LOGIN“ว่าไงล่ะอาเฉิน มีเรื่องใดที่เจ้าคิดว่าน้องหญิงเล็กของเรากลั่นแกล้งรังแกซูฉีอีก” ไห่เฉิงไท่จื่อเห็นสหายของตนเงียบไปจึงถามมู่เฉินอีกครั้ง
“กระหม่อมเคยเห็นองค์หญิงสามผลักองค์หญิงรองตกน้ำในสระบัวพ่ะย่ะค่ะ ครั้งนั้นไท่จื่อเองก็ทรงประทับอยู่ที่นั่นด้วย”
มู่เฉินเอ่ยถึงเรื่องเมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่เขาเห็นอันหนิงผลักซูฉีตกลงไปในสระบัวขณะเดินตรวจเวรยามเหล่าองครักษ์ภายในวังหลวง
“ใช่สิ..ครั้งนั้นข้าอยู่ที่นั่นด้วย แต่เมื่อไปถึงก็พบเห็นน้องสาวทั้งสองคนตกลงไปในสระน้ำแล้ว”
“เจ้ามุ่งหน้าเข้าไปช่วยเหลือฉีเอ๋อซึ่งว่ายน้ำเป็น ขณะเดียวกันหากข้าไปไม่ทัน หนิงเอ๋อน้องหญิงเล็กของข้าซึ่งว่ายน้ำไม่เป็นอาจจะตายไปแล้ว” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้แล้วก็อดใจหายไม่ได้
‘หนิงเอ๋อว่ายน้ำไม่เป็น ตะเกียกตะกายร้องขอชีวิตอยู่นาน ดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก เหล่าองครักษ์ก็ไม่กล้าเข้าไปแตะต้องพระวรกาย’
‘ส่วนหัวหน้าองครักษ์ที่มีอำนาจเด็ดขาดในการสั่งความก็มัวแต่สนใจเพียงซูฉีเท่านั้น สุดท้ายเมื่อเขามาเจอเข้าจึงรีบกระโดดลงสระน้ำไปช่วยอันหนิงเอาไว้ได้ทัน แต่นางก็ล้มป่วยหนักนานนับเดือน’
“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ? องค์หญิงรองทรงว่ายน้ำเป็นงั้นหรือ?” มู่เฉินเคยอ่านพระราชประวัติว่าเป็นเช่นนั้น หากแต่ซูฉีกลับเอ่ยว่าว่ายน้ำไม่เป็น เขาก็พร้อมเชื่อนางหมดใจ
“ใช่น่ะสิ นางว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เด็กแล้ว ทั้งยังว่ายเก่งชำนาญกว่าข้าเสียอีก ต่างจากหนิงเอ๋อที่ว่ายน้ำไม่เป็นเลยสักนิด”
“เนื่องจากตอนตั้งครรภ์ ลู่เฟยร่างกายอ่อนแอ อันหนิงเติบโตมาจึงไม่ค่อยแข็งแรงนักจึงถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงเล่นน้ำ หลังเกิดเรื่องนางก็เจ็บป่วยหนักนานนับเดือนทีเดียว”
“คนอย่างนางหากไม่จำเป็นคงไม่หาเรื่องใส่ตัวจนทำให้ตัวเองต้องตกน้ำหรอก หากนางต้องการกลั่นแกล้งฉีเอ๋อจริง นางเลือกใช้วิธีอื่นไม่ดีกว่างั้นหรือ”
“นางเป็นเด็กฉลาด ไม่คิดสูญเสียทหารหนึ่งพันคนเพื่อเอาชนะข้าศึกแปดร้อยคน[1]หรอกนะ”
“แต่ตอนนั้นข้าเห็นกับตาตัวเองว่าองค์หญิงสามทรงผลักองค์หญิงรองตกลงไปในน้ำ องค์หญิงรองทรงตกพระทัยจึงดึงรั้งนางลงไปด้วย” มู่เฉินอธิบายสิ่งที่ตนเห็นให้ไห่เฉิงไท่จื่อฟัง
“เจ้าเห็น มือหนิงเอ๋อผลักซูฉีกับตางั้นหรือ” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสถามย้ำคำพูดเขากลับไป
“กระหม่อมเห็นพวกนางยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ เวลานั้นกระหม่อมเห็นด้านหลังขององค์หญิงรองขณะทรงร้องโวยวายให้คนช่วย”
“ฮึ ที่แท้เจ้าก็หาได้เห็นชัดถนัดตาไม่ เพียงเห็นว่าพวกนางยื้อยุดกันไปมาและซูฉีก็ร้องโวยวายขอให้ช่วย เช่นนั้นแล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่านางไม่ได้เป็นฝ่ายเสแสร้งแกล้งทำให้ร้ายหนิงเอ๋อ”
ไห่เฉิงไท่จื่อย้อนถามสหายอีกครั้ง มู่เฉินนิ่งคิดพิจารณาตามคำพูดเขา
“แต่องค์หญิงรองหาใช่สตรีเช่นนั้นไม่” มู่เฉินยังคงไม่เชื่ออยู่ดีว่าซูฉีจะเสแสร้งแกล้งทำ
“ยามกระหม่อมลงไปช่วยองค์หญิงรอง นางทุรนทุรายตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก ไม่คล้ายกับผู้ที่ว่ายน้ำไม่เป็นเลยสักนิด”
มู่เฉินยังคงค้านคำกล่าวของไห่เฉิงไท่จื่อจนเขาถึงกับถอนหายใจยาวออกมา
“ปกติข้ายอมรับความเฉลียวฉลาดเฉียบขาดของเจ้าในหน้าที่การงานยิ่งนัก แต่เรื่องธรรมดาสามัญทั่วไปเกี่ยวกับเล่ห์กลของเหล่านางในภายในวังหลวงนี้เจ้ากลับตามไม่ทันเลยจริงๆ”
“ซูฉีรู้ดีว่าหนิงเอ๋อว่ายน้ำไม่เป็นในขณะที่นางว่ายน้ำเก่งมาก หลังเกิดเรื่องนางก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย ส่วนหนิงเอ๋อล้มป่วยหนักเป็นเดือน เจ้ายังคิดว่าซูฉีเป็นสตรีใสซื่อบริสุทธิ์อยู่อีก”
“คนเรามองเพียงภายนอกผิวเผินก็คงรับรู้ได้เพียงเท่านั้นแหละนะ”
“ขณะบางคนแสดงความรู้สึกออกมาให้เห็นอย่างตรงไปตรงมากลับกลายเป็นสตรีร้ายกาจไปเสียได้ ทั้งที่ความจริงแท้นั้นภายในใจบริสุทธิ์กระจ่างใสยิ่งกว่าหยกเนื้อดีล้ำค่าเสียอีก”
ไห่เฉิงไท่จื่อทรงตรัสสั่งสอนสหายที่อายุน้อยกว่าเขาเพียงปีเดียว มู่เฉินขมวดคิ้วพยาพยามคิดพิจารณาไตร่ตรองคำพูดของสหายอย่างจริงจัง
“เจ้าว่าซูฉีเป็นสตรีใสซื่อบริสุทธิ์บอบบางไร้เดียงสา เช่นนั้นข้าจะเรียกหมอหลวงที่ไปตรวจรักษาน้องหญิงทั้งสองคนของข้า เมื่อครั้งตกน้ำกับเหตุการณ์วันนี้มาฟังความดูหน่อยเป็นไง”
ไห่เฉิงไท่จื่อเสนอ มู่เฉินนิ่งไม่ได้กล่าวอะไร องค์รัชทายาทที่เดิมทีไม่อยากเข้าไปข้องเกี่ยวเรื่องตำหนักในเยอะเกินไป แต่ก็ทนเห็นสหายเข้าใจผิดน้องหญิงคนเล็กที่ช่วยฮองเฮากับลู่เฟยเลี้ยงดูมากับมือไม่ได้
สุดท้ายจึงต้องออกหน้า ชี้ให้สหายผู้โง่งมได้ตาสว่างดูสักครั้ง หลังจากพยายามแล้วหากมู่เฉินยังคงหูตามืดบอดอยู่อีกเขาก็จะเลิกใส่ใจแล้วจริงๆ
[1] สูญเสียทหารหนึ่งพันคน เพื่อเอาชนะข้าศึกแปดร้อยคน เป็นสำนวนเปรียบเทียบถึงความไม่คุ้มค่าของชัยชนะที่ได้มา เป็นการสู้รบที่ใช้ต้นทุนสูงเกินไป นับเป็นความสูญเสียที่ไม่คุ้มค่า
พวกอันหนิงทานมื้อกลางวันพร้อมพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้า รอให้แสงแดดบรรเทาเบาบางลงสักนิด หลังจากนั้นจึงออกเดินทางไปยังพื้นที่ชุ่มน้ำแหล่งใหญ่อันเป็นจุดหมายปลายทางวันนี้ “พื้นที่ทะเลทรายแทบไม่มีต้นไม้และสัตว์น้อยใหญ่ให้เห็นเลยนะเจ้าคะ”อันหนิงมองไปโดยรอบ รู้สึกว่ามันช่างแห้งแล้งเสียเหลือเกิน ดีหน่อยที่มีพื้นที่ชุ่มน้ำให้พักพิง ไม่เช่นนั้นเหล่าบรรดานักเดินทางและชาวโปสือจะอยู่กันอย่างไร“เป็นธรรมดาผืนทรายแห้งแล้งแทบไม่มีความชื้นหลงเหลืออยู่อากาศก็ร้อน โดยเฉพาะผืนทะเลทรายแดนโปสือต่างเต็มไปด้วยแอ่งเกลือเค็ม ไม่เหมาะกับการเจริญเติบโตของพืชพันธุ์” ปู่ถังอธิบาย“อย่างนี้เองสินะเจ้าคะ ไม่มีพืชพันธุ์จึงไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่” อันหนิงงึมงำ“มีนะ ในทะเลทรายมีนกและสัตว์เลื้อยคลานกินแมลงอยู่บ้าง ทั้งยังมีแมวทรายกับสุนัขจิ้งจอกด้วย”“มีตัวลาป่าที่คล้ายกับม้า ทั้งยังมีเสือลายจุดเป็นวงสีดำอีกต่างหาก แต่น้อยนักจะได้เห็น”&ld
พวกอันหนิงพักผ่อนเที่ยวเล่นอยู่ที่ตลาดและชุมชนท้องถิ่นของชาวโปสือราวสามสี่วันจากนั้นปู่ถังก็เตรียมจัดขบวนพาทุกคนเดินทางไปยังทะเลทรายพร้อมออกท่องเที่ยวตามเส้นทางการค้าในระยะไม่ไกลเกินไปนัก“ข้าตื่นเต้นจังเลยเจ้าค่ะฮูหยินน้อย ในที่สุดพวกเราก็จะได้เห็นทะเลทรายกันแล้ว” เจินจูเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี แววตาเป็นประกาย“นั่นสินะ ข้าเองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทะเลทรายในแดนโปสือนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง”“นังหนู ดินแดนทะเลทรายในแถบโปสือจะร้อนมาก แตกต่างจากทะเลทรายในแคว้นดินแดนเราซึ่งมีความหนาวเย็นมากกว่านะ”“แต่ไม่ต้องห่วง ข้าพาพวกเจ้าผ่านเส้นทางที่มีพื้นที่ชุ่มน้ำอยู่ไม่ไกลจากจุดหมายหลักมากนัก การเดินทางเส้นนี้จะไม่หนักหนาสาหัส พอให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตาอย่างสบายใจเลยล่ะ”“ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่ะที่ละเอียดรอบคอบทุกอย่าง” อันหนิงเอ่ยอย่างซาบซึ้ง ปู่ถังเพียงยิ้มรับและหันไปสั่งงานลูกหาบต่อพวกอันหนิงออกเดินทางโดยมีลั่วถัว(อูฐ)เป็นพาหนะนำไปยังผืนทะเลทรายเบื้องหน้า“โห ทะเลทรายกว
ปู่ถังพาทุกคนมายังร้านอาหารข้างทางในตลาด ซึ่งตอนที่อันหนิงพักผ่อนอยู่บนเรือเขาได้ลงมาสำรวจด้วยตนเอง เห็นว่าร้านนี้มีผู้คนมาทานกันไม่น้อย การปรุงอาหารจัดว่าสะอาดสะอ้านดี ตอนที่มาถึงร้านก็ราวเที่ยงกว่าแล้วพอจะมีโต๊ะที่นั่งเหลืออยู่ พวกเขาจึงรีบเข้าไปจับจองโดยไม่รอช้า “อาหารที่นี่นิยมใส่เครื่องเทศคล้ายกับอาหารเทียนจู๋แต่หอมละมุนนุ่มนวลกว่า มีการปรุงแต่งรสชาติเปรี้ยวอมหวานจากผลไม้แห้ง ควบคู่ไปกับเครื่องเทศพื้นฐานคล้ายกับเทียนจู๋”“แต่อาหารเทียนจู๋เผ็ดร้อนจัดจ้าน ใช้เครื่องเทศหนักมือกว่าที่นี่มาก พวกเจ้าเคยลิ้มลองอาหารเทียนจู๋มาแล้ว น่าจะชอบอาหารของโปสือมากกว่านะ” ปู่ถังอธิบาย“ดีจริงเจ้าค่ะ น่าสนใจมากเลยที่ชาวโปสือนำเอาผลไม้รสชาติเปรี้ยวอมหวานมาปรุงแต่งอาหาร ข้าอยากลองชิมแล้วสิ”อันหนิงเอ่ยอย่างตื่นเต้นที่จะได้ชิมอาหารแปลกใหม่ ปู่ถังยิ้มก่อนหันไปสั่งอาหารด้วยภาษาโปสือ ซึ่งยามนี้ทุกคนไม
หลังอันหนิงพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางแล้ว ปู่ถังก็นำทุกคนลงเรือไปเที่ยวชมแดนโปสือ“ผู้คนที่นี่ผิวขาวเหลือง รูปหน้ายาว ตาสองชั้นคมลึก มีเค้าโครงหน้าชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วหนาได้รูป ช่างหน้าตาดีกันเสียจริง” อันหนิงเอ่ยขณะมองบุรุษและสตรีชาวโปสือที่เดินไปมาอยู่รายรอบตัว“นั่นสิเจ้าคะ แตกต่างจากชาวนามเหวียตและชาวเทียนจู๋ไม่น้อยเลย ผู้คนรูปโฉมงดงามแปลกตาไปอีกแบบ” เจินจูคิดชื่นชมชาวโปสือเช่นกัน“อะแฮ่มม” จิ่นเยว่อดกระแอมกระไอไม่ได้เมื่อเห็นเจินจูมองบุรุษชาวโปสือ รูปร่างสูงโปร่งดูล่ำสันเช่นนั้นในขณะที่จ้าวเหว่ยมีความสุขุมเยือกเย็นสีหน้านิ่งเฉยไม่ได้แสดงท่าทีหึงหวงที่อันหนิงมองชาวโปสือด้วยสายตาชื่นชมแต่อย่างใด‘ไม่ใช่ว่าเขาไม่หวงอันหนิงเพียงแต่เขาเชื่อใจนาง เข้าอกเข้าใจดีว่าเป็นเพราะนางตื่นเต้นที่ได้พบเห็นผู้คนลักษณะท่าทางแปลกแตกต่างออกไปจากตนเองและดินแดนที่ผ่านมาเท่านั้น’“อาเยว่เป็นอะไร มีสิ่งใดติดคอเจ้างั้นรึ” เจินจูถามจิ่นเยว่ รู้ทันว่าคนรักของนางออกอาการหึงหวง ดื่
“ที่ชาวเทียนจู๋นิยมทำขนมของว่างรสหวานจัดเช่นนี้มีที่มาที่ไปอยู่นะ” ปู่ถังเกริ่นกับอันหนิง พลันได้เห็นสายตาอยากรู้จากนางจนเขาอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ “แดนเทียนจู๋เป็นแหล่งกำเนิดของต้นอ้อยและน้ำตาล อีกทั้งพวกเขายังมีความเชื่อว่าความหวานสื่อถึงความสุข ความโชคดี การต้อนรับ การอวยพรและใช้บูชาเทพเจ้า” “อีกอย่างชาวเทียนจู๋ก็แยกระหว่างของหวานและของคาวอย่างชัดเจน อาหารคาวแบบดั้งเดิมจะไม่มีการใส่น้ำตาลลงไปเลย ทำให้ความหวานทั้งหมดมารวมกันอยู่ในขนมต่างๆนี่แหละ” “อืม ไม่นึกเลยว่ารสชาติการทำอาหารจะโยงใยไปถึงความเชื่อที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้” อันหนิงอดทึ่งไม่ได้ หลังเที่ยวเล่นซื้อขนมของกินของว่างจนพอใจ ทุกคนก็เดินทางกลับขึ้นเรือ 
อันหนิงใช้เวลาเที่ยวเล่นอยู่ที่แดนเทียนจู๋นานราวหนึ่งเดือน โดยนางให้ความสนใจกับการเพาะปลูกเครื่องเทศชนิดต่างๆโดยเฉพาะซีหงฮวาเครื่องเทศสมุนไพรล้ำค่าราคาแพงในแคว้นบ้านเกิดของนาง นางใช้เวลาศึกษาเดินทางไปดูแหล่งเพาะปลูกซีหงฮวาในแดนเทียนจู๋ ทั้งยังรวบรวมต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์ดีเก็บขึ้นเรือตั้งใจนำกลับไปเพาะปลูกด้วยตนเองที่แคว้น นอกจากซีหงฮวาแล้วนางยังนำเครื่องเทศสมุนไพรอย่างเจียงหวง ตะไคร้ จือหรัน ผักชี พริกไทยดำพริกไทยขาว กระวานและอื่นๆอีกมากมายกลับไปด้วย ซึ่งจ้าวเหว่ยกับปู่ถังสนับสนุนเต็มที่ “นังหนูเหนื่อยแล้วอยากกินขนมท้องถิ่นอีกไหม มีร้านอยู่แถวนี้เดี๋ยวข้าพาไปชิม” ปู่ถังเสนอหลังอันหนิงเสร็จธุระจากสวนเครื่องเทศสมุนไพร “อยากเจ้าค่ะเหนื่อยมาทั้งวัน ยามนี้ต้องการทานอะ
ทางด้านไห่เฉิงไท่จื่อที่ตรงกลับมาห้องทรงงานเพื่อพูดคุยกับมู่เฉิน หลังปรึกษาหารือเรื่องงานสำคัญเสร็จก็ชักชวนสหายอยู่ดื่มชาทานของว่างด้วยกันก่อน“อาเฉิน เจ้าว่าน้องหญิงคนเล็กของเราวันนี้ดูแปลกไปหรือไม่” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสถามความเห็นสหาย“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ&rdqu
ทางด้านอันหนิงเมื่อกลับมายังตำหนักที่ประทับฝ่ายในก็นั่งลง ปล่อยหมอหลวงทำการรักษาบาดแผลให้“ท่านหมอหลวงกู่ไม่ทราบว่าองค์หญิงสามทรงมีพระอาการเป็นอย่างไรบ้าง” เจินจูนางกำนัลคนสนิทของอันหนิงเอ่ยปากถามหมอหลวงกู่หรือกู่อี้หยางอย่างร้อนใจ“องค์หญิงทรงมีบาดแผลถลอกเลือดออกต
“เสด็จพี่ เป็นเช่นที่พี่หญิงรองตรัสทุกประการเพคะ หม่อมฉันยืนให้อาหารปลาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว และถอยหลังไปชนนางเอง” อันหนิงรีบกล่าวส่งเสริมคำพูดซูฉีทันที ซึ่งนางก็พยักหน้าพอใจกับคำกล่าวนั้น‘หนิงเอ๋อ วันนี้เป็นอันใดไปนะ ปกติเกิดเหตุการณ์เช่นนี้หากตัวนางไม่ผิดย่อมไม่มีทางยอมร
ทุกคนมองตามหลังอันหนิงไปจนลับสายตา ก่อนจะหันหน้ามามองกันอีกครั้ง“วันนี้หนิงเอ๋อดูแปลกไปนะ” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสขณะจ้องมองไปยังทิศทางที่อันหนิงเดินจากไป“นั่นสิเพคะ” ซูฉีตอบกลับมาแทบไม่ต้องกลั่นกรองเพราะคิดเหมือนกันไม่มีผิด ส่วนมู่เฉินนิ่งเฉยไม่ได้เอ่ยแสดงความค







