10. ชะตาพลิก (1)

         ที่จริงวันนี้ดวงพรจะเข้าบริษัท เพื่อไปจัดการไอ้บ้ากามที่ทำร้ายร่างกายเธอ แต่แม่ตัดสินใจยกที่ดินที่เชียงใหม่ให้ดวงพร ขอร้องลูก อย่าไปอาละวาดที่เชียงใหม่ หากเขาจะปลูกผักปลูกหญ้าให้วัวกินต่อ

         สาเหตุที่แม่ยอมยกให้ ก็เพราะเมื่อคืนเธอกราบขอโทษแม่ด้วยพวงมาลัยที่เตรียมมา ชีวิตแม่ไม่เคยได้พวงมาลัยจากลูกมาก่อน แม่เขินอายที่ไม่เคยได้แบบนี้มาก่อน แต่เมื่อคืนลูกสาวมอบให้ทั้งน้ำตา แถมยังชวนแม่อาบน้ำปรุงให้ตากับยาย

         ตอนแรกดวงพรจะเทน้ำอบในโกศเลย แต่แม่อยากสัมผัสกับกระดูกตายายอีกสักครั้ง เพราะสิ่งที่ดวงพรพูดทำให้แม่คิดถึงคำสอนของตายายมาก        เลยได้เจอจดหมายน้อยที่ยายซ่อนไว้ในโกศกระดูกของตา เป็นจดหมายที่ตาเขียนด้วยลายมืออย่างสวยงาม ใส่ซองจดหมายแล้วม้วนกลมเหมือนบุหรี่ม้วนใหญ่ ๆ ใส่ถุงพลาสติกอีก 2 ชั้น ซ่อนไว้ในโกศทองเหลืองที่ใส่กระดูกตาบุญเป็ง

         ส่วนกระดูกของยายไม่มีเรื่องเซอร์ไพรส์ เพราะแม่เป็นคนเผาและเก็บกระดูกยายด้วยตัวเอง

         ‘ประไพลูกรัก

         พ่อจะอยู่ในใจลูกเสมอ ขอให้คิดถึงความดีงามและความถูกต้อง เราต่างเคยทำผิดพลาดมาแล้ว ให้อภัยตัวเองและเริ่มต้นใหม่ พ่อรู้ว่าลูกรักพีระ พ่อหวังใจว่าพีระจะเห็นจิตใจที่งดงามของประไพเช่นกัน 

         หากได้เห็นจดหมายนี้ แม่เอิบคงจะลาลับแล้ว พ่อกับแม่เฝ้ารอวันที่ประไพอาบน้ำอัฐิ จะวอนขอให้นำอัฐิพ่อกับแม่ไปทำพิธีที่ทางเหนือ ลอยอังคารไปกับสายลมในป่าเขา พ่อกับแม่อยากอยู่ที่นั่นมากกว่าอยู่ที่เมืองใหญ่

         โปรดจำไว้ พ่อรักลูกทุกคน บอกปราณีด้วยว่าพ่อรักเขามาก ขอโทษที่เคยทำให้ลูกทั้งคู่เสียใจ ความรักที่มีให้นั้นไม่เคยแบ่งแยก และมอบให้อย่างเสมอภาค ของในกำปั่นที่ให้ไว้ พ่อกับแม่แบ่งไว้ให้แล้ว  

         รักของพ่อกับแม่อยู่ในหัวใจลูกเสมอ

         บุญเป็ง อินถา

        

         ต่อจากชื่อของตาคือปั๊มลายนิ้วมือของยาย และเขียนชื่อกำกับเหมือนคนหัดเขียนหนังสือ

        

          เอิบ อินถา

        

         ประไพเอาแต่ร้องไห้ที่เห็นจดหมายฉบับนี้ ทั้งที่ตายายเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว ดวงพรคลับคล้ายคลับคลาเห็นตายายในบ้านหลังนี้ แต่แม่บอกว่าตายายเสียตอนดวงพรอายุได้สองขวบ ตาเสียต้นปี ส่วนยายเสียปลายปี ดวงพรไม่น่าจะจำช่วงเวลานั้นได้ แต่สำหรับเธอ มันคุ้นตาราวกับได้เห็นภาพนั้นจริง ๆ 

         แม่รื้อหิ้งพระที่วางทับหีบไม้สักด้านล่าง มีผ้าฝ้ายเก่า ๆ คลุมไว้ พอเปิดออกมา มีกำปั่นไม้สักสลักชื่อปราณีกับประไพวางคู่กัน แม่ยกกำปั่นสองใบออกมาจากหีบ พอดวงพรจะเปิดกำปั่นของปราณี แม่ก็สั่งห้าม รอให้พี่สาวกลับมาที่บ้านแล้วเปิดด้วยตนเอง 

         พอเปิดหีบของแม่ ดวงพรตาลุกวาว ไม่เคยคิดเลยว่าตายายจะร่ำรวยมากขนาดนี้ อยากเห็นด้านในของป้าปราณี ทั้งสองใบไม่ได้ลั่นกุญแจไว้ ให้ลูกเปิดพิจารณาตามสะดวก

         ดวงพรเธอกำลังงุนงงอะไรบางอย่าง ถ้าชาติที่แล้วพ่อกับพี่ชายขายบ้านหลังนี้ให้หมวดประยุทธ์ แล้วพวกเขาเอาอัฐิของตายายไปไว้ไหน แล้วที่ดินทางเหนือนั่นล่ะ โฉนดแผ่นนี้มันถูกทำลายไปกับบ้านที่รื้อเพื่อสร้างใหม่ด้วยหรือเปล่า

       

         หรือว่าพ่อกับพี่ชายเจอโฉนดเลยแอบขาย หรือว่าหมวดประยุทธ์เจอตอนรื้อบ้านหลังนี้แล้วนำไปขายกันแน่ เธอหาคำตอบไม่ได้ รู้แต่ว่าตัวเองมีภารกิจสำคัญที่ต้องเอากระดูกตายายไปลอยอังคารตามที่ร้องขอ 

        หรือว่านี่...คือสิ่งที่ทำให้เธอเดินทางกลับมาในวัยเบญจเพส ให้ทันเวลาก่อนที่จะมีการสูญเสีย

        

          การเจอจดหมายฉบับนี้ ทำให้ประไพทำในสิ่งที่ดวงพรคิดไม่ถึง แม่ยอมออกจากบ้านมาโอนที่ดินเป็นชื่อของดวงพร ทั้งที่แม่ห่วงบ้านมาก พ่อจะชอบว่าแม่ว่าบ้านไม่หายไปไหนหรอก ให้ออกจากบ้านเสียบ้าง แม่ก็ไม่ค่อยออก นอกจากมีงานต้องทำ สิ่งที่แม่บอกกับดวงพรคือ กลัวไม่มีคนรับโทรศัพท์หากมีใครโทร.เข้าบ้าน

         ดวงพรได้แต่ส่ายหัว มันเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่สมัยนั้นคิดจริง ๆ หากมีคนติดต่อมาแล้วไม่มีคนรับสาย พวกเขาจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องไม่ควร เสียมารยาทที่ไม่ได้รับสายเรียกเข้า แต่ในสมัยที่ดวงพรจากมา โทรศัพท์อยู่ในมือยังไม่รับเลย นี่คือความแตกต่างอย่างสุดขั้ว

         เธอพาแม่ไปสำนักงานที่ดิน ตอนแรกทุกอย่างดูยุ่งยากไปหมด ดวงพรเลยใช้วิธีเดิมเมื่อขาติก่อน เพื่อให้ที่ดินเกือบสามไร่เปลี่ยนเจ้าของเป็นชื่อดวงพร เธอต้องใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า นี่ยังมีภารกิจสำคัญ นำเงินเข้าบัญชีอีก ไม่เป็นไร แก้ปัญหาทีละเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องสำคัญที่จะเกิดวันที่ 20 นี้ แม่จะต้องไม่ออกไปตามพ่อ แม่ต้องอยู่กับดวงพร และถ้าเป็นไปได้ เธอจะพาแม่ย้ายไปอยู่ที่เชียงใหม่ด้วย

         ก่อนเดินทางกลับบ้าน ดวงพรพาแม่ไปทำบุญหลายที่ เพื่อให้แม่ได้อุทิศส่วนกุศลนี้กับตายายที่ล่วงลับ ขณะที่เธอคิดถึงความมหัศจรรย์ของเรื่องที่เกิด ทบทวนว่าสิ่งใดทำให้เธอกลับมาที่นี่ แล้วมีภารกิจนี้เพียงเท่านั้นหรือ มันจะคุ้มค่ากับการกลับมาแถมยังถูกรางวัลสลากกินแบ่งอีกหลายล้านหรือเปล่า ส่วนแม่ประไพรำพึงรำพันเล่าเรื่องของตายาย แล้วหันมากำชับเธอเรื่องที่ดินเชียงใหม่อีกรอบ

         “กุ้งรักษาที่ดินแปลงนี้ให้ดี ๆ นะลูก”