ตอนที่ 8 อสูรในร่างคน […ปัจจุบัน]

“ลุง  ลุง” หนูอัญเอ่ยเรียกคนขับรถที่เอนหลังพิงหลับอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆ รถที่จอดอยู่

            “คุณหนู กลับกันเหรอยังครับ”

            “กลับค่ะ กลับเดี๋ยวนี้เลย” หนูอัญเปิดประตูด้วยตัวเองและก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว

            ตึก ตัก ตึก ตัก หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอรู้แต่ว่ามันแรงมากจนแทบจะทะลุอกมาได้ทุกเมื่อ หนูอัญโน้มตัวลงต่ำจนแทบจะนอนราบไปบนเบาะหลัง สำหรับคนขับรถคงคิดได้ว่าเธอคงเหนื่อยจากการไปวาดลวดลายเต้นรำกับเพื่อนๆมาเท่านั้น

            เมื่อกี้ถ้าเธอไม่บอกกำแพงมีชีวิตไปว่า แฟนเก่าตามราวี มีเหรอว่าเขาจะยอมให้เธอเอาตัวมาบดบังขวางกั้นสายตาพวกฆาตกรที่ตามมาเก็บงาน...เมื่อรถเข้าสู่ถนนหลัก เธอค่อยๆขยับตัวขึ้นมานั่ง สายตามองทอดออกไปนอกหน้าต่าง เธอหาได้ชมวิวหลังเที่ยงคืนไม่และเธอก็หาได้มองหาคนพวกนั้นไม่ เธอก็แค่อยากมองให้ชัดๆว่า เธอยังมีชีวิตอยู่และยังเป็นอิสระ ภาพตรงหน้าคือของจริง

            “ลืมๆ ลืมๆ” จู่ๆ เธอก็ตะโกนออกมาเสียงคับก้องในรถ เมื่อจู่ๆ กระจกก็สะท้อนดวงตาสองคู่ คู่หนึ่งของคนที่เหลือแต่ร่าง อีกคู่หนึ่งของอสูรในร่างคน หน้าเธอเปลี่ยนไปทันทีเหมือนคนกำลังใกล้ตาย “เอ่อ! ไม่มีไรค่ะ” เมื่อนึกได้ว่าไม่ได้อยู่ตามลำพัง

            เธอออกมาโดยที่ไม่ได้บอกเพื่อน แต่ก็ช่างเถอะ! พวกเธอก็ไม่ได้ถือสาหาความอะไรกับเรื่องแค่นี้ พรืดดดดด ลมเย็นในรถทำให้หนูอัญยกมือกอดตัวเองทันที เธอทิ้งผ้าคลุมไหล่ไว้ ของแบบนั้นคงไม่ทำให้เขาตามหาเธอเจอหรอกนะ แม้มันจะเป็นของแบรด์เนมแต่ก็มีขายทั่วไป ไม่ใช่ลายเฉพาะอะไรนักหนา กลิ่นน้ำหอมก็ด้วยแม้จะของแพงแต่ก็มีขายทั่วไปเหมือนกัน เขาหาเธอไม่เจอจากหลักฐานแค่นั้นหรอกน่า หนูอัญคิดเข้าข้างตัวเองอย่างมีหลักการความเป็นไปได้ เพราะเธอจะหายเข้ากลีบเมฆไปได้แน่นอนจากเขาคนนั้น อีกไม่นานเขาจะลืม เพราะเธอก็แค่เด็กสาววัยสิบเก้าเท่านั้น ความกล้าหาญที่จะไปแจ้งความเธอไม่มีเลยแม้แต่สักเปอร์เซ็นต์เดียว ‘อย่าตามมาหลอกมาหลอนหนูเลยนะคะ หนูก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวหนูทำบุญตักบาตรไปให้แล้วกันนะคะ ไหนๆก็ตายไปแล้ว ส่วนคนที่รอดอยู่ก็โตแล้วหาวิธีเอาตัวรอดด้วยตัวเองแล้วกัน'  สิ่งที่เธอคิดอยู่ในใจ

            นัยน์ตาเหยี่ยวสีเข้มขึ้นตามอารมณ์ เมื่อลูกน้องสองคนกลับมาพร้อมกับความล้มเหลว

            “ออกรถ” ไม่มีคำพูดต่อว่าต่อขาน แต่ลูกน้องสองคนก็ไม่กล้าสบตา ได้แต่ยืนก้มหน้าเหงื่อตกอย่างหวาดกลัว  โดนด่า โดนถีบสักทีสองทียังดีกว่า เจ้านายเงียบแบบนี้ ปืนที่มีที่เก็บเสียงยังอยู่ในมือเจ้านาย และผ้าคลุมไหล่นั้นด้วย

            เฮ้ยยยยย เสียงถอนหายใจดังออกมาพร้อมกัน เมื่อรถของเจ้านายค่อยๆขยับออกไป

            ปึก ปึก อื้ม!!!!  อื้ม!!!!! พึ่บ!!!! สองคนที่พึ่งถอนหายใจทรุดลงกับพื้นหญ้าทันที มือเกาะกุมต้นแขนที่มีเลือดซึมออกมา คนที่เหลือได้แต่ยืนมอง ทุกคนรู้ดีว่าเจ้านายไม่เคยปล่อยคนที่ทำงานพลาดลอยนวลไปได้ง่ายๆ สองคนนี้ดีแค่ไหนที่แค่กระสุนถากแขน

            กระจกรถถูกเลื่อนปิด และห่างไปทันที คนที่นั่งเบาะหลังกำผ้าคลุมไหล่นั้นไว้แน่น ‘ไม่มีทางหนีฉันพ้น’ นอกจากผ้าคลุมไหล่แล้ว เบาะแสอีกอย่างคือรอยสักผีเสื้อที่ไหล่ด้านหลัง เขาหยิบกระดาษออกมาและร่างผีเสื้อตัวนั้นออกมาจากความทรงจำ รอยสักที่มีประกายสีทอง อีกสีน่าจะเป็นสีม่วงมันมืดเขาไม่แน่ใจแต่น่าจะสันนิษฐานจากชุดที่เธอสวมในคืนนี้เพราะมันเป็นสีม่วงคาดทอง สีทองจากประกายของรอยสักที่เข้าตาเขาและผ้าคลุมไหล่ ในที่สุดเขาก็ได้รูปผีเสื้อบนไหล่ด้านหลังของเธอ

            รูปร่างปราดเปรียว ผิวขาว ผมยาวสีดำ ดวงตากลมโต รายละเอียดที่ชอว์เขียนไว้ด้านล่าง มันคือคุณลักษณะของเธอคนนั้น และบรรทัดสุดท้ายยี่ห้อน้ำหอม และแบรด์ผ้าพันคอ เธอมีฐานะดีทีเดียว ?  เครื่องหมายคำถามที่อยู่ข้างหน้าประโยคคำว่า อายุ

            กริ่งงงงงงง  นาฬิกาปลุกร้องเตือน หกโมงครึ่ง หนูอัญลืมตาทันที เธอหลับไม่สนิทนักตั้งแต่กลับมาถึงบ้านตอนตีหนึ่งกว่าๆ แต่เช้านี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะลงไปตักบาตรกับคุณยาย ท่านคงแปลกใจแน่ๆ

            “ไม่สบายเหรอลูก” คุณยายตกใจจริงๆที่เห็นเธอลงมาตอนเจ็ดโมงนิดๆ

            “หนูอยากใส่บาตรค่ะ” คุณยายตาโตมากขึ้นไปอีก แน่ละ!! ร้อยวันพันปีเธอทำเรื่องพวกนี้แบบนับครั้งได้เลย นิ้วมือของเธอเหลือเฟือที่จะนับจำนวนครั้งการตักบาตรตอนเช้าของเธอ

            ‘ส่วนบุญในวันนี้ฉันขออุทิศให้กับ.....’ หน้าหวานบูดบี้ เมื่อสมองมโนภาพดวงตาเบิกโพลงนั้น แต่ถ้าเธอไม่ดึงภาพนั้นมาก็กลัวว่าผลบุญจะไปไม่ถึง ก็เธอไม่ได้รู้จักชื่อเขานี่น่า เจอกันครั้งแรกก็ตอนที่เขาไม่มีลมหายใจแล้ว

            อื้มมมมม อื้ม อาร์รรรร  ณ เวลาเดียวกันแต่ต่างกันที่สถานที่และคน   เมื่อคนที่เป็นสาเหตุให้หนูอัญต้องทำให้คนทั้งบ้านแตกตื่นที่เธอมาตักบาตรทำบุญอุทิศส่วนกุศลแต่เช้า เขากลับกำลังอุทิศแรงกายให้กับหญิงสาวงดงามนางหนึ่ง