LOGINความกลัวที่จู่โจมอย่างกะทันหันทำให้มือไม้ไม่เป็นงาน ร่างกายรู้สึกชาหนึบไปหมดราวกับสูญเสียการควบคุ
ความกลัวที่จู่โจมอย่างกะทันหันทำให้มือไม้ไม่เป็นงาน ร่างกายรู้สึกชาหนึบไปหมดราวกับสูญเสียการควบคุม ความตั้งใจที่จะทำความสะอาดร้านให้เสร็จสิ้นก่อนจะออกไปตามหาพี่ที่โรงพยาบาลพลันหายไปในอากาศ มีเพียงความกังวลที่เข้ามาแทนที่จนทำอะไรไม่ถูก รู้ตัวอีกทีขณะที่กำลังจะก้าวออกจากบ้านกุญแจในมือก็พลันร่วงหล่นกระทบพื้นคอนกรีตจนเกิดเสียงกังวานในโสตประสาท ทันใดนั้นร่างกายก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรงพอจะขึ้นรถตามไปปลื้มจึงพยายามหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อดึงตัวเองให้กลับมาอยู่กับความเป็นจริง สายตาที่เคยเหม่อลอยกลับมาจดจ่ออยู่กับท้องถนนที่กำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงเครื่องยนต์ของรถสามล้อดังกระหึ่มอยู่ข้างหู ปะปนกับเสียงแตรที่ดังมาจากรถคันอื่นเมื่อเข้าใกล้เขตโรงพยาบาล แต่ทั้งหมดนั้นกลับไม่สามารถทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้เลยดวงตาพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลอพร้อมความสงสัยในตัวเอง ในห้วงแห่งความรู้สึกที่สับสนนี้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือกัดฟันขอให้บิดาไม่เป็นอะไร. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ย้อนกลับไปยังตอนที่ยังไม่เกิดเรื่องใด ๆ
หนึ่งเดือนผ่านไปนับตั้งแต่กลับมาจากชุมพร จนถึงตอนนี้ขนมที่ได้รับมาก็ยังไม่หมดจนปลื้มไม่ต้องทำขนมมาบรรณาการเขาเลยสักมื้อ หนูเผิงเองก็ดีใจที่ตัวเองได้ส่วนแบ่งของฝากไปให้คนในครอบครัวแบ่งปันกันตอนแยกย้ายกันที่สถานีรถไฟ ส่วนคุณป๊าที่ได้รับของฝากเป็นคุกกี้ธัญพืชและชาอู่หลงก็ดูจะชื่นชอบมากเสียจนออกปากชมถึงกระนั้นมีเรื่องที่คุณหมอค่อนข้างกังวลมาสักพักนับตั้งแต่คุณป๊าพ้นระยะเข้มข้นเป็นเวลา ๒ เดือนแรกมาได้จนเข้าสู่ระยะต่อเนื่องซึ่งอาการดีขึ้นและไม่แพร่เชื้อแล้ว แต่อาการไอของคุณป๊าไม่มีทีท่าว่าจะลดลง มิหนำซ้ำอาการยังดูหนักขึ้นอีกต่างหากคุณหมอน้ำคิดพลางเดินออกจากห้องน้ำยามเย็นหลังเลิกงาน สวนทางกับคุณป๊าเป่าหลงที่เดินเอามือไพล่หลังเดินสวนเข้าไปชำระร่างกายเตรียมเข้านอนแต่หัววัน โดยส่วนตัวแล้วตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาลน้ำก็ค่อนข้างมั่นใจว่าท่านจะแข็งแรงขึ้นหากทานยาเป็นประจำ ทว่าจนถึงตอนนี้ชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าแนวโน้มของมันจะเป็นบวกน้ำขึ้นมาเปิดลิ้นชักเปิดสมุดประวัติการเข้ารักษาที่เขาอาสาเก็บไว้ขึ้นมาอ่านอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ แต่นอกจากเรื่องวัณโรคหรือยาแก้เสมหะคุณป๊าก็ไม่ได
“เรามาดื่มกันดีไหมครับ?”“แก้ว พี่ว่าตัวนี้แรงไปหรือเปล่า”“ถ้าไม่แรงแล้วฉันจะซื้อมาทำไมล่ะจ๊ะ”“พี่ให้แก้วเดียวใส่น้ำแข็ง”คุณครูนาฏศิลป์หน้าบึ้งพองแก้มเหลือบหางตามองพ่อนักแสดงอดีตทหาร ไม่ว่าจะครั้งไหน ๆ มักจะห้ามนู่นห้ามนี่ไปหมด แต่ถ้าไม่ทำตามก็ชอบเข้ามาวอแวรบกวนการนอนอยู่ร่ำไป แล้วแก้วมันจะเลือกอะไรได้บ้างเล่า รู้แบบนี้ไม่น่าไปหลงเชื่อคารมสมัยจีบกันเลย!ในทางตรงกันข้ามดินก็รู้ดีว่าคนรักตัวเองเป็นแม่ตัวดื้อแค่ไหน เขารู้มาจากครูที่โรงเรียนตลอดว่าแก้วมักชอบไปงานสังสรรค์และสนุกอย่างไม่ลืมหูลืมตา แต่ก็พอทราบที่มาเพราะเป็นเขาเองที่ไม่ค่อยกลับมานอนบ้าน ปล่อยให้แก้วต้องเหงาจนกลับไปพึ่งน้ำเมา แต่พอกลับมานอนบ้านได้ทุกวันแก้วก็กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว“อ๊ะ! คุณน้ำมาดื่มด้วยกันดีไหมครับ?”“ของดก่อนแล้วกันครับ พอดีช่วงนี้ต้องดูแลสุขภาพแล้ว”คุณหมอปฏิเสธด้วยความเกรงใจ คราวก่อนที่มาเราเองก็เผลอดื่มตามน้ำไปแก้วสองแก้วพอให้กรึ่ม แต่ช่วงนี้ที่ร่างกายเริ่มส่งสัญญาณเตือนก็ไม่อยากเสพของมึนเมาแล้วไม่ว่าคุณครูนาฏศิลป์จะพยายามชวนเท่าไรแต่นอ
“ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมแรงเยอะเป็นพิเศษเลย”“แบบนี้ก็ได้เหรอ”พี่หมอกลั้วหัวเราะคิกคักในลำคอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ปลื้มระแวงทุกคนที่เดินผ่านพี่หมอและหน้าละอ่อนกว่า ไม่ว่าจะเป็นดาราหน้าใหม่ตรงโต๊ะทางเข้าที่ชอบยื่นมือมารับจานจากพี่แบบถึงเนื้อถึงตัว หรือจะเป็นไอ้เด็กไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าจากโต๊ะกลางโถงที่ชอบชวนพี่คุย เขาจะไม่ยอมให้พี่ไปจากเขาหรอก เด็กคนเดียวที่พี่น้ำจะกินได้ต้องเป็นเขาเท่านั้น!คุณหมอร่างโปร่งพอได้มานั่งมองเจ้าลิงจ๋อขมวดคิ้ว ขู่ฟ่อแขกที่มักข้องเกี่ยวกับเขาเป็นพิเศษก็อมยิ้ม เรามองออกตั้งแต่อีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดีที่เขาโดนทาบทามแล้ว คราวนี้ยังจะมาหึงคนอื่นที่ชวนเขาคุยอีก ช่างน่ารักเสียนี่กระไร. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .หลังจากงานเลี้ยงเลิกราพร้อมการจ่ายเบี้ยรายวันให้แด่ลูกจ้าง เราก็ได้รับคำเชิญจากคุณแก้วให้ไปพักที่บ้านก่อนเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น จะได้ไม่ต้องเสียค่าที่พัก เพราะที่เรือนนั้นมีห้องนอนสำรองเตรียมไว้รับแขกอยู่ พอสำหรับสามคนสำหรับตัวเขา ปลื้ม และเด็กชายเผิงปลื้มไม่ค่อยสบอารมณ์นักที่จะม
“เผิง ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วเหรอครับ?”“สิบขวบ”แม้จะมีเด็กคนอื่นมาช่วยปลื้มบ้าง แต่เด็กคนนี้มักจะมาช่วยทำงานเดินจานอยู่ตลอดหากมีโอกาส เป็นเด็กน้อยที่ขยันและโตเกินวัย ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่ชอบทำสายตาเบื่อโลกไม่ใคร่พูดจานัก เว้นเสียแต่จะมีขนมมาล่ออย่างเช่นคราวนี้ที่เขาบังเอิญซื้อตังเมกรอบติดกระเป๋าเอาไว้ แต่ลืมไปว่าตัวเองต้องงดน้ำตาลเพื่อรักษาสุขภาพ“เดินทางมาไกลแบบนี้ไม่คิดถึงบ้านเหรอครับ?”“พรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้ว”“เก่งจังเลย”คำพูดคำจาของเผิงค่อนข้างห้วนสั้น แต่แววตากลับไม่ได้ดื้อรั้นแต่อย่างใด คงเพราะที่บ้านส่งเรียนได้ถึงแค่ประถมสาม ก่อนจะต้องออกมาช่วยที่บ้านทำงาน ช่างเป็นเด็กที่ขยัน กตัญญู และน่าสงสารในเวลาเดียวกันเสียจริง เพราะแบบนี้เราจึงอยากหาขนมอะไรมามอบให้เป็นรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ นอกจากเงินรายวันของปลื้มเมื่อถึงเวลาเริ่มงานเดินจานอย่างเป็นทางการ ปลื้มในส่วนงานครัวที่มองพี่น้ำไปก็จับสังเกตอะไรได้บางอย่าง เราตระหนักรู้มาเสมอว่าพี่น้ำเป็นคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยิ่งสวยเพิ่มขึ้นมากตามอายุ แม้มีริ้วรอยตามใบหน้าแต่กลั
“สิบขวบ”แม้จะมีเด็กคนอื่นมาช่วยปลื้มบ้าง แต่เด็กคนนี้มักจะมาช่วยทำงานเดินจานอยู่ตลอดหากมีโอกาส เป็นเด็กน้อยที่ขยันและโตเกินวัย ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่ชอบทำสายตาเบื่อโลกไม่ใคร่พูดจานัก เว้นเสียแต่จะมีขนมมาล่ออย่างเช่นคราวนี้ที่เขาบังเอิญซื้อตังเมกรอบติดกระเป๋าเอาไว้ แต่ลืมไปว่าตัวเองต้องงดน้ำตาลเพื่อรักษาสุขภาพ“เดินทางมาไกลแบบนี้ไม่คิดถึงบ้านเหรอครับ?”“พรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้ว”“เก่งจังเลย”คำพูดคำจาของเผิงค่อนข้างห้วนสั้น แต่แววตากลับไม่ได้ดื้อรั้นแต่อย่างใด คงเพราะที่บ้านส่งเรียนได้ถึงแค่ประถมสาม ก่อนจะต้องออกมาช่วยที่บ้านทำงาน ช่างเป็นเด็กที่ขยัน กตัญญู และน่าสงสารในเวลาเดียวกันเสียจริง เพราะแบบนี้เราจึงอยากหาขนมอะไรมามอบให้เป็นรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ นอกจากเงินรายวันของปลื้มเมื่อถึงเวลาเริ่มงานเดินจานอย่างเป็นทางการ ปลื้มในส่วนงานครัวที่มองพี่น้ำไปก็จับสังเกตอะไรได้บางอย่าง เราตระหนักรู้มาเสมอว่าพี่น้ำเป็นคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยิ่งสวยเพิ่มขึ้นมากตามอายุ แม้มีริ้วรอยตามใบหน้าแต่กลับยิ่งเสริมเสน่ห์ชวนมอง และพวกผู้กำกับผู้จัดทำภาพยนตร์เองก็คงเห







