ตอนที่ 2 สู่โลกใหม่

       เมื่อแสงสีทองจางหายไป นลินญาพบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ท้องฟ้าสีครามสดใส และสายลมที่พัดผ่านใบหน้าสวยเบา ๆ แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากห้องนั่งเล่นที่เธอเพิ่งอยู่เมื่อครู่

 “ที่นี่...คือที่ไหนกัน” นลินญาพูดกับตัวเองเบา ๆ ขณะที่เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณ ทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาไปหมด ธรรมชาติที่อยู่ราบรอบตัวเธอช่างงดงามและสมบูรณ์แบบกว่าที่เคยเห็นในชีวิตประจำวัน ดอกไม้ป่าหลากสีส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมาในสายลม ชวนให้รู้สึกสงบและผ่อนคลาย แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นวิตกอย่างมาก

 นลินญามองไปรอบ ๆ แต่ไม่มีสิ่งใดที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย ทุ่งหญ้าที่เธอยืนอยู่ทอดยาวไปจนสุดสายตา มีภูเขาสูงใหญ่เป็นฉากหลัง ต้นไม้ใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ห่างออกไปดูมีอายุเก่าแก่ราวกับผ่านกาลเวลาอันยาวนานมาแล้ว เธอรู้สึกได้ว่าที่นี่ไม่ใช่โลกที่เธอคุ้นเคยอีกต่อไป

 “ฉัน... ฉันต้องฝันไปแน่ ๆ” นลินญาพยายามปลอบตัวเอง มือทั้งสองข้างกุมแผนที่ที่ยังอยู่ในมือแน่น แต่แผนที่กลับไม่เปล่งแสงอีกแล้ว มันกลายเป็นกระดาษเก่า ๆ ที่มีรอยขาดเหมือนดังเดิม

 นลินญาก้าวเดินไปตามทางเดินเล็ก ๆ ที่ตัดผ่านทุ่งหญ้า ความรู้สึกกลัวและสับสนเริ่มครอบงำจิตใจ แต่เธอก็พยายามข่มความกลัวไว้ เธอรู้ว่าการยืนนิ่งอยู่ที่เดิมคงไม่ช่วยอะไรได้

 หลังจากเดินตามทางเดินมาได้สักระยะ นลินญาก็มองเห็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก บ้านเรือนทำจากไม้ตั้งเรียงรายอยู่กลางทุ่งนา สายตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อสังเกตเห็นผู้คนในหมู่บ้านนั้น สวมใส่เสื้อผ้าที่ดูโบราณ ท่าทางและการแต่งกายของพวกเขาช่างแตกต่างจากสิ่งที่เธอคุ้นเคย

 “ที่นี่มันอะไรกันแน่ หรือว่านี่คือยุคโบราณ…” นลินญาเริ่มปะติดปะต่อความคิดในหัว ยิ่งมองไปรอบ ๆ เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าสถานที่ที่เธออยู่ไม่ใช่โลกปัจจุบันอีกต่อไป

 นลินญาตัดสินใจเดินเข้าไปในหมู่บ้านอย่างช้า ๆ หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกลัว แต่ความอยากรู้อยากเห็นกลับชนะทุกความรู้สึก ในที่สุด เธอก็เดินเข้าไปถึงกลางหมู่บ้าน ผู้คนเริ่มหันมามองเธอด้วยสายตาสงสัยเพราะเธอเป็นคนแปลกหน้าและการแต่งกายก็ดูแปลกแตกต่างไปจากพวกเขา

 หญิงสาวคนหนึ่งในชุดผ้าฝ้ายสีขาวขลิบแดงที่เดินผ่านไปหยุดยืนมองนลินญาอย่างพินิจพิจารณา เธอมีดวงตากลมโตและผิวสีน้ำผึ้ง ริมฝีปากยิ้มเล็ก ๆ ก่อนจะเอ่ยทักทาย อย่างเป็นมิตร 

 “แม่หญิง แม่หญิงมาจากเมืองไหนหรือจ๊ะ”

 นลินญารู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ก็พยายามตอบอย่างสุภาพ “ฉัน... ฉันหลงทางมาน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าที่นี่คือที่ไหนกันแน่”

 หญิงสาวมองนลินญาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ที่นี่คือสุโขทัย แม่หญิงไม่รู้จริง ๆ หรือจ๊ะ” เสียงของเธอแฝงด้วยความสงสัยและประหลาดใจ

 “สะ..สุโขทัย…” นลินญาทวนคำในใจ ความเป็นจริงที่ไม่น่าเชื่อค่อย ๆ กระจ่างขึ้นมาในความคิด นลินญาต้องหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมสติของตนเอง

 “ใช่จ้ะ สุโขทัย เป็นอาณาจักรที่รุ่งเรืองมาตั้งแต่หลายสิบปีก่อน แล้วแม่หญิงเป็นใคร มาจากเมืองไหนล่ะจ๊ะ” หญิงสาวถามต่อด้วยความสุภาพและเป็นมิตร

นลินญาเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจว่าเธอควรจะบอกความจริงหรือไม่ จึงเลือกที่จะตอบเลี่ยง ๆ 

 “ฉัน...มาจากเมืองที่ห่างไกลมากค่ะ ฉันหลงทางมาที่นี่ ไม่รู้ว่าจะกลับไปยังไง”

 หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้น ไปพักที่บ้านผู้ใหญ่บ้านก่อนดีไหมจ๊ะ ท่านเป็นคนใจดี คอยช่วยเหลือคนต่างถิ่นเสมอ”

 นลินญาพยักหน้ารับข้อเสนออย่างลังเล แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า “ขอบคุณมากค่ะ รบกวนด้วยนะคะ”

 หญิงสาวพานลินญาเดินไปตามทางเล็ก ๆ ที่มีบ้านเรือนไม้ตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทาง เสียงสุนัขเห่ารับเมื่อมีคนเดินผ่านไปมา บรรยากาศในหมู่บ้านเต็มไปด้วยความสงบและเรียบง่าย กลิ่นหอมของอาหารที่กำลังถูกปรุงลอยมาจากบ้านเรือนรอบ ๆ เสียงหัวเราะและการสนทนาของชาวบ้านทำให้นลินญารู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แต่ลึก ๆ ในใจยังคงมีความกังวลอยู่

 เมื่อถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งหญิงสาวที่นำนลินญามาเธอบอกว่าเป็นบ้านของผู้ใหญ่บ้าน หญิงสาวเคาะประตูไม้เบา ๆ ก่อนจะเปิดเข้าไป “ผู้ใหญ่จ้ะ มีแขกมาขอพึ่งพัก”

 ผู้ใหญ่บ้านที่ดูมีอายุและใบหน้าที่เคร่งขรึมแต่ใจดี เดินออกมาต้อนรับ เขาสวมชุดผ้าไหมสีเข้ม ผิวสีแทนจากการทำงานกลางแดด ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยที่แสดงถึงประสบการณ์ชีวิตยาวนาน

 “เข้ามาก่อนสิ แม่หญิง” ผู้ใหญ่บ้านเชิญนลินญาเข้าไปในบ้านด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น นลินญารู้สึกได้ถึงความปลอดภัยที่เริ่มเกิดขึ้นในใจ เธอก้าวเข้าไปในบ้านที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูอบอุ่น

“ขอบคุณค่ะ” นลินญากล่าวด้วยความเคารพ ก่อนจะนั่งลงบนพื้นเสื่อที่ปูอยู่กลางห้อง

“แม่หญิงเป็นใคร มาจากไหนหรือ” ผู้ใหญ่บ้านถามด้วยความสุภาพ แต่แฝงด้วยความสงสัยเช่นกันเพราะลักษณะท่าทางการแต่งกายและคำพูดไม่ได้เหมือนคนที่นี่เลย แต่โชคดีที่ยังพอสื่อสารกันได้รู้เรื่อง

 นลินญานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด “ฉัน...มาจากเมืองที่ไกลมากค่ะ ฉันไม่รู้ว่าจะกลับไปอย่างไร…”

 ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวลไป ที่นี่พวกเรายินดีช่วยเหลือทุกคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ขอให้แม่หญิงคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าก็แล้วกัน”

 คำพูดของผู้ใหญ่บ้านทำให้นลินญารู้สึกอบอุ่นในใจ แม้เธอจะยังคงไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำอย่างไรต่อไป แต่ในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป