บทที่ 4 อย่าพูดว่าเกลียด

ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงขาสั้นเสมอเข่าสีดำเดินเข้ามาในผับพร้อมกับพี่กันต์ที่เดินตามหลังมา ทั้งสองคนตกเป็นเป้าสายตาของคนในผับคนหนึ่งตัวเล็กหน้าหวาน อีกคนตัวสูงใหญ่หน้านิ่งพร้อมเชือดทุกคนที่เข้ามายุ่งกับคนตรงหน้า

“พี่กันต์เข้าไปนั่งด้วยกันข้างในก็ได้นะครับ” ลินเอ่ยบอกพี่กันต์หลังจากที่เดินมาส่งเขาถึงหน้าห้องวีไอพี

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู”

“ถ้างั้นพี่กันต์อยากนั่งดื่มก็เต็มที่เลยนะครับ” พี่กันต์ก้มหัวให้คนเป็นนายเล็กน้อยก่อนลินจะเดินเข้าไปในห้อง

ลินเปิดประตูเข้าไปในห้องก็พบว่าตัวเองมาเป็นคนสุดท้าย คนที่อยู่ในห้องจ้องมองมาที่อลินตาเป็นจุดเดียวก่อนสกายจะเดินมาหาเขาแล้วลากไปนั่งที่โซฟาตัวเดียวกัน

“สวัสดีครับน้องลินไม่เจอกันนานเลยนะครับ” ศิลาเอ่ยทักทายเพื่อนของน้องชายที่ไม่ได้เจอกันนาน

“ครับพี่ศิลา” ลินส่งยิ้มให้พี่ศิลา ก่อนจะหันไปมองอีกคนที่นั่งอยู่ข้างพี่ศิลาพร้อมกับมองมาที่เขาอย่างไม่วางตา

ดวงตาคมคล้ายเหยี่ยวจ้องมองมาที่ลินนิ่งๆ 

“ไม่ทักทายพี่หน่อยเหรอครับ” คนตัวสูงเอ่ยท้วงร่างบาง

“สวัสดีครับคุณคีรัน” ลินเอ่ยทักคนตัวสูงพร้อมพูดเน้นทุกคำ จนอีกฝ่ายหน้าหน้านิ่งใส่เขา ทำไมละก็อยากให้ทักทายไม่ใช่หรือยังไง

“หู๊ยยย~ โอ๊ย! ไอ้รันไอ้สัตว์” ศิลาทำหน้าแซวเพื่อนที่โดนคนตัวเล็กพูดทักทายอย่างห่างเหิน ก่อนจะโดนคีรันโยนก้อนน้ำแข็งมาใส่หัวอย่างแรง

“พูดมากมึงอะนั่งแดกเงียบๆ ไป” 

“อย่าเพิ่งตีกันสิครับ มาฉลองให้กับความโสดของกายก่อนสิ นี่ๆ ชนนน หมดแก้วนะทุกคน” สกายพูดขึ้นพร้อมบอกให้ทุกคนยกแก้วเหล้าที่ตัวเองจัดการชงให้เข้มๆ ทุกแก้ว ให้ทั้งสามคนยกขึ้นมาชนกับตัวเอง

“ชงเข้มขนาดนี้มึงจะมอมกูหรือไง” ลินพูดขึ้นเมื่อเห็นสีเหล้าในแก้วที่เพื่อนชงมาให้ สีเข้มขนาดนี้ทำไมมันไม่เทแต่เหล้ามาให้เขาเลยล่ะ

ไอ้เพื่อนบ้าเอ๊ย!

“ฮ่าๆ จอยๆ น่ะมึงแค่นี้ไม่ระคายคอมึงหรอกมั้ง ทีเมื่อก่อนแดกเยอะกว่านี้ยังเอามึงไม่ลงเลย”

“ไอ้กายหุบปาก!” ลินชี้นิ้วคาดโทษเพื่อน ก่อนจะยกแก้วเหล้าป้อนมันให้เงียบปากไป พลางมองไปที่คนตัวสูงที่นั่งมองมาที่ตัวเองด้วยว่าเจ้าตัวจะได้ยินที่เพื่อนเขาพูดหรือเปล่า 

น้ำสีอำพันไหลลงคอของลินจนหมดแก้ว อลินตาเบ้หน้าออกมาเล็กน้อยเพราะรสขมของเหล้าที่ดื่มเข้าไป แก้วแล้วแก้วเล่าที่สกายชงมาให้เขาอย่างไม่ขาดสาย แก้วว่างเมื่อไหร่ไอ้เพื่อนตัวดีก็รีบชงใส่แก้วให้เขาดื่ม 

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ตอนนี้สกายกับพี่ศิลาพากันนั่งร้องเพลงปลอบใจกันไปมา ลินเหลือบมองไปที่คนตัวสูงก็เจอสายตาของคนตรงหน้าที่มองมาที่เขาอย่างไม่วางตาตั้งแต่เขาเข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้เจ้าตัวก็ยังไม่เลิกมองมาที่เขา

มองอะไรนักหนาก็ไม่รู้

ตกดึกร่างบางก็เริ่มมึนๆ เพราะแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป อลินตาพยายามลุกขึ้นยืนแต่ก็ยากลำบากเพราะสติของตัวเองตอนนี้ไม่เต็มร้อย คีรันที่นั่งมองร่างบางอยู่ตลอดเวลาก็เดินเข้ามาพยุงตัวของเขาเอาไว้ก่อนที่จะล้ม

“จะไปไหน”

“ไป ขะ เข้าห้องน้ำ”

“เดี๋ยวพี่พาไป” คนตัวเล็กพยักหน้ายอมให้อีกฝ่ายพาไปเข้าห้องน้ำเพราะตอนนี้เขาไม่ไหวจริงๆ ถ้าเพราะต้องมายืนเถียงกับคนตัวสูงมีหวังฉี่ราดตรงนี้แน่ๆ ยอมวันหนึ่งก็ได้

หลังจากที่พาคนตัวเล็กไปเข้าห้องน้ำกลับออกมาก็เห็นว่าสองพี่สองพี่น้องสกายกับไอ้ศิลาสลบคาไมค์ไปด้วยกันทั้งคู่ คีรันพาคนตัวเล็กมานั่งที่โซฟาตัวเดินก่อนจะลุกเดินไปหยิบเสื้อตัวนอกของตัวเองมาคลุมขาเรียวของคนเมาเอาไว้ เขานั่งลงข้างร่างบางพร้อมให้อีกฝ่ายเอนตัวลงมาพิงอกของตัวเองเอาไว้

“ใครบอกให้ใส่ขาสั้นมาครับ คนมองทั้งร้านเลยเห็นมั้ย” คีรันพูดพร้อมกดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มของคนที่นั่งพิงตัวเองอยู่อย่าฉวยโอกาส

“อื้อออ อย่าบ่นได้มั้ยเล่า” คนตัวเล็กพูดขึ้นพร้อมทำปากคว่ำใส่คนตัวสูง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งตัวตรงและจ้องมองไปที่คีรันด้วยใบหน้างอนๆ 

แก้มแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของเหล้าที่ดื่มเข้าไปทำให้เจ้าตัวดูน่ามันเขี้ยวขึ้นไปอีกจนคีรันอดที่จะเอื้อมมือไปลูบแก้มแดงๆ นั่นเอาไว้ไม่ไว้ ก่อนจะโดนอีกฝ่ายปัดมือออกไม่ให้สัมผัสตัวเอง

“เป็นคนขี้บ่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อก่อนไม่เห็นบ่นลินแบบนี้เลย” 

“ก็ตอนนั้นลินไม่ได้อยู่คนเดียวนี่ครับ” คนตัวเล็กที่ได้ยินคีรันพูดแบบนั้นพลันน้ำตาก็เอ่อคลอรอบดวงตาสวย และร่วงไหลลงมาเปื้อนเสื้อสีขาวของตัวเองจนเกิดเป็นรอยน้ำตา

“ฮึก ละ แล้วทำไมพี่รันถึงทิ้งลินไป อึก ทำไมพี่รันถึงไม่กลับมาหาลินทำไมถึงต้องนอกใจลินด้วย ฮึก” ลินพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมาเมื่อนึกไปถึงวันนั้น วันที่ร่างสูงทิ้งตัวเองไปกับใครอีก

“พี่ไม่เคยนอกใจลินนะสักครั้งก็ไม่เคย พี่ขอโทษที่จู่ๆ พี่หายไป เพราะมันเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นพี่ถึงไม่มีเวลาได้บอกกับลิน” มือหนาเอื้อมมือไปจับแขนของคนตัวเล็กเอาไว้ แต่ก็โดนสะบัดมือออก

“ข้ออ้าง! เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ยพี่ถึงทิ้งลินไปตั้งแปดปี แล้วจู่ๆ ก็กลับมา ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

“.....”

“จิตใจพี่ทำด้วยอะไรเห็นความรู้สึกลินเป็นของเล่นหรือไง ฮึก พี่ทำเหมือนลินไม่มีหัวใจคิดจะกลับมาก็กลับมาอย่างนั้นเหรอ ฮึก” อลินตาร้องไห้จนตัวโยนพร้อมกับพรั่งพรูความรู้สึกของเขาออกมาให้คนตรงหน้าได้รับรู้

“ลินเกลียดพี่ ลินไม่อยากคิดถึงพี่แล้ว”

“ขอโทษ อึก อย่าพูดว่าเกลียดพี่ได้มั้ยคนดี พี่ขอโทษนะครับหนูฟังพี่อธิบายก่อนได้มั้ย” อลินตามองหน้าของคีรันก่อนจะชะงัก เมื่อเห็นว่าดวงตาของคนตัวสูงตอนนี้มีน้ำตาคลออยู่

“ผมไม่อยากฟัง ผมอยากกลับบ้านแล้ว” อาการเมาเมื่อกี้เกือบจะหายเป็นปลิดทิ้งและแทนที่มาด้วยอารมณ์โมโห โกรธคนตรงหน้าแทน ร่างบางลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าขึ้นมาถือเอาไว้ก่อนจะเดินออกไป

คีรันเห็นแบบนั้นก็รีบเดินตามคนตัวเล็กไปด้วยความเป็นห่วงทิ้งให้สองพี่น้องนอนอยู่ที่ห้องนี้ แล้วค่อยบอกการ์ดของร้านให้พาทั้งสองคนไปพักที่โรงแรมข้างๆ

ร่างบางเดินร้องไห้ออกมาจากผับพร้อมเดินตรงมาที่รถที่มีพี่กันต์กับบรู๊คยืนรออยู่ คีรันวิ่งตามคนตัวเล็กออกมาหลังจากที่เดินไปบอกเด็กในร้านให้เข้าไปพาสองพี่น้องไปพักที่โรงแรมข้างๆ แต่ก่อนที่จะได้เข้าใกล้คนตัวเล็กร่างกายของรันก็รู้สึกปวดแปล๊บที่หน้าท้องก่อนจะล้มลงกับพื้น

กันต์ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็หยิบปืนขึ้นมาพร้อมเล็งไปที่รถเก๋งสีดำที่ขับออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาคีรันที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้น

“บรู๊ค! คุ้มกันคุณหนูเอาไว้” กันสั่งให้บรู๊คคุ้มกันลินเอาไว้ส่วนตัวเองก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยคีรัน

อลินตามองไปตามหลังของพี่กันต์ที่วิ่งไปทางคีรันก่อนจะเบิกตามกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าคีรันนอนนิ่งอยู่ที่พื้น ร่างบางรีบวิ่งไปดูก่อนจะนั่งลงพร้อมมองสำรวจคีรันไปด้วย ก็เห็นว่าอีกฝ่ายถูกยิงที่หน้าท้องก่อนจะสลบลงต่อหน้าอลินตา

“พี่รัน!”

คีรันถูกพามารักษาตัวที่บ้านใหญ่ของอลินตาเพราะที่นี่มีหมอประจำตัวของลิน และเครื่องมือครบทุกอย่างพร้อมรักษาให้คนตัวสูงหาย ระหว่างที่รอให้หมอรักษาคีรัน ลินก็สั่งให้กันต์ไปสืบว่าใครเป็นคนส่งมือปืนมาเก็บคีรัน และคีรันกำลังมีปัญหากับใคร 

กันต์รับคำสั่งจากนายน้อยก่อนจะเดินออกไป

เวลาผ่านไปจนเกือบ 2 ชั่วโมงคุณหมอประจำตัวของลินก็เดินออกมาจากห้อง ร่างบางรีบเดินเข้าไปถามอาการจากหมอทันที

“ถูกยิงที่ท้องสองนัดไม่โดนจุดสำคัญมาก ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ” อลินตาถอนหายใจออกมาเบาๆ พอได้ยินที่หมอบอก

“แล้วอีกนานมั้ยครับกว่าเขาจะฟื้น”

“อีกวันถึงสองวันครับ”

“ขอบคุณครับคุณหมอ ขอโทษที่รบกวนเวลานอนด้วยนะครับ”

“งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ แล้วตอนเช้าหมอจะเข้ามาตรวจอาการอีกที” อลินตาพยักหน้าให้หมอ ก่อนที่หมอจะเดินออกจากห้องไป

คนตัวเล็กลากเก้าอี้มานั่งอยู่ข้างเตียงคนเจ็บพร้อมมองสำรวจร่างกายของเขาไปด้วย โดนยิงขนาดนี้ไปมีเรื่องกับใครเขาเข้าหรือเปล่านะ หรือว่าไปกวนตีนใครเขาไว้เขาถึงได้ส่งมือปืนมายิงเอาแบบนี้

ลินคิดในใจอย่างขำๆ แต่ดวงตาก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาเพราะกลัวอีกคนจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ แม้ปากจะด่าว่าคีรันสารพัดแต่ลึกๆ ในใจยังไงอลินตาก็ยังรักคีรัน ถึงตอนนี้จะยังไม่ทราบเหตุผลที่คีรันทิ้งตัวเองไปเมื่อแปดปีก่อนก็ตาม

“รีบฟื้นขึ้นมาให้ลินด่าก่อนนะ อย่าเพิ่งรีบตาย”  

รุ่งเช้าอลินตาตื่นขึ้นมาจัดการธุระของตัวเองเสร็จก่อนจะเดินลงไปดูอาการของคีรันที่พักอยู่อีกห้องหนึ่ง เปิดประตูห้องเข้าไปก็เจอคุณหมอกำลังตรวจอาการของคนเจ็บที่นอนอยู่บนเตียงพอดี ลินจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

“เป็นยังไงบ้างครับหมอ” ลินถามถึงอาการของคนเจ็บบนเตียง

“อาการปกติดีครับ เหลือแค่รอฟื้นขึ้นมา”

“อีกนานมั้ยครับกว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา”

“ต้องรอดูอาการต่อไปเรื่อยๆ ครับแต่หมอว่าไม่เกินพรุ่งนี้คุณเขาฟื้นแน่นอนครับ”

“ขอบคุณครับหมอ” หมอเดินออกจากห้องไปลินจึงเดินไปยืนอยู่ข้างเตียงแทนที่หมอพร้อมมองไปที่คีรันที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง

เสียงเรียกเข้ามือถือแผดดังขึ้นอลินตาที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปก็ชะงัก ก่อนจะเดินไปดูมือถือของคีรันที่มีสายโทรเข้ามา

‘ตาแก่’

คนตัวเล็กทำหน้างงเล็กน้อยเมื่ออ่านชื่อคนที่โทรเข้ามาก่อนจะถือวิสาสะรับสายนั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงใสทักทายปลายสาย

“สวัสดีครับ”

‘นั่นใคร?’ เสียงทุ้มปลายสายเอ่ยถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคนรับสายไม่ใช่เสียงลูกชายของตัวเอง

“ผมเป็นรุ่นน้องพี่รันครับ” ลินเอ่ยบอกปลายสายกลับไป และเดาว่าคนที่โทรเข้ามาคือพ่อของคีรันแน่ๆ เพราะเสียงฟังดูมีอายุไม่น่าจะใช่วัยเดียวกับคีรัน 

‘แล้วไอ้รันไปไหนบอกมันมารับสายหน่อย’

“ตอนนี้พี่รันหลับอยู่ครับ”

‘ปลุกมันขึ้นมาคุณสายกับฉันที เดี๋ยวนี้เลย’ เสียงเอ่ยปลายสายสั่งเขา อลินตาจึงตัดสินใจบอกความจริงกับพ่อของคีรันไปเพราะไม่รู้จะโกหกต่อยังไง

“คือ พี่รันโดนยิงครับตอนนี้ปลอดภัยแล้วแต่ยังไม่ฟื้นครับ” 

‘ว่ายังไงนะ! ไอ้รันถูกยิงอย่างนั้นเหรอ แล้วลูกน้องมันที่นั่นทำไมมันไม่โทรบอกกูวะว่าลูกกูโดนยิง แม่ง!’ เสียงเข้มพูดขึ้นเสียงดังด้วยความโมโห จนลินต้องเอามือถือออกห่างจากหูก่อนจะได้ยินเสียงปลายสายพูดด่าลูกน้องตามมาทีหลัง

‘แล้วตอนนี้รันอยู่ที่ไหน อยู่โรงพยาบาลอะไร’

“เอ่อ… คือตอนนี้พี่รันรักษาตัวอยู่ที่บ้านของลิน ถ้าพี่รันฟื้นแล้วเดี๋ยวลินจะให้พี่รันติดต่อกลับไปนะครับ”

‘.....’ ปลายสายเงียบไปเมื่ออลินตาพูดจบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

“ฮัลโหลครับคุณลุง”

‘หนูชื่ออะไรนะ’ น้ำเสียงพ่อของคีรันเปลี่ยนไปจากตอนแรกที่เขารับสาย จากเสียงดุๆ เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงปกติจนอลินตาแปลกใจ

“ลินครับ”

'อืม... งั้นป๊าฝากดูแลพี่เขาด้วยนะ ถ้ารันฟื้นแล้วฝากบอกให้โทรกลับมาหาป๊าด้วยล่ะ'

“ครับ?” หลังจากนั้นพ่อของคีรันก็วางสายไปพร้อมกับทิ้งให้ลินยืนงงอยู่ตรงนั้น

“แปลกทั้งพ่อทั้งลูก”