เข้าสู่ระบบ"ข้าน้อยจะนำกำลังออกไปต้านพวกมัน"แต่ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นอย่างสงบนิ่ง"ไม่ต้องห่วงขอรับ"ทุกคนหันไปพร้อมกัน สุ่ยซือกวานกำลังถือกล่องยาเดินออกมา สีหน้าของหมอหนุ่มยังคงเรียบเฉย ราวกับเสียงกองทัพด้านนอกไม่เกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อยหยางหวางขมวดคิ้ว"หมอสุ่ยศัตรูมาหลายพันคน เจ้ายังบอกว่าไม่ต้องห่วงอีกหรือ"สุ่ยซือกวานพยักหน้า"ขอรับ ไม่ต้องห่วงจริงๆ"หลิวโยว่เยว่เองก็ยังไม่เข้าใจ"เหตุใด"สุ่ยซือกวานยกมือขึ้นชี้ไปยังลานฝึก"เพราะพวกเราไม่ได้มีเพียงคนไม่กี่คน"ทุกคนหันไปมองตามทหารดินเหนียวหลายร้อยนายกำลังเดินออกมาจากโรงฝึกอย่างพร้อมเพรียงทุกฝีเท้าหนักแน่น หยางเทียนถึงกับเบิกตากว้าง"พวกเขา..คือกองทัพดินเหนียวของโหลวหรานหรือ"สุ่ยซือกวานพยักหน้า"ขอรับ"หยางหวางมองทหารเหล่านั้น ก่อนหันไปถาม"พวกเขารับมือกองทัพหลายพันคนได้หรือไร"สุ่ยซือกวานตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"หากเป็นมนุษย์ ข้าอาจกังวล แต่พวกนี้ไม่ใช่"ทันใดนั้นเสียงโห่ร้องของทหารศัตรูก็ดังขึ้น"บุก""ฆ่าให้หมดและจับตัวคนที่เหลือ กลับวังหลวง"กองทัพนับพันพุ่งทะยานเข้ามาพื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรงแต่ทหารดินเหนียวกลับยังคงยืนนิ่งจนกร
ยามค่ำคืนภายในเรือนกลางของค่ายทุกคนต่างนั่งล้อมวงกันอยู่รอบโต๊ะไม้ตัวใหญ่บนโต๊ะมีทั้งถ้วยชา ผลไม้ และบัญชีจำนวนทหารดินเหนียวที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมาหยางเทียนนั่งอยู่ด้านหนึ่งข้างกายคือฮองเฮาส่วนหยางหวาง หลิวโยวเยว่ เฉินเจิ้งกั๋ว และสุ่ยซือกวานต่างนั่งอยู่โดยรอบ โหลวหรานนั่งอยู่ตรงกลางใบหน้าของโหลวหรานเต็มไปด้วยความเก้อเขิน เพราะตั้งแต่เริ่มวงสนทนา สายตาของทุกคนก็เอาแต่จับจ้องมาที่โหลวหรานหยางเทียนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี"โหลวหราน เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ"โหลวหรานกะพริบตาปริบๆ"เพคะ"ฮ่องเต้หยางเทียนวางถ้วยชาลง"ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเราหลบซ่อนอยู่ในภูเขาแห่งนี้เพียงเพื่อรักษาชีวิต แต่ตอนนี้กลับมีบ้าน มีแปลงผัก มีเสบียง มีหมอ และที่สำคัญ..."เขาหันไปมองนอกหน้าต่างด้านนอกมีทหารดินเหนียวหลายร้อยนายกำลังเดินตรวจตราค่าย"มีกองทัพ"รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางเทียนไร้กังวล"หากข้ามีทหารเช่นนี้ตั้งแต่แรก ข้าคงไม่ต้องปล่อยให้คนอย่างหลิวโยว่เฉวียนยึดวังหลวงไปง่ายๆ"หลิวโยว่เยว่หัวเราะออกมาเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อมองบุตรสาว"ข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ โห
หลิวโยว่เฉวียนยืนอยู่เหล่าแม่ทัพนายกองด้วยสีหน้าหงุดหงิดมือข้างหนึ่งกำแน่น "หลายวันแล้วเหตุใดถึงยังหาตัวหยางหวางไม่พบ"เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้ององครักษ์และขุนนางที่ยืนอยู่โดยรอบต่างก้มหน้าลง ไม่มีผู้ใดกล้าสบตา"หลิวโยว่เยว่ก็หายไป แม้แต่หยางเทียนก็ยังไร้ข่าว!"เขากัดฟันแน่น"คนของข้ามีอยู่ทั่วทุกเส้นทาง แล้วพวกมันหลบไปอยู่ที่ใดกันจนป่านนี้ยังไม่พบตัว"“ฝ่าบาทหรือแท้จริงแล้วมีคนให้ที่หลบซ่อนพวกเขา” มู่เยว่เฉินพูดขึ้น"พวกมันหนีรอดจากมือข้าได้ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะอะไรกัน""เป็นไปได้อย่างไร หรือว่าพวกมันมีวิชาล่องหนหายตัว"ลี่เหวินหานที่ยืนอยู่ด้านข้างก้าวออกมาอย่างนอบน้อม"นายท่านข้าน้อยมีอะไรจะพูด"หลิวโยว่เฉวียนหันมอง"เจ้ามีอะไรจะพูด"ลี่เหวินหานประสานมือ"ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งที่อาจเป็นเบาะแส"หลิวโยว่เฉวียนขมวดคิ้ว"พูดมา"ลี่เหวินหานเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังเรียบเรียงความคิดก่อนเอ่ยช้าๆ"ทางตอนใต้ของแคว้นปรากฏว่ามีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง เป็นภูเขาที่ค่อนข้างประหลาด"หลิวโยว่เฉวียนขมวดคิ้ว"ประหลาดอย่างไรพูดมา”“คนเดินทางบางคนเคยเห็นผู้คนเข้าออกบริเวณนั้นเป็นจำนวนมาก แต่เมื่อเข้าไป
ลี่เหวินหานมองบุตรสาวที่เอาแต่ก้มหน้า เห็นดวงตาคู่สวยแดงเรื่อและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ยกมือขึ้นลูบศีรษะลี่เอินเอินอย่างแผ่วเบา"อย่าทำหน้าเศร้าเช่นนั้นอีก"ลี่เอินเอินเงยหน้าขึ้นดวงตายังเต็มไปด้วยความกังวลลี่เหวินหานกลับยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่มั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม"ขอเวลาให้พ่ออีกหน่อย หากเจ้ากังวลอีกไม่นาน...พ่อจะครอบครองทุกอย่าง"ลี่เอินเอินนิ่งไป"ท่านพ่อ...""เพื่อเจ้าจะไม่ต้องหวาดกลัวอีก ไม่ต้องก้มหน้าให้ผู้ใด ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายเจ้า ไม่ต้องกลัวว่าใครจะเอาชีวิตของเจ้าไป"น้ำเสียงของเขาอ่อนลงราวกับกำลังปลอบเด็กคนหนึ่ง"พ่อจะทำให้เจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ"ลี่เอินเอินเม้มริมฝีปาก"แล้วหาก...หากท่านพ่อทำไม่สำเร็จเล่า"รอยยิ้มของลี่เหวินหานจางลงเพียงชั่วครู่แต่กลับไม่ตอบคำถามนั้นเพียงยกมือแตะไหล่บุตรสาว"พ่อไม่ล้มเหลวจำคำนี้เอาไว้ ตราบใดที่พ่อยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีผู้ใดพรากสิ่งที่พ่อปรารถนาไปได้"ลี่เอินเอินมองบิดาอย่างเงียบๆ นางอยากเชื่อ อยากเชื่อจริงๆ ว่าท่านพ่อจะปกป้องนางได้ แต่ส่วนลึกในใจกลับยังมีความหวาดกลัวไม่จาง เพราะคนที่ย
วังหลวง ตำหนักบัญชาการบรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเปลวไฟในกระถางทองแดง หลิวโยว่เฉวียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน เบื้องหน้าคือโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยแผนที่และรายงานจากแนวหน้า สีหน้าของเขาเย็นชา ดวงตาคมกริบจับจ้องบุรุษที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าลี่เหวินหาน อดีตขุนนางใหญ่ผู้เคยวางอำนาจเหนือผู้คน บัดนี้กลับก้มศีรษะต่ำจนแทบแตะพื้น"ฝ่าบาท"เสียงของลี่เหวินหานเต็มไปด้วยความนอบน้อม"ข้าน้อยรู้ว่าก่อนหน้านี้ข้าน้อยอาจทำให้ท่านเกิดความระแวง"หลิวโยว่เฉวียนไม่ตอบ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างช้าๆลี่เหวินหานจึงรีบพูดต่อ"แต่ข้าน้อยขอสาบานด้วยชีวิต ตั้งแต่วันที่ฝ่าบาทก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ ข้าน้อยรอเวลานี้มาเสมอ เพียงแต่ไม่มีโอกาส แต่ตอนนี้ก็ไม่เคยคิดเป็นอื่นอีก ข้าน้อยพร้อมรับใช้ฝ่าบาทจนกว่าชีวิตจะหาไม่"หลิวโยว่เฉวียนวางถ้วยชาลง"เช่นนั้นหรือ"น้ำเสียงเย็นเยียบ"แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าจึงยังมีความคิดจะต่อรองกับข้า"ลี่เหวินหานก้มหน้าลงกว่าเดิม"เพราะข้าน้อยโง่เขลาข้าน้อยมองสถานการณ์ไม่ออก แต่หลังจากได้เห็นกำลังของฝ่าบาทแล้ว"เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส"ข้าน้อยจึงเข้าใจแล
ภายในลานกว้างของค่าย กองดินเหนียวจำนวนมากถูกนำมากองเรียงรายอยู่กลางลานโหลวหรานยืนอยู่ด้านหน้าส่วนหยางหวาง หลิวโยว่เยว่ ฮ่องเต้หยางเทียน และฮองเฮาต่างนั่งล้อมกองดินเอาไว้ภาพที่เกิดขึ้นทำให้เหล่าทหารดินเหนียวที่ยืนเฝ้าอยู่โดยรอบถึงกับมองหน้ากันเพราะไม่มีผู้ใดคาดคิดว่า...ฮ่องเต้จะมานั่งปั้นตุ๊กตาดินเหนียวด้วยพระองค์เองฮองเฮาหยิบดินขึ้นมาก้อนหนึ่งพลางมองมันอย่างพิจารณา"ต้องปั้นอย่างไร"โหลวหรานรีบเดินเข้ามา"ก่อนอื่นต้องปั้นศีรษะให้กลมเพคะ"พระนางพยักหน้าก่อนลงมือปั้นอย่างตั้งใจไม่นาน ก้อนดินในพระหัตถ์ก็เริ่มมีรูปร่างเป็นศีรษะมนุษย์ฮองเฮาทอดพระเนตรผลงานของตนเอง"เช่นนี้หรือ"โหลวหรานก้มมอง"เพคะ แต่..."เอียงศีรษะเล็กน้อย"ดูเหมือนซาลาเปาไปนิดหนึ่ง"ฮองเฮาชะงัก หยางหวางที่นั่งอยู่ด้านข้างหลุดหัวเราะเบาๆ ฮองเฮาหันไปมอง"หวางเอ่อร์เจ้าหัวเราะอะไร"หยางหวางรีบกลั้นยิ้ม"ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้หยางเทียนเองก็หยิบดินขึ้นมาก้อนหนึ่ง"เช่นนั้นให้พ่อทำดู"เริ่มปั้นอย่างตั้งใจแต่ผ่านไปครู่หนึ่งก้อนดินในมือกลับมีรูปร่างประหลาดโหลวหรานมองอยู่พักใหญ่กลั้นยิ้ม"ฝ่าบาท""หืม""นี่จะเป็นทหารหรือเพค







