วิทยาเขต

หลังจากที่รูมเมทที่ผมแอบรัก บังเอิญล่วงรู้ความรู้สึกของผมเข้า ปฏิกิริยาที่ได้รับกลับมาคือการอาเจียนออกมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ "พวกรักร่วมเพศน่ะ น่าขยะแขยงที่สุด" เขาไล่ผมออกจากห้องไปอย่างไม่ไยดี ไม่นานหลังจากนั้น คลิปวิดิโอสั้นเกี่ยวกับผมก็ถูกเผยแพร่ออกไปในโลกออนไลน์ เพียงชั่วข้ามคืน ชีวิตของผมก็ตกต่ำลง ถูกผู้คนสาปแช่งและรุมรังเกียจจากทั่วทุกสารทิศ แต่แล้วภายหลัง เขากลับแสดงความรู้สึกเสียใจออกมา ทว่า ณ ห้องพยาบาลที่ถูกกั้นไว้ด้วยม่านบาง ๆ ผมกลับถูกคู่ปรับตัวฉกาจโน้มตัวลงกัดเข้าที่ติ่งหูของผมอย่างจงใจ "ถ้านายส่งเสียงออกมาตอนนี้ นายลองเดาสิว่า เขาจะได้ยินไหม?"

ฉันเคยรับปากว่าจะย้ายโรงเรียนไปพร้อมกับเขา เพื่อนสมัยเด็กที่ถูกรังแก แต่เขากลับเปลี่ยนใจในวันก่อนยื่นเอกสารอย่างเป็นทางการ เพื่อนของเขาพูดแซวว่า “เก่งจริงนะ แกล้งทำเป็นโดนรังแกตั้งนาน ก็เพื่อหลอกเอาจู้ฮ่าวหลานไป” “เธอเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กของนายเอง นายกล้าปล่อยให้เธอไปโรงเรียนแปลกหน้าแค่ลำพังจริงๆ เหรอ” ซ่งลู่เจ๋อตอบด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ก็แค่โรงเรียนอีกแห่งในเมืองเดียวกัน จะไกลสักแค่ไหนกัน” “โดนเธอตามติดทั้งวัน ฉันก็เริ่มเอียนเหมือนกัน แบบนี้ก็ดีแล้ว” วันนั้นฉันยืนอยู่นอกประตูเป็นเวลานาน สุดท้ายก็เลือกที่จะหันหลังเดินจากไป เพียงแต่ในใบสมัครย้ายโรงเรียน ฉันเปลี่ยนจากโรงเรียนมัธยมในเมืองไห่เป็นโรงเรียนมัธยมในต่างประเทศตามที่พ่อแม่ต้องการ ทุกคนลืมไปแล้วว่า ระหว่างฉันกับเขา เดิมทีก็อยู่คนละโลกกันอยู่แล้ว

รับปากว่าจะย้ายโรงเรียนกับเพื่อนวัยเด็กที่ถูกกลั่นแกล้ง ทว่าเธอกลับเปลี่ยนใจก่อนวันประทับตรา เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยแซว “เธอเนี่ยเก่งจังนะ ทำเป็นถูกแกล้งมาตั้งนาน เพื่อหลอกให้เฉินฮ่าวหรานย้ายออกไป” “แต่เขาเป็นเพื่อนเธอมาตั้งแต่เด็กเลยนะ เธอตัดใจให้เขาไปอยู่โรงเรียนที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวได้ลงคอเหรอ” ซ่งลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็แค่คนละโรงเรียน แต่ในเมืองเดียวกัน จะไกลสักแค่ไหนกันเชียว” “ถูกเขาเกาะติดทั้งวันฉันก็รำคาญเหมือนกันนะ แบบนี้แหละกำลังดี” วันนั้นผมยืนหน้าประตูอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกจะหันหลังเดินจากไป เพียงแต่บนใบคำร้องขอย้ายโรงเรียน ผมเปลี่ยนจากโรงเรียนมัธยมไห่ซื่อซานเป็นโรงเรียนมัธยมปลายในต่างประเทศที่พ่อแม่ต้องการให้ผมไป ทุกคนต่างก็ลืมไปแล้วว่า ผมกับเธอ เดิมทีก็แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน