงมู่ที่เห็นว่าบรรยากาศดูผ่อนคลายเกินไปก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา...“ไม่คิดว่าเราสามคนจะมีวันนี้ด้วย ขี่ม้าท่ามกลางบรรยากาศทุ่งนาป่าเขา ไม่สนใจว่าจะเสียพันธมิตรจากแคว้นใดไปบ้าง”ฮ่องเต้หนานกงฮั่นค่อย ๆ หันมามองอนุชา ด้วยสายพระเนตรเรียบเฉย ไม่เป็นมิตรนัก
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๗๗ การแก้แค้นฉบับจูซานเฉียว
บทที่ ๑๗๗การแก้แค้นฉบับจูซานเฉียวหยางยี่เหรินสังเกตอาการสหายตั้งแต่ที่นั่งรถม้าผ่านตลาดจนกระทั่งถึงสุสาน จูซานเฉียวคล้ายมีเรื่องในใจตลอดเวลา แต่หยางยี่เหรินยังไม่ได้เค้นถามอันใด จนกระทั่งทำงานช่วงเช้าที่สุสานเสร็จแล้วถึงเอ่ยถามสหายให้รู้แจ้ง“ซานเฉียว เจ้าดูมีเรื่องในใจ”จูซานเฉียวยิ้มน้อย ๆ หมุนกำไลข้อมือเบา ๆ ถงเหยาที่แต่เดิมอยู่ในท่านอน ร่างกระเด็นไปทางนั้นทางนี้ตามการหมุน“ข้าแค่กำลังคิดว่างานอภิเษกจะออกมาดีหรือไม่ สุสานจะสร้างเสร็จได้ทันกาลหรือเปล่า มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แต่ข้าไม่เป็นอันใด”หยางยี่เหรินถอนหายใจเบา ๆ เพราะทราบว่าสหายไม่ได้พูดความจริง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น นางก็ไม่คิดเค้นความสหาย หากว่าอีกฝ่ายไม่ประสงค์พูด“เอาเถอะ หากเจ้าอยากบอกข้าก็บอกข้าเอง”หยางยี่เหรินคนใหม่ไม่เซ้าซี้เช่นคนเดิม นี่เป็นข้อดีที่จูซานเฉียวค้นพบในร่างนี้ของสหาย“อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องเข้าพิธีอภิเษก ไม่ต้องมาช่วยงานข้าที่สุสานแล้ว เตรียมอาบน้ำ ขั
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๗๖ ตัดขาดทุกช่องทาง
บทที่ ๑๗๖ตัดขาดทุกช่องทางหยางยี่เหรินมาเยี่ยมจูซานเฉียวหลังจากที่ได้ยินข่าวว่านางต้องพิษ จูซานเฉียวจึงบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดรวมถึงว่าใครที่เป็นตัวการในการวางยาองค์หญิงกงซุนหมิงจู“ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นพ่อครัวถง หลิวเยี่ยนรับรู้แต่ไม่ห้าม ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ฮ่องเต้หนานกงฮั่นที่แสดงออกว่ารักองค์หญิงมากกลับปล่อยหลิวเยี่ยนไปง่าย ๆ เพราะเห็นว่าเขาเป็นสายเลือดสุดท้ายของเสด็จอา เจ้าว่า…หากองค์หญิงทราบจะเสียพระทัยหรือไม่”หยางยี่เหรินสรุปเรื่องทุกอย่างด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก อีกทั้งยังหน่วงหัวใจเมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่นางพยายามคิดในแง่ดีเอาไว้เช่นว่า…อย่างน้อยองค์หญิงของนางก็ยังได้ตำแหน่งฮองเฮาที่ใครก็ตามจะไม่สามารถเป็นได้ในอีกหลายปีต่อจากนี้“องค์หญิงทราบหรือไม่ ข้าไม่ทราบ แต่คนที่เสียใจคือพวกเรา ข้าจะไม่ปล่อยให้คนที่รู้เห็นการตายขององค์หญิงแล้วยังเพิกเฉยได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๗๕ ราคาของความเสียใจ
บทที่ ๑๗๕ราคาของความเสียใจจูซานเฉียวนั่งอยู่บนเตียง อ้าปากรับข้าวต้มฝีมือมารดาป้อนโดยมารดา ทว่าหูกับสายตากลับมองออกไปนอกลานเรือน ดูบิดากับสวามีสนทนากันด้วยท่าทางที่สงบนิ่งกว่าที่นางคิดเอาไว้เล่าย้อนไปหลังจากที่รถม้าเทียบหน้าประตูหอคอยเมือง จูซานเฉียวโผล่หน้าออกจากหน้าต่างรถม้าเพื่อให้บิดามารดาเห็นว่านางปลอดภัยดีจูกังเจิ้ง กัวน่ายเหมี่ยวยังไม่ถามสิ่งใดให้มากความ ให้รถม้ามุ่งไปจวนตระกูลจู ถือโอกาสนี้สอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จูซานเฉียวถูกพาตัวมาที่เรือนส่วนตัวเพื่อทำการอาบน้ำ เช็ดตัว คนที่อาสาอุ้มนางคืออ๋องกงซุนหยุนไฮ้ ทว่าหลังจากที่โดนใช้แรงงานแล้วกลับถูกเชิญออกโดยจูกังเจิ้งจูกังเจิ้งสนทนากับอ๋องกงซุนหยุนไฮ้อยู่หน้าลานเรือน ตั้งแต่จูซานเฉียวยังไม่ได้อาบน้ำ จนกระทั่งนางเปลี่ยนเป็นชุดนอน ให้มารดาป้อนข้าวต้ม ทั้งสองก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะสนทนากันเสร็จสนทนาอันใดกันมากมายหนอ“เฉียวเอ๋อร์ ข้าวต้มที่แม่ทำ ไม่น่าสนใจเท่าว่าที่ลูกเขยสูงศักดิ์ของแม่หรือ&rdq
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๑๐ เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง
๑๐เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง จูซานเฉียวแม้จะมีใจให้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ แต่องค์หญิงก็เป็นญาติผู้พี่ของนางพ่วงตำแหน่งเจ้านายที่ต้องรักษาความลับเอาไว้ สะกดจิตตัวเองในใจ ไม่ได้นะจูซานเฉียว เจ้าจะใจอ่อนเพื่อบุรุษแล้วหักหลังองค์หญิงไม่ได้ “ท่านอ๋องทรงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ หม่
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๙ บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมา
๙บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมา จูซานเฉียวจะมีวันที่กลับจวนเพื่อนอนค้างที่จวนตระกูลจูซึ่งก็คือวันนี้ นางนั่งเกี้ยวสองคนหาบมาหน้าพระราชวังที่ยามนี้รถม้ามีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลจูจอดรออยู่พร้อมสาวใช้คนสนิทของนาง “คุณหนู!” ทันทีที่เห็นเจ้านาย เฉาเฉ่าสาวใช้คนสนิทที่โตมาพร้อ
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๘ ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ
๘ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ เพียะ! ใบหน้าเสี่ยวอู่หันไปอีกฝั่งหนึ่งเมื่อโดนมือนิ่มของจูซานเฉียวประทุษร้าย สองมือจับใบหน้าตนข้างที่โดนตบก่อนที่จะค่อย ๆ หันหน้ามามองจูซานเฉียวด้วยแววตาที่หญิงสาวกำลังรออยู่ แววตาแห่งความโกรธแค้น! “โกรธล่ะสิ คิดว่าข้าทำเกินกว่าเหตุ ใ
หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น ๗ ข้าจะตีปากคนปล่อยข่าว
๗ข้าจะตีปากคนปล่อยข่าว “หยุด~” วรกายแกร่งกระโดดลงจากอาชาคู่ใจโดยมีนายทหารชั้นผู้น้อยเดินเข้ามาจัดการเอาอาชาไปให้อาหารและน้ำดื่มสะอาด สองคนสนิทเดินเข้ามาหา ทำความเคารพแล้วรายงานผลการจัดระเบียบกองทัพ “ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมจัดการตามที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้ว
You May Also Like
ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง
จี้เวยเวย682.6K viewsท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว410.0K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.6K viewsนางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว
ไป๋เจวี๋ย28.5K viewsม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา606 viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ295 viewsทะลุมิติมาขอค่าหย่า10ล้าน
ภัสสพิชชา745 viewsอ๋องสารเลวผู้นี้ข้าหย่าแล้ว
ไป๋เหลียน/ฑริกา79 views
