(ชาติแรก)บทที่ 7 เหตุใดจึงแย่กว่าเดิม

บทที่ 7

เหตุใดจึงแย่กว่าเดิม

“รู้สึกดีขึ้นหรือไม่เจ้าคะนายท่าน”

เซี่ยจือหมินละสายตาจากใบหน้างามก้มลงมองที่อกตนเองซึ่งตอนนี้มือเรียวกำลังไล่ผ่านทีละจุด มีบางครั้งที่ปลายนิ้วสะกดลงยอดถันด้วยเลี่ยงไม่ได้ ทำเอาชายหนุ่มบีบมือแน่น จังหวะการหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แผลเริ่มดีขึ้นแล้ว…” แต่เหตุใดข้ากลับไม่รู้สึกดีขึ้น

แน่นอนว่าประโยคหลังเขาไม่ได้เอ่ยออกไป อดกลั้นความสยิวเอาไว้ปล่อยให้มือของหญิงสาวลากผ่าน

ในความรู้สึกของชายหนุ่มแล้ว การต้องแช่น้ำในอ่างมรกตหนึ่งคืนทรมานน้อยกว่าการที่นางช่วยเขาในตอนนี้เสียอีก แม้การรักษาจะเพียงหนึ่งเค่อ แต่ในความรู้สึกเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับหนึ่งคืน

ได้โปรด เสร็จสักทีเถิด

คล้ายคำขอในใจของเซี่ยจือหมินจะส่งถึงเบื้องบนแล้ว เมื่อชิงหลิงรักษาชายหนุ่มเสร็จก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวหลุดกิริยาที่ไม่น่าดูออกมา

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะนายท่านเซี่ย”

ชิงหลิงยืนขึ้นเต็มความสูง ดวงตาสอดส่ายหากระจกทองเหลือง ปรากฏว่าไม่เจอส่ิงที่ต้องการจนชายหนุ่มสังเกตปฏิกิริยานี้ของนางได้

“หาอันใดอยู่หรือ”

“ที่นี่ไม่มีกระจกหรือเจ้าคะ ข้าอยากให้นายท่านได้ดูร่างของตนเองในยามนี้เจ้าค่ะ”

ชายหนุ่มยังไม่ตอบ ยืนขึ้นสวมเสื้อผ้าให้ตัวเองกลับมาอยู่ในสภาพมิดชิดเช่นเดิม

แบบนี้ค่อยเกร็งน้อยลงหน่อย

“ไม่มีหรอก กระจกที่ว่า”

ใช้เวลาไม่นานเซี่ยจือหมินก็ดึงความสงบกลับมาได้อีกครั้ง สองแขนเอามือไพล่หลังเอาไว้ เอ่ยเสียงเรียบ

“ขอบคุณเจ้าที่ช่วยเราไว้ มิเช่นนั้นเราก็คงต้องแช่สระมรกตอีกนาน การรักษาของเจ้าทั้งเร็วทั้งมีประสิทธิภาพ”

เมื่อชายหนุ่มมีท่าทางพอใจเช่นนี้ ชิงหลิงก็ใจชื้น ดวงตาของนางแสดงถึงความหวังจนเซี่ยจือหมินสัมผัสได้

“ไปเดินตลาดกันหรือไม่ อยากได้สิ่งใดเราจะซื้อให้เจ้า”

เดิมทีเขาไม่มีความคิดอยากจะให้นางออกไปนอกจวน แต่เมื่อนางช่วยรักษาเขา จึงไม่อาจไม่ตอบแทนได้ แต่ก็ไม่อาจจะตอบแทนในสิ่งที่นางต้องการเช่นกัน

“ตลาดหรือเจ้าคะ”

“ใช่ ไปเลยดีหรือไม่”

แม้จะเห็นความผิดหวังในสายตาของนาง ทว่าเขาก็เลือกที่จะมองข้ามแล้วเอ่ยถามประโยคที่นางตอบได้เพียงสองอย่างเท่านั้น

“ไปเลยก็ได้เจ้าค่ะ อย่างไรชิงหลิงก็ไม่มีสิ่งใดให้ต้องทำอยู่แล้ว นายท่านเซี่ยอุตส่าห์จะพาไปด้วยตนเอง”

นางพยายามยิ้มทั้งที่ดวงตาเศร้าหมอง เซี่ยจือหมินรีบหันหน้าหนีจากภาพนี้โดยการเดินนำออกออกมาจากห้อง

“นายท่าน”

แม้ซูชาจะเดินออกมารอด้านนอก ทว่าเขาไม่ได้ไปไหน ด้วยเผื่อสถานการณ์คับขันจะได้ช่วยเหลือได้ทันกาล

“เตรียมรถม้า ข้าจะพาชิงหลิงไปตลาด”

ซูชามองชิงหลิงที่เดินตามนายท่านตนออกมา เมื่อไม่เห็นถึงความผิดปรกติใดจึงได้ตอบรับเสียงเบา โค้งกายแล้วหันหลังเดินจากไป เซี่ยจือหมินที่เห็นเช่นนั้นก็ส่ายหน้าให้

หวังอะไรอยู่นะเจ้าคนนี้!

“ตลาดที่ว่าไกลหรือไม่เจ้าคะ แล้วชิงหลิงต้องซื้ออะไรดี”

ด้วยไม่มีความปรารถนาใดแล้ว ชิงหลิงจึงไม่แน่ใจว่าตนควรจะซื้อสิ่งใดดี

“สตรีส่วนมากมักชอบเครื่องประดับและอาภรณ์งดงาม ชิงหลิงไม่อยากได้บ้างหรือ”

ชิงหลิงก้มลงมองตนเองที่ตอนนี้สวมชุดผ้าไหมปักลายบุปผานางได้เปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ระหว่างรอเซี่ยจือหมินกลับมาจากด้านนอก เดิมทีคิดว่าชุดที่ตนใส่อยู่งดงามมาก ในใจหวังเห็นความตะลึงจากเขาสีหน้าและแววตาเขา ทว่าเขากลับบาดเจ็บเสียก่อนจึงเป็นอันต้องปัดความคิดนี้ไป

“ที่จริงชุดที่เจ้าใส่อยู่งดงามมากแล้ว แต่ข้าอยากซื้อให้เจ้าอีก”

ชิงหลิงยิ้มด้วยความดีใจ ก่อนหน้านี้เขาได้รับบาดเจ็บ อารมณ์อยากอวดชุดใหม่จึงได้หายไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาหายบาดเจ็บจนสามารถชื่นชมนางได้แล้ว ปฏิเสธไม่ได้ว่าในใจเบิกบานไม่น้อย

“เช่นนั้นเลือกในแบบที่นายท่านชอบดีหรือไม่เจ้าคะ นายท่านอยากเห็นแบบไหนชิงหลิงจะใส่แบบนั้นเจ้าค่ะ”