บทที่ 10 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

บทที่ 10 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

“เรื่องนั้นช่างมันเถิดพี่สะใภ้ แล้วเรื่องที่ข้าเสนอท่าน ท่านเห็นว่าอย่างไร” เจียงซื่อทำทีเลิกสนใจเรื่องที่สาวใช้มารายงานและไม่อยากให้สิ่งใดมาขัดจังหวะ จึงวกกลับมาถามถึงเรื่องเดิมที่สนทนากันก่อนหน้านี้

“นั่นมันความคิดของเจ้า ข้าไม่อาจตัดสินใจแทนจงเหอได้หรอกนะ ส่วนเขาจะมีฮูหยินรองหรือไม่นั้น หากเจ้าอยากรู้  เหตุไฉนไม่ถามกับเขาเอาเองเล่า”

เสิ่นกุ้ยเจียงบอกปัดทันที เพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องในเรือนของบุตรชาย ต่อให้ไม่ชอบสะใภ้ผู้นี้ แต่ก็ไม่อาจดูหมิ่นนางได้ อย่างไรจางฟ่านปิงคือองค์หญิงหกแห่งแคว้นจื่อหลิงโจว

เมื่อพี่สะใภ้โยนหน้าที่นี้กลับมาให้ เจียงซื่อจึงเบ้ปากเล็กน้อยโดยคิดว่าไม่มีผู้ใดเห็น ก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน แต่พี่สะใภ้ ข้าว่าเรื่องนี้ท่านต้องคิดให้ถี่ถ้วนนะเจ้าคะ คุณหนูตระกูลเฉียวคือสตรีที่หนุนอำนาจให้กับจงเหอของพวกเราได้ ในอนาคตหากจงเหอได้แต่งกับนาง เขาสามารถไปได้ไกลกว่านี้แน่ ที่ข้าเสนอเรื่องนี้ก็ล้วนแต่หวังดีกับสกุลหลี่”

กล่าวจบเจียงซื่อจึงได้สะบัดชายเสื้อแล้วเดินออกมาทันที

ในห้องโถงตรงนี้จึงเหลือเพียงเสิ่นกุ้ยเจียงและสาวใช้คนสนิทอย่างเสี่ยวปิง คนเป็นเจ้านายจึงเอ่ยเสียงเย็นอีกครั้ง

“ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้าทำเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร แต่ข้าอยากจะบอกเจ้าว่า หากเรื่องนี้รู้ถึงหูท่านแม่ทัพ เจ้าคงอยู่ที่จวนแห่งนี้ไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อเจ้าสร้างเรื่องเอง ข้าก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้อีก ภาวนาให้ท่านแม่ทัพไม่รับรู้เรื่องนี้เถิด” “ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวเพียงแค่อยากใกล้ชิดกับท่านแม่ทัพ ทว่าบ่าวกลับไม่มีโอกาสเลย อีกทั้งสตรีนางนั้นมีดีอันใดกัน ถึงได้แต่งงานเข้ามาเป็นฮูหยินล่ะเจ้าคะ” เสี่ยวปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือและเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“สิ่งที่เจ้าเอ่ยมาข้าเข้าใจดี แต่หากท่านแม่ทัพพึงพอใจสตรีในจวนเช่นพวกเจ้า เขาคงมีคนอุ่นเตียงไปนานแล้ว อีกอย่างเจ้าลืมหรือไม่ว่าท่านแม่ทัพของพวกเจ้า ไม่เคยสนใจหรือชายตามองสตรีนางใดมาก่อน ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าคงมีวาสนาอุ่นเตียงให้เขาแล้ว” หลี่ฮูหยินกล่าวอย่างเข้าใจดี และชี้ให้เห็นว่าที่ผ่านมาท่านแม่ทัพหลี่ดำรงตนเช่นไร

“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะฮูหยิน” เสี่ยวปิเอ่ยขึ้นมาเสียงแผ่วเบา แต่ถึงปากจะเอ่ยเช่นนั้น ทว่าภายในใจของนางกลับไม่ยินยอมและไม่ยอมรับในเรื่องนี้

เสิ่นกุ้ยเจินหลับตาลงพร้อมกับโบกมือไล่ให้สาวใช้อย่างเสี่ยวปิงออกไป

ส่วนทางด้านหลี่จงเหอ ยามนี้แม่ทัพหนุ่มมาพบใครบางคน เพื่อปรึกษาเรื่องงานราชกิจในสถานที่ลับแห่งหนึ่ง ซึ่งพวกเขาไม่ต้องการให้ผู้ใดล่วงรู้ว่ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

“เจ้ามาแล้วหรือ” เสียงทรงอำนาจหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

“คารวะองค์ชายใหญ่” หลี่จงเหอก้มศีรษะและกล่าวอย่างนอบน้อม

“เจ้าอย่ามากพิธีเลย ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า เจ้าคือสหายและพี่น้องของข้า เราทั้งสองไม่มียศศักดิ์ใด ๆ มาขั้นกลาง”

องค์ชายใหญ่จ้าวเฟยหลงยิ้มทักทายแล้วรีบบอกไม่ให้อีกฝ่ายมากพิธี แม้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน พวกเขาทั้งสองดูจะไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร ทว่าความจริงแล้วพวกเขาแทบจะตายแทนกันได้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าองค์ชายใหญ่และแม่ทัพอันดับหนึ่งของแคว้นจงอี้ คือพี่น้องร่วมน้ำสาบานกัน 

“พี่ใหญ่ ยามนี้ข่าวในเมืองหลวงเกี่ยวกับหอกุ้ยเหมยกับหอประมูลจันทร์เสี้ยว ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ข้าให้คนไปสืบมา ถึงยามนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าของหอทั้งสองแห่ง ที่แท้จริงคือผู้ใดกันแน่ แต่ข่าวที่พวกเขาขายมานั้น ล้วนถูกต้องทุกอย่างจนน่าตกใจ” สีหน้าหลี่จงเหอเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดในยามที่กล่าว

หลายเดือนก่อนมีเพียงแค่หอกุ้ยเหมย ไม่คิดว่ายามนี้จะมีหอประมูลจันทร์เสี้ยวผุดขึ้นมาอีกแห่งหนึ่ง ที่สำคัญต่อให้มีเงินมากแค่ไหน หากต้องการสินค้าในหอประมูลแห่งนั้น ก็ไม่อาจทำได้โดยง่าย เนื่องจากสินค้าเลือกผู้ซื้ออย่างไรล่ะ 

“เรื่องนี้ข้าเองก็กังวลไม่น้อย หากหอกุ้ยเหมยและหอจันทร์เสี้ยวไม่ได้เป็นภัยกับพวกเรา ก็คงไม่ต้องสนใจหรอก ข้ากลัวเพียงแต่เจ้าของหอตัวจริง จะเป็นคนขององค์ชายสามน่ะสิ” จ้าวเฟยหลงเอ่ยขึ้นมาด้วยความกังวล

 เรื่องนี้คือสิ่งที่เขากังวลที่สุดในเวลานี้ หากเจ้าของหอทั้งสองแห่ง ไม่ใช่คนขององค์ชายสามก็นับว่าดีไม่น้อย เพราะข่าวสารบางอย่าง พวกเขาก็ต้องขอให้หอกุ้ยเหมยช่วยเช่นกัน 

“จะว่าไปแล้ว เจ้าของหอผู้นี้ดูจะลึกลับอยู่ไม่น้อย แต่ความสามารถคนพวกนั้นดูเหมือนถูกฝึกฝนมาอย่างดี ขนาดคนงานในหอที่ไม่มีความสำคัญอันใดยังรู้วรยุทธ์ อีกทั้งหอกุ้ยเหมยยังมีสาขาที่แคว้นอื่นอีกด้วย ข้านึกไม่ออกเลยว่าใครคือเจ้าของหอทั้งสองแห่ง ที่น่ากลัวอย่างนี้”

หลี่จงเหอกล่าวด้วยความสงสัย เขาเองก็จนปัญญาที่จะสืบหาเจ้าของหอที่แท้จริงแล้ว ที่ผ่านมานั้น ทุกครั้งคนของเขาเหมือนจะเดินถูกทาง แต่เมื่อสืบลึกเข้าไป กลับกลายเป็นว่าไม่พบอะไรเลย