บทที่ 9 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

บทที่ 9 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

ณ จวนสกุลหลี่

ยามนี้เสิ่นกุ้ยเจียงหรือหลี่ฮูหยินต้องนั่งกุมขมับ เนื่องจากน้องสะใภ้กำลังหาเรื่องปวดหัวมาให้

“พี่สะใภ้ ข้ามองว่าคุณหนูสกุลเฉียวเหมาะสมกับจงเหอยิ่งนัก อีกทั้งนางยังยอมแต่งมาเป็นฮูหยินรองของแม่ทัพหลี่ แบบนี้หาได้ยากนะเจ้าคะ” เจียงซื่อหรือสะใภ้รองกำลังพยายามหว่านล้อมมารดาของหลี่จงเหอให้เห็นด้วยกับนาง นั่นเพราะนางไม่ชอบสตรีที่มาจากแคว้นอื่น

ขณะที่พวกนางกำลังสนทนากันอยู่นั้น เสี่ยวปิงสาวใช้ข้างกายหลี่ฮูหยิน ก็ได้เดินเข้ามาอย่างหน้าตาตื่น ก่อนจะรีบรายงานบางอย่าง แต่ทว่าถูกตำหนิเสียก่อน

“ไร้มารยาทเสียจริง ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้ากับฮูหยินของเจ้า กำลังสนทนาเรื่องสำคัญกันอยู่ พรวดพราดเข้ามาเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน” เจียงซื่อสะใภ้รองเอ่ยตำหนิสาวใช้ต่อหน้าพี่สะใภ้ โดยไม่สนใจว่านางไม่มีสิทธิ์ที่จะตำหนิใครในเรือนใหญ่เลย

“บ่าวขออภัยที่เข้ามาอย่างไร้มารยาท แต่บ่าวมีเรื่องเร่งด่วนจะรายงานหลี่ฮูหยินเจ้าค่ะ” เสี่ยวปิงก้มหน้ากล่าวอย่างรู้ดีว่าผิด แต่นางมีเรื่องจะรายงาน

“เจ้ามีเรื่องอะไรก็รีบว่ามาเถิด ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าข้ากำลังสนทนากับฮูหยินรองอยู่ คราวหลังอย่าทำเช่นนี้อีก” เสิ่นกุ้ยเจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง ถึงแม้จะไม่ชอบในสิ่งที่น้องสะใภ้กล่าวก็ตาม แต่การที่สาวใช้พรวดพราดเข้ามาโดยไม่รู้มารยาท นี่สิคือการทำให้นางเสียหน้ายิ่งกว่า จึงต้องตำหนิออกไป 

 “บ่าวได้ยินคนในห้องบัญชีพูดกันว่า ฮูหยินท่านแม่ทัพใช้เงินเกินตัว เบิกเงินเกินกว่าที่ได้รับไปใช้จ่ายเจ้าค่ะ”

สาวใช้รีบรายงานทันที เรื่องนี้เสี่ยวปิงได้นัดแนะกับคนในห้องบัญชีไว้แล้ว นางต้องการเล่นงานองค์หญิงพลัดถิ่นผู้นั้น ที่กล้าดีอย่างไรมาแย่งท่านแม่ทัพของนางไป

“นางอาจจะใช้สินเดิมของตนเองก็เป็นได้ เจ้าสืบดูแน่ชัดแล้วหรือถึงมารายงานเช่นนี้” หลี่ฮูหยินเอ่ยถามออกไป นางไม่เชื่อว่าลูกสะใภ้จะสิ้นไร้เงินทอง ถึงขนาดเบิกเงินในจวนเกินตัวเช่นนี้ “เจ้าลืมไปแล้วหรือว่านางเป็นองค์หญิงจากแคว้นจื่อหลิงโจว ยามที่นางแต่งเข้าจวนสกุลหลี่ สินเดิมของนางก็มีติดตัวมาไม่น้อยไปกว่าผู้ใด ต่อให้นางจะเป็นองค์หญิงที่ถูกทอดทิ้งก็ตาม”

เมื่อเจอหลี่ฮูหยินกล่าวเช่นนี้ออกมา เสี่ยวปิงก็หน้าซีดลงเล็กน้อย เพราะความเกลียดชังทำให้นางลืมเรื่องนี้ไปเสียได้

“ฮูหยินเจ้าคะ ต่อให้ฮูหยินของท่านแม่ทัพ จะเป็นองค์หญิงมาจากต่างแคว้นและมีสินเดิมมากมาย แต่จวนแม่ทัพแห่งนี้ก็ให้เงินเดือนแก่นางนะเจ้าคะ นางอาจจะมองว่าควรใช้เงินของท่านแม่ทัพมากกว่าเงินตัวเองก็เป็นได้ จึงเบิกเงินจากจวนเกินตัวเช่นนี้”

ถึงแม้จะถูกตำหนิ แต่เสี่ยวปิงก็พยายามหาเหตุผลมาหักล้างในเรื่องนี้ ถึงแม้ว่าสิ่งที่นางกล่าวมาจะดูไร้เหตุผลมากก็ตาม

“พี่สะใภ้ สิ่งที่สาวใช้คนนี้บอกมานั้น ข้าเองก็เห็นด้วยนะ นางเป็นองค์หญิงแล้วอย่างไร พวกเราต่างก็รู้ดีว่านางไม่ได้เป็นธิดาที่บิดาโปรดปราน ซ้ำมารดาของนางยังเป็นเพียงสนมขั้นเหม่ยเหรินเท่านั้น แล้วพี่สะใภ้คิดว่าฮ่องเต้แคว้นนั้น จะมอบสินเดิมให้กับนางมากมายได้อย่างไรกัน”

เพื่อที่จะปูทางส่งเสริมคุณหนูสกุลเฉียว เจียงซื่อจึงพยายามหาเรื่องให้พี่สะใภ้เข้าใจจางฟ่านปิงแบบผิด ๆ

แต่มีหรือที่เสิ่นกุ้ยเจียงจะหลงเชื่อง่าย ๆ นางคือหลี่ฮูหยิน เป็นฮูหยินอดีตแม่ทัพใหญ่ อีกทั้งบุตรชายของนางยังเป็นแม่ทัพอันดับหนึ่งของแคว้น ต่อให้นางจะไม่ชอบจางฟ่านปิงหรือองค์หญิงหกจากแคว้นจื่อหลิงโจวผู้นี้ ทว่านางกลับไม่คิดใส่ร้ายหรือหลงเชื่อผู้ใดง่าย ๆ

เสิ่นกุ้ยเจียงหันไปทางสาวใช้คนสนิท แล้วกล่าวออกมา

“เสี่ยวปิง ข้ารู้จักเจ้าดีกว่าใคร เพราะเจ้าอยู่กับข้ามาหลายปีแล้วนี่ เช่นนั้นมีหรือที่ข้าจะไม่รู้จักความรู้สึกของเจ้า การที่เจ้ากล่าววาจาใส่ร้ายฮูหยินท่านแม่ทัพเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่า เจ้าต้องรับโทษอย่างไร บทเรียนมีให้เห็นแล้ว เหตุใดจึงไม่รู้จักจดจำไว้บ้าง”

เสียงของนางช่างน่าเกรงขามอย่างมาก แม้นางจะกล่าวด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยก็ตาม

นั่นทำให้เสี่ยวปิงได้แต่ก้มหน้าอย่างหวาดกลัว และน้องสะใภ้อย่างเจียงซื่อใบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย