พิธีปักปิ่น ย่างก้าวสู่การเป็นหญิงสาว 4

         หน้าประตูจวนหลิวโหว ขอทานกลุ่มใหญ่ที่พ่อบ้านกล่าวถึงคือกลุ่มขอทานที่หลิวหมิงหย่วนให้ป้ายหยก จากนั้นให้ไปรับอาหารที่โรงเตี๊ยมฝูไหล แต่ละคนพากันชะเง้อคอมองเข้าไปด้านในจวน เฝ้ารอให้บุคคลที่ต้องการพบออกมา ดาบคมกริบที่อยู่ในมือทหารเฝ้าประตูทำให้พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้เกินขอบเขตที่กำหนด ท่าทางดุดันเจือไอสังหาร เห็นได้ชัดว่าพร้อมฟาดฟันผู้บุกรุกที่ล่วงล้ำอาณาเขต ถึงได้เปรียบด้านจำนวนคน ทว่าขอทานข้างทางจะสู้ทหารที่ได้รับการฝึกฝนวิชาการต่อสู้มาอย่างดีได้อย่างไร

         “เจ้าว่าคุณหนูจะออกมาพบพวกเราหรือไม่” หนึ่งในกลุ่มขอทานคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

         “คุณหนูสูงส่งปานนั้น จะยอมลดตัวมาพบพวกเราหรือ”

         “ใช่ คุณหนูจะออกมาหรือ”

         “เจ้าอย่าเบียดข้าสิ ประเดี๋ยวทหารยามฟันคอข้าขาด”

         “ข้าถูกพวกเจ้าบังไว้ด้านหลัง หากคุณหนูออกมาจะเห็นได้อย่างไร”

         “เดี๋ยวข้าบอกเจ้าเอง”

         “คุณหนูจะออกมาจริง ๆ ใช่หรือไม่”

         “คุณหนูต้องออกมาแน่ คุณหนูจิตใจดีงาม ไม่ปล่อยพวกเราหอบความผิดหวังกลับบ้านหรอก”

         เสียงพูดคุยของเหล่าขอทานดังต่อเนื่อง จวบจนเห็นเงาร่างของหลิวหมิงหย่วนปรากฏอยู่ไม่ไกล “คุณหนูมาแล้ว คุณหนูยอมออกมาพบพวกเราจริง ๆ” สถานการณ์คุมเชิงก่อนหน้าแปรเปลี่ยนเป็นชุลมุนทันทีเมื่อเหล่าขอทานไม่คำนึงถึงชีวิต พากันฝ่าทหารยามกรูเข้าไปด้านใน

         แรกเริ่มเดิมทีทหารยามเพียงชักดาบออกมาข่มขู่เหล่าขอทานเท่านั้น หาได้มีเจตนาฆ่าฟันจริง ๆ ไม่ กฎระเบียบสำคัญภายใต้การนำของหลิวโหวคือไม่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ขอทานเหล่านี้ยังไม่ได้รับการตัดสินโทษว่ามีความผิด พวกเขาหรือจะกล้าลงดาบ

         เห็นเหล่าขอทานพุ่งตัวเข้ามาหวังฝ่าด่าน แต่ละคนจึงพากันทิ้งดาบ เอาตัวเข้าขวางไม่ให้เหล่าขอทานสร้างความวุ่นวายให้เจ้าของจวนแทน ทว่าพวกเขามีกำลังน้อยกว่า สุดท้ายจึงถูกผลักกระเด็นไปคนละทิศละทาง

         หลิวโหย่งหลินเห็นกลุ่มขอทานมุ่งตรงมาหา ไม่รอช้าหยิบดาบจากลูกน้องคนสนิทเตรียมปกป้องบุตรสาว กลิ่นอายสังหารแผ่กระจาย พาให้บรรยากาศตึงเครียดฉับพลัน ต่อให้วันนี้ต้องทำผิดกฎสังหารผู้ด้อยกว่า เขาก็ยินดีแบกรับคำประณามโดยไม่ปริปากบ่นสักครึ่งคำ

         หลิวหมิงหย่วนกดมือที่ถือดาบของบิดาลง ส่ายหน้าพร้อมส่งยิ้มให้ท่านคลายความกังวล เห็นคิ้วคมดุจกระบี่ขมวดมุ่น มองมาที่ตนอย่างไม่เข้าใจ นางจึงกล่าว “ไม่มีอะไรร้ายแรง เชื่อลูก!”

         คราแรกหลิวโหย่งหลินมีท่าทีไม่ยินยอม กระทั่งเห็นความเชื่อมั่นในดวงตาบุตรสาว เขาจึงยอมเก็บดาบ มองเหล่าขอทานอย่างเฝ้าระวังแทน

         ผู้คนภายในงานที่เป็นสตรีพากันแค่นยิ้มรอสมน้ำหน้าหลิวหมิงหย่วนกันถ้วนหน้า โดยเฉพาะบรรดาคุณหนูสูงศักดิ์ที่ถูกความงดงามของหญิงสาวกลบเสียจนมิอาจเป็นที่โดดเด่นในสายตาบุรุษที่ตนหมายปอง

ทันใดนั้น ภาพที่ทุกคนรอคอยกลับไม่เป็นไปตามที่คิด ปากแต่ละคนอ้าค้าง ม่านตาขยายกว้าง ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น

         เหล่าขอทานพากันหยุดเท้าเบื้องหน้าหลิวหมิงหย่วนในระยะห่างที่ไม่ใกล้และไม่ไกลจนเกินไป คุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียง

         “พวกเราได้ยินว่าวันนี้เป็นวันปักปิ่นของคุณหนู จึงพากันมาร่วมอวยพร ขอบคุณคุณหนูที่เมตตาแบ่งปันอาหารให้พวกเราในวันนั้น ของขวัญเหล่านี้อาจไม่ล้ำค่า แต่เป็นน้ำพักน้ำแรงที่พวกเราช่วยกันรวบรวมมอบให้คุณหนู” ขอทานที่ได้รับหยกจากหลิวหมิงหย่วนในวันนั้นเป็นตัวแทนของทุกคนกล่าวแสดงความยินดี โบกมือให้พรรคพวกยกของขวัญเข้ามา

         ทันทีที่แขกเหรื่อผู้มีชาติกำเนิดสูงส่งเห็นของขวัญของเหล่าขอทาน เสียงหัวเราะขบขันจากการดูถูกเหยียดหยามพลันดังขึ้น

         หลิวหมิงหย่วนคลี่ยิ้มมองผักป่า เห็ดป่า หลายตะกร้าตรงหน้า สำหรับขอทานที่แทบไม่มีกิน ของเหล่านี้ถือว่าล้ำค่าต่อพวกเขาอย่างยิ่ง เพราะมันช่วยต่อลมหายใจไม่ให้หิวตายได้อีกหลายวัน “น้ำใจของพวกเจ้าข้ารับไว้แล้ว ส่วนของขวัญนำกลับไปแบ่งกันเถิด ข้าไม่ได้รังเกียจ เพียงรู้สึกว่ามันมีประโยชน์ต่อพวกเจ้ามากกว่าข้า อย่างน้อยก็ช่วยให้พวกเจ้าไม่ต้องนั่งขอเศษเงินจากพวกที่มีดีเพียงชาติกำเนิด ส่วนจิตใจ...”

         หญิงสาวเจตนาไม่พูดส่วนที่เหลือเพื่อให้บรรดาแขกเหรื่อที่พากันหัวเราะเยาะของขวัญของเหล่าขอทานได้ขบคิดกันเอาเอง

         เสียงหัวเราะถูกแทนที่ด้วยความไม่พอใจ ไม่มีผู้ใดดูไม่ออกว่าหลิวหมิงหย่วนกำลังพูดจากระทบกระเทียบ

         “คุณหนูรองหลิว เหตุใดถึงได้ว่ากล่าวตนเองเช่นนั้นเล่า ในเมืองหลวงแห่งนี้ผู้คนต่างทราบดีว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร จ้างขอทานมาแสดงละครสร้างภาพลักษณ์ ไม่คิดว่าเป็นการเหนื่อยเปล่าหรือ” เสียงหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางแขกสตรี เป็นหนึ่งในคนที่หัวเราะเยาะของขวัญของเหล่าขอทาน

         “ใช่แล้วคุณหนูรองหลิว เรื่องดูถูกคนเจ้าถือเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นอู๋ เหตุใดจึงเสแสร้งแกล้งลืม”

         “ไม่ทราบคุณหนูรองหลิวสิ้นเปลืองเงินทองไปเท่าใดในการว่าจ้างขอทาน เผื่อวันข้างหน้าข้าจะได้ไปใช้บริการพวกเขาบ้าง”

         “คนแล้งน้ำใจชอบกดขี่ข่มเหงผู้คนไปทั่วอย่างคุณหนูรองหลิว คาดว่าขอทานเหล่านี้คงลำบากใจอย่างยิ่งกับการแสดงละครฉากนี้ พวกเจ้าสารภาพมาเถอะ คุณหนูรองหลิวว่าจ้างพวกเจ้าเท่าใด ข้าให้พวกเจ้ามากกว่านางหากยอมเปิดปากพูดความจริง”

         “ได้ยินว่าล่าสุดเจ้าเพิ่งด่าทอชาวบ้านที่บังอาจทำรองเท้ากับอาภรณ์เจ้าเปรอะเปื้อน คนเช่นนี้จะมีเมตตากับขอทานสกปรกที่มาขอเศษเงินเศษอาหารได้อย่างไร”

         บรรดาคุณหนูที่เคยมีเรื่องกับหลิวหมิงหย่วนทยอยออกมาเปิดเผยความร้ายกาจของนางคนแล้วคนเล่า หลิวหมิงหย่วนไม่คิดตอบโต้หรือแก้ตัว เนื่องจากอีกไม่นานจะมีคนออกหน้าเป็นพยานให้นางเอง สิ่งที่นางต้องทำเวลานี้คือห้ามบิดามารดาไม่ให้มีโทสะจนไล่ตะเพิดแขกออกจากจวน หาไม่แล้วเรื่องสนุกในวันนี้อาจมีไม่ครบ

         ท่ามกลางผู้คนมากมาย ดวงตาเรียบนิ่งของหลิวหมิงหย่วนทะลุผ่านผู้คนไปตกยังร่างคุณหนูผู้หนึ่ง แม้อีกฝ่ายวางตัวเป็นกลางไม่ยุ่งเกี่ยวกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น แต่หลิวหมิงหย่วนทราบดีว่าคุณหนูผู้นี้อยากให้นางอับอายขายหน้ายิ่งกว่าผู้ใด

         เกาซีเหมิง บุตรสาวอัครเสนาบดีเกาจื่อซู สตรีผู้งดงามอ่อนหวาน กิริยามารยาทเรียบร้อย เป็นที่ชื่นชมและหมายปองของบุรุษทั้งแผ่นดิน หลิวหมิงหย่วนมองอาภรณ์บนร่างเกาซีเหมิงซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่นางออกแบบไว้สำหรับสวมใส่ในวันปักปิ่นไม่ผิดเพี้ยน หากไม่เห็นอาภรณ์ในกล่องวันนั้น นางคงลืมเลือนความอับอายที่ได้รับในชาติก่อนไปแล้ว

         ชาติก่อนหลิวหมิงหย่วนกับเกาซีเหมิงสวมใส่อาภรณ์ชุดเดียวกัน ทว่าผู้ที่โดดเด่นกลับเป็นเกาซีเหมิง คนหนึ่งชื่อเสียงดีงามมากความสามารถ อีกคนชื่อเสียงฉาวโฉ่เต็มไปด้วยความร้ายกาจ ไม่แปลกที่ทุกคนจะเอนเอียงไปทางเกาซีเหมิง กล่าวหาว่าหลิวหมิงหย่วนลอกเลียนแบบอาภรณ์เกาซีเหมิงเพื่อหวังยกระดับตนเองให้เทียบเท่าอีกฝ่าย เรื่องนี้ทำหลิวหมิงหย่วนเดือดดาลถึงขั้นอาละวาด เป็นเหตุให้มารดาตบหน้านางต่อหน้าแขกเหรื่อ จากนั้นสั่งสาวใช้ลากตัวออกไปสงบสติอารมณ์

         ช่วงเวลานี้เองที่หลิวหมิงหย่วนได้พบอู๋ซั่วหยาง บุรุษที่เข้ามาปลอบโยน แสดงความเชื่อมั่นว่านางไม่ได้ลอกเลียนแบบอาภรณ์เกาซีเหมิง ความประทับใจก่อเกิดเป็นความรู้สึกลึกซึ้ง พาตนเองเข้าสู่กระดานหมากของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

         หลังวันปักปิ่นหลิวหมิงหย่วนสั่งให้คนไปพังร้านอันฝู โทษฐานปล่อยอาภรณ์ที่นางออกแบบหลุดไปอยู่ในมือผู้อื่น เถ้าแก่ร้านอันฝูร้องไห้คร่ำครวญว่าตนไม่รู้เรื่อง แต่มีหรือที่หลิวหมิงหย่วนจะเชื่อ บัดนี้มาลองคิดทบทวน จึงได้เห็นความจริงที่ซุกซ่อน

         ที่แท้คนที่แอบซื้อตัวลี่ลี่ให้ทรยศนางก็คือเกาซีเหมิง!

         หลิวหมิงหย่วนถอนสายตากลับยามเห็นเกาซีเหมิงพยายามหลบเลี่ยงสายตา อาภรณ์ที่นางออกแบบมีเพียงลี่ลี่กับเถ้าแก่ร้านอันฝูเท่านั้นที่รู้ ในเมื่อเถ้าแก่ร้านอันฝูปฏิเสธว่าไม่ได้เปิดเผยรูปแบบต่อผู้ใด เช่นนั้นคนที่ทำคงเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากลี่ลี่

         บุปผางามมักเคลือบแฝงพิษร้าย!

         หลิวหมิงหย่วนลอบขบขันให้กับความโง่เขลาของตนเอง หากตอนนั้นนางมีใจคิดระแวงคนใกล้ตัวสักเล็กน้อย จุดจบคงไม่อนาถดังที่เห็น คิดมาถึงตรงนี้ ในใจบังเกิดความเชื่อมั่น สตรีที่ได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮาในชาติก่อนคือเกาซีเหมิง ตระกูลเการ่วมมือกับอู๋ซั่วหยางโค่นบัลลังก์พี่ชาย รวมถึงถอนรากถอนโคนตระกูลหลิวของนาง

         ‘เกาซีเหมิง ในเมื่อเจ้าอยากโดดเด่นในงานสำคัญของข้า เช่นนั้นข้าจะช่วยส่งเสริม’

         ขณะหลิวหมิงหย่วนตกอยู่ในภวังค์ความคิด บรรดาคุณหนูกับเหล่าขอทานก็ถกเถียงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ฝ่ายหนึ่งบีบให้ขอทานรับสารภาพว่าถูกจ้างวานมาเล่นละคร อีกฝ่ายปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ถูกจ้างวาน ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง ฝ่ายหนึ่งดูถูกเหยียดหยามหลิวหมิงหย่วน อีกฝ่ายออกหน้าปกป้องไม่ให้ผู้ใดมาลบหลู่ผู้มีพระคุณ จากเรื่องเล็กน้อย เพียงพริบตาก็ลุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่ หลิวโหย่งหลินกับเหอลิ่งหย่า คนหนึ่งเข้าห้ามขอทาน อีกคนเข้าขวางสตรีชนชั้นสูง เมื่อต่างฝ่ายต่างมีแนวโน้มจะพุ่งเข้าหากัน จวบจน...