บทที่ 4. ตอนที่ 1. กุ้ยอ้ายป๋อเฉิง

หลังจากหายป่วย เกาฟางเฟยมุ่งหน้าเคลียร์งาน กับทางทีมงานภาพยนตร์ก่อนเป็นสิ่งแรก เธอซักซ้อมคิวจนคล่อง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันถ่ายจริง ซึ่งฟางเฟยต้องเดินทางไปที่เซี่ยงไฮ้ เพราะทีมงานต้องการใช้สถานที่ในเหิ้งเตี้ยนเป็นที่ถ่ายทำ เพื่อน ๆ ที่ร่วมงานกับเธอดูตื่นเต้นกันมาก เพราะเหิ้งเตี้ยนถือได้ว่าเป็นโรงถ่ายขนาดใหญ่ แต่ฟางเฟยกลับไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร เพราะในใจเธอ คิดถึงแต่สิ่งที่ต้องไปทำกับท่านเทพซื่อเว่ยต้าตี้มากกว่า ทุกครั้งที่มีการซ้อม ฟางเฟยจะรวบผมแล้วปักปิ่นของซื่อเว่ยต้าตี้ทุกครั้ง และพกคันฉ่องติดตัวตลอดเวลา ไม่รู้เวลาไหนจะต้องเดินทางอีก ไม่รู้สัญญาณเตือนจะเป็นแบบไหน ครั้งที่แล้วอาจเพราะเธออ่อนแอเพราะป่วยไข้ ทำให้ทุกอย่างเหมือนภาพฝัน แต่ปิ่นของซื่อเว่ยต้าตี้เหมือนยืนยันว่าการพบกันของหญิงสาวและเขาคือความจริง ไม่ใช่แค่ความฝัน และฟางเฟยก็ดูจะเชื่อแบบนั้นจริง ๆ เธอข้ามเวลาได้

“เกาฟางเฟย ถ้าคุณซ้อมเสร็จแล้ว ไปพบผมที่ห้องประชุมหน่อยนะ”

ผู้กำกับเจียอีเดินเข้ามาในห้องซ้อม เขาเข้ามากระซิบบอกเธอ แล้วเดินออกไป แต่ทุกอย่างก็ไม่พ้นสายตาของบรรดาเพื่อนร่วมงาน

“มีอะไรรึเปล่าฟางเฟย”

หนึ่งในเพื่อนร่วมงานถามขึ้น ด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

“ไม่มีอะไรหรอก เขาเรียกฉันคนเดียว อาจจะตำหนิที่ฉันหยุดซ้อมไปหลายวัน ไม่มีอะไรหรอกอย่าคิดมากเลย พวกเธอมีอะไรจะนัดหมายกันอีกไหม ถ้าไม่มีฉันต้องขอตัวก่อน”

“ก็ไม่มีนะ พวกเธอมีอะไรไหม” ทุกคนส่ายหน้า “เธอก็ทำให้ดีแล้วกัน เป็นเซ็นเตอร์ด้วยพลาดขึ้นมา พวกเราก็ต้องเริ่มใหม่อีกเสียเวลา” ซูมี่ทำเป็นพูดดีแต่สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการดูถูก

“แล้วที่ผ่านมาฉันทำให้พวกเธอต้องเสียเวลารึเปล่า เธอเองซะอีกซ้อมบ่อย ๆ หน่อยนะ โอเคไม่มีอะไรกันแล้ว อีก 3 วันเจอกันที่เหิ้งเตี้ยน”

“เธอไม่ไปกับทีมงานพร้อมพวกเราเหรอ”

“ไม่ล่ะ พี่จางจิ้งจะไปด้วย ฉันคงไปแยกกับพวกเธอ”

“ว้าว…นายน้อยไปด้วย แบบนี้ฉันค่อยมีแรงทำงานหน่อย” สาว ๆ ทำท่าทางดี๊ด๊า เมื่อฟางเฟยออกชื่อพี่ชายขึ้นมา

ฟางเฟยเคาะประตูแล้วเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องนอกจากผู้กำกับหวังเจียอี และยังมีผู้ชายอีก 2 คน นั่งรออยู่ด้วย

“สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนกับเจียอี เชิญนั่งก่อนครับ” หญิงสาวนั่งลงตามคำเชิญของชายแปลกหน้า

“คือผมแนะนำพวกเขาไปว่า คุณมีคุณสมบัติตามที่เขาต้องการ พอดีพวกเขากำลังมีโปรเจคงานถ่ายแบบ เกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรม สำหรับการท่องเที่ยว ผมเลยเรียกฟางเฟยลองมาคุยรายละเอียดดู ต้องขอโทษด้วยนะที่ผมไม่ได้ปรึกษาคุณก่อน พอดีผมมองว่ามันเป็นโอกาสที่ดีสำหรับคุณ ไหน ๆ เราก็ใช้กองถ่ายเหิ้งเตี้ยนอยู่แล้ว พวกเขาก็เลยจะอาศัยทีมงานของผม เข้าไปถ่ายแบบที่นั่นด้วยเลย จากกำหนดที่คิวงานของคุณมี 3 วัน อาจต้องเผื่อเวลาออกไปอีก หวังว่าคงไม่ติดอะไรใช่ไหม”

“ผู้กำกับคิดแทนฉันขนาดนี้แล้ว ยังเหลืออะไรให้ติดได้เหรอคะ”

“ว้าว...ดีมากเลย ผมสองคนต้องขอบคุณ คุณเกาฟางเฟยมากครับที่รับเป็นนางแบบให้เรา”

“เอ่อ…แต่เดี๋ยวก่อนค่ะ ฉันเป็นคนไทยนะคะ ไม่ใช่ผู้หญิงจีน มันจะไม่มีผลกระทบกับงานคุณใช่ไหม คุณน่าจะดูประวัติฉันกันก่อนแล้ว”

“คุณเป็นคุณหนูตระกูลเกา ต่อให้เกิดในเมืองไทย ก็ไม่ใช่ปัญหานี่ครับ เพราะบรรพบุรุษของคุณก็คือคนที่นี่ ดีซะอีกจะได้ประกาศให้รู้กันไป ว่าตระกูลเกาที่ยิ่งใหญ่นอกจากเพลงดาบที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ ยังมีไข่มุกเม็ดงามที่ยังไม่มีใครรู้อีก”

ทีมงานถ่ายแบบเพื่อนผู้กำกับเจียอี แสดงท่าทีดีอกดีใจกันใหญ่ แต่ภายในใจฟางเฟยได้แต่ภาวนา ซื่อเว่ยต้าตี้ ท่านอย่าเพิ่งเรียกฉันในช่วงนี้นะ อย่างไงก็ขอให้งานฉันผ่านไปก่อน