5. หนูกลับมาหาแม่แล้ว

         ดวงพรเดินเข้าบ้านจากปากซอยด้วยสองขาของตัวเอง

        

         เธอตื้นตันที่ได้สัมผัสกับภาพเก่าเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ตลอดเส้นทางมันดูเปลี่ยว บ้านของเธออยู่สุดซอยบนถนนลาดพร้าว เข้าซอยนี้จะทะลุอีกซอยหนึ่งที่เป็นรูปตัว U ได้ บ้านของดวงพรอยู่ซอยลาดพร้าวเลขคู่ ไม่ห่างจากตะวันนามากนัก สามารถเดินออกกำลังแบบเหนื่อยหอบนิด ๆ ไปชอปปิงที่นั่นได้ แล้วเดินกลับแบบไม่ต้องนั่งรถให้รำคาญใจ 

         

         พอมาถึงหน้าบ้าน ดวงพรยังไม่เข้าไป เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ก่อนที่เธอจะกลับมาเป็นสาวเบญจเพส บ้านหลังนี้เป็นชื่อของแม่ หลังจากแม่ตายได้ไม่นาน พ่อกับพี่ชายตัดสินใจขายเพื่อใช้เงินรักษาอาการป่วยของพ่อ

       พี่ชายได้ส่วนแบ่งตามมา ส่วนดวงพรได้เงินจำนวนหนึ่งแค่พอซื้อคอนโดฯ มือสามมือสี่  เธออยู่ที่คอนโดฯ นั่น เพราะแม่เลี้ยงพาพ่อไปอยู่บ้านหลังใหม่ในหมู่บ้านจัดสรร และไม่อยากให้ดวงพรมีชื่อในทะเบียนบ้านหลังใหม่ จากนั้นที่ดินตรงนี้ก็ใช้ก่อสร้างอะพาร์ตเมนต์เพื่อรองรับการเติบโตของคนย่านลาดพร้าว

        

        ส่วนคอนโดฯ ที่เคยอยู่ ดวงพรขายเพราะพี่กั้ง-พชรเมาแล้วขับขับรถชนคนตาย จึงเอาเงินจากการขายคอนโดฯ ไปใช้หนี้ เขายอมให้เธอโอนชื่อไปเป็นผู้อาศัยในบ้าน แต่ตัวของดวงพรเช่าอะพาร์ตเมนต์ใกล้ที่ทำงาน พอมีปัญหากับเหมือนฝันพี่สะใภ้ เธอต้องไปซื้อแฟลตเอื้ออาทรเพื่อให้ตัวเองมีที่อยู่ในสำเนาบัตรประชาชน 

       ช่างเป็นความรู้สึกหดหู่ที่สุด ไม่มีที่ไป ไม่มีที่อยู่ ไม่มีญาติ

        ดวงพรจ้อง ‘บ้าน’ ที่มีต้นไม้เขียวชอุ่ม แม่ชอบรดน้ำต้นไม้ แม่ปลูกไม้ไทยทุกอย่างไว้รอบรั้ว พืชผักสวนครัวอยู่ด้านหลัง เธอชอบทุกอย่างที่แม่ทำ มีแต่พ่อเท่านั้นที่บอกว่ารก

        

        “กุ้ง!” แม่ประไพเรียกลูกสาว ดวงพรหันกลับไปมองต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

        

        “แม่จริง ๆ ด้วย”

        

          ดวงพรเดินเข้าไปหาแม่ประไพช้า ๆ มันคือความรู้สึกคิดถึงที่บอกไม่ถูก ตื้นตันใจที่ได้เห็นแม่ประไพอีกครั้ง

          แม่ตอนนี้มีอายุเพียงสี่สิบเจ็ดปี อายุน้อยกว่าดวงพรกลับมาเป็นสาวเสียอีก แม่แต่งงานตอนอายุสิบแปด มีลูกคนแรกตอนอายุยี่สิบปี และมีดวงพรตอนอายุยี่สิบสองปี แต่วันนี้แม่ดูชรา แต่งกายเรียบร้อย อาชีพของแม่คือช่างตัดเย็บเสื้อผ้า ส่วนเสื้อที่แม่ใส่ก็ไม่ใช่แบบทันสมัย  ทุกตัวแม่ตัดเย็บเองอย่างประณีต และใช้เสื้อนั้นยาวนานหลายสิบปี

          เธอมองผ้าถุงที่แม่ใช้ มันเก่าจนซีด หลายจุดปะชุนบอกถึงความประหยัดอดออม แม่สวมเสื้อคอกระเช้าด้านใน แต่ถ้าออกนอกบ้านแม่จะใส่เสื้อมีแขนมีปก ตัดจากผ้าหางกระรอกสวมทับด้านนอกอีกชั้นหนึ่ง  

           ผมดัดลอนแบบเก่า ช่วยอำพรางให้ผมบางของแม่ดูหนา ซ้ายขวาติดกิ๊บดำเก็บผมพองฟูจนเรียบร้อย 

           สำหรับแม่...แม่ประไพไม่ได้เจอดวงพรเพียงไม่กี่วันรับรู้ว่าลูกสาวมีอุบัติเหตุตกน้ำ แต่สำหรับดวงพรเธอไม่เจอแม่มายี่สิบห้าปี ความคิดถึงที่มีต่อกันมันแตกต่าง เธอกอดแม่แล้วร้องไห้ แม่ก็สะอื้นที่ลูกร้องไห้ขนาดนี้

        

         “เกิดอะไรขึ้น” แม่ถามแล้วผลักลูกสาวออกจากตัว เพื่อเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้ลูกด้วยความรัก

        

          “หนูคิดถึงแม่เหลือเกิน” ดวงพรโผกอดแม่อีกครั้ง ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้เจอแม่อีกหน “หนูรักแม่ที่สุด ในชีวิตนี้ไม่มีใครสำคัญและมีค่าเท่ากับแม่แล้ว ใครไม่รักเราก็ช่างเขานะแม่ แต่หนูรักแม่ แม่มีหนู หนูจะทำทุกอย่างไม่ปล่อยให้แม่ลำบาก ขอแค่แม่อยู่กับหนูนะคะ”

        

          “กุ้ง...เป็นอะไร” แม่ปาดน้ำตา สงสัยอาการของลูกเหมือนกัน “หยุดร้องไห้ได้แล้ว อายเขา ยืนร้องไห้กลางถนนแบบนี้ เข้าบ้านก่อน”

        

           ดวงพรมองกุญแจทองเหลืองรูปปลา นี่เป็นกุญแจที่คล้องประตูหน้าบ้านตั้งแต่สมัยตายายมีชีวิตอยู่ เธอไม่เคยรู้สึกว่ามันพิเศษเลยสักนิดเพราะเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต จนแม่เริ่มไขกุญแจทองเหลืองนั่น พอเข้ามาในบ้าน เธอมองภาพเหล่านี้ด้วยความคิดถึง อารมณ์ศิลปินในตัวเองแทบจะทะลุอกจนใช้น้ำตาจากใบหน้าถูบ้านได้ทั่วทั้งหลัง

           ไม่อยากเชื่อเลยว่าบ้านเกิดที่รัก วันนี้เธอจะได้มาเหยียบอีก ไม่อยากเชื่อเลยว่าในชาติที่เธอจากมา บ้านหลังนี้จะกลายเป็นของคนอื่นที่ไม่ใช่มรดกตกทอดถึงลูกหลาน 

          “เอาละ เล่าให้แม่ฟังสิ เกิดอะไรขึ้น”

          “หนู...” ดวงพรชะงักปาก เธอมองเก้าอี้รับแขกไม้สักชุดรถถัง แม่ประไพเคยเล่าให้ฟังว่า นี่ก็เป็นของคุณตาตั้งแต่ยังหนุ่ม เธอลูบพนักเก้าอี้ราวกับจะบอกตายายที่สิ้นไปแล้ว ว่าหลานกุ้งกลับมาหาแล้วนะ

          “มีอะไรก็พูดมา แม่ฟังได้ทุกเรื่อง”

         “ไอ้กอบเกียรติทำร้ายหนู” ดวงพรพูดให้นิ่งที่สุด เมื่อครั้งที่แล้วเธอก็พูดแบบนี้ พอแม่รู้ว่ามันเป็นลูกเจ้านาย แม่บอกให้เธอไม่เอาเรื่อง เพราะชายคนนั้นเป็นลูกเจ้าของบริษัทที่ดวงพรทำงานด้วย ดวงพรกำลังฟังว่าแม่จะเปลี่ยนความคิดหรือเปล่า ครั้งนี้ก็เหมือนเคย เหมือนกรอเทปแล้วเปิดใหม่ แม่ยังพูดประโยคเดิมด้วยสีหน้าท่าทางแบบเดิม

          “เขาเป็นลูกคุณอำพล โอ๊ย! ตายแล้ว...แล้วเราไปทำยังไงเขาถึงได้ตีเราขนาดนี้”

          “มันเลวระยำไงแม่ มันถึงกล้าทำร้ายผู้หญิง” เผลอหลุดปากออกไปแล้ว แม่ก็ทำท่าตกใจเหมือนเจอระเบิดซ่อนในถังข้าว ร้อยวันพันปีต่อให้ดื้อเงียบขนาดไหน ลูกก็ไม่เคยพูดแบบนี้ให้แม่ได้ยินมาก่อน

           “เป็นสาวเป็นนาง พูดจาอะไรอย่างนี้” แม่ตีต้นแขนเธอ หยิกเอว หยิกหน้าขาของดวงพรไม่หยุด จนเธอต้องจับมือแม่ไว้เพื่อจะอธิบายใหม่ “เพราะปากแบบนี้ไง เขาถึงได้ทำร้ายกุ้ง”

          “แม่!” ดวงพรเรียกแม่เสียงดัง

          เธอนึกย้อนกลับไป ในอดีตแม่ก็พูดแบบนี้ แต่เธอไม่เคยเถียง แต่วันนี้ดวงพรพร้อมอธิบายเหตุผลแล้ว

          “หนูเป็นคนดีของแม่เสมอ เราไม่ต้องไปเกรงใจบารมีคนอื่นหรอก มันจะบ่มเพาะให้เขาเหี้...เลว ส่วนจะเลวน้อยหรือเลวมาก นั่นเป็นเพราะคนให้ท้าย เลยไม่สำนึกผิด พอแก่ตัว คนพวกนี้จะเป็นภาระสังคม ทำกับคนอื่นมากกว่าที่ทำไว้กับหนู”

           “กุ้งพูดจาแปลก ๆ นะ เป็นเพราะไม้ตีหัวหรือเปล่า”

           แม่คิ้วขมวดมองหน้าลูกสาว จ้องแผลที่เย็บเป็นรูปตัวหนอนสีขาวบนหัว รอยช้ำเลือดยาวมาถึงหน้าผาก แม่แตะรอยนั้นด้วยความสงสัยว่าบาดแผลนี้ทำให้ลูกสาวเธอเปลี่ยนไป

            สำหรับประไพ ดวงพรเป็นลูกสาวที่ดื้อเงียบ แม้จะไม่เคยเถียงพ่อเถียงแม่ แต่ก็ไม่เชื่อตามที่แม่พร่ำบ่นสักเท่าไร แต่คราวนี้แตกต่างตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ดวงพรไม่เคยอธิบายอะไรยาวอย่างนี้มาก่อน เธอเหมือนคนไม่มีปาก

           ส่วนดวงพรที่ไม่พูดเพราะกลัวว่า ชีวิตหลังจากตายไปจะตกนรกตามคำขู่ของแม่ 

           แต่ตอนนี้เธอพกปากลับคมมาพร้อม จะไม่ยอมให้ใครมาล้ำเส้นหรือเอาเปรียบแม้แต่นิดเดียว

           ดวงพรพยายามอธิบายข้อเท็จจริงกับแม่ เพราะชาติที่แล้วเธอไม่มีโอกาสพูดแบบนี้เลยด้วยซ้ำ แม่ไม่เข้าใจ บอกว่าทางโน้นคงโมโหลูกสาวตัวเองมาก เลยพลั้งมือใช้กำลังกับดวงพร แถมยังบอกให้เธอเอาพวงมาลัยไปไหว้ขอโทษเขา

          ลูกสาวถึงกับอ้าปากค้าง เริ่มคิดว่าตอนนั้นทำตามที่แม่บอกหรือเปล่า ความทรงจำบอกว่าเธอไม่ได้ทำ แต่ก็ทนอยู่ที่บริษัทนั้นต่อไม่ได้ เป็นจังหวะเดียวกับที่แม่เสียชีวิต เธอเลยไม่สนใจความเลวของอีกฝ่าย

          แม่ประไพเป็นหญิงยุคโบราณ เป็นลูกสาวคนเล็กที่ได้บ้านและทรัพย์สมบัติของตายาย ส่วนพี่น้องของแม่อีกสี่คนแต่งงานแล้วแยกย้ายไปอยู่กับคนอื่น ลุงสามคน ป้าอีกหนึ่งคน แต่ละคนกระจัดกระจายหายไปไหนไม่รู้ เมื่อก่อนยังเคยเห็นป้าที่บ้านบ้าง ป้าปราณีอายุมากกว่าแม่สองปีเห็นจะได้ ในความทรงจำของดวงพร ป้าปราณีดุและเอาแต่ใจ ตีเธออย่างไม่มีเหตุผล

          แต่ช่างเถอะ...นั่นไม่ใช่ปัญหาของดวงพร เพราะเธอจำหน้าลุงกับป้าไม่ได้แล้วเช่นกัน  

         ตายายเลยมีแม่ประไพดูแล แม่ถูกเลี้ยงให้สงบเสงี่ยมเจียมตัว เป็นตัวอย่างของคนยุคเบบี้บูมเมอร์ ที่ไม่ดีสุดขั้วก็ชั่วสุดขีดไปเลย แม่ประไพเหมือนคนมาจากสมัยโบราณกาลก่อน ที่ทำตามขนบฝังหัว ผู้หญิงต้องเชื่อฟังผู้ชายและเป็นช้างเท้าหลัง ทั้งที่ตัวเองแบกความรับผิดชอบครอบครัวไว้เต็มแขน ทั้งหมดนี้คืองานและหน้าที่ของลูกผู้หญิง ไม่เน้นให้ลูกทันผู้ทันคน แต่ให้อดทนไม่เอาความใคร  

         แม่ประไพเลี้ยงดวงพรเหมือนกับที่ตายายเลี้ยงตัวเอง

        แต่ประทานโทษ...ครั้งนี้ฝันไปเถอะ สำหรับดวงพรในตอนนี้ไม่มีทางจะหงอ หงิม โง่อีกต่อไป

         ไม่ทันที่ประไพจะอ้าปากถามลูกต่อ เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น ดวงพรนิ่ง เธอหันไปมองโทรศัพท์สีเขียวอ่อนหลังตู้เย็น มองเฟอร์นิเจอร์รอบบ้านเหมือนคนเห็นของแปลกตาที่ล้ำค่า

         แม้แต่ตู้เย็นซิงเกอร์แสนเก่า ยังมีผ้าปูรองหลังตู้เย็นคลุมยาวลงมา ดวงพรจำได้ แม่ให้เธอช่วยทำผ้าคลุมตู้เย็นผืนนั้น ตัดเย็บเศษผ้าเป็นวงกลม แล้วเนาขอบดึงรูด มันจะออกมาเหมือนหมวกคลุมผมเวลาอาบน้ำ ใช้เตารีดแสนหนักรีดให้เรียบ แล้วเอาขอบมาเย็บรวมกันเป็นผืนต่อกัน  

          ถ้าให้ดวงพรนั่งทำอีกรอบ เธอคงประสาทไปก่อนแน่ หรือไม่ก็หาซื้อแบบใหม่มาให้แม่ใช้ ดวงพรจะไม่ทนหลังขดหลังแข็งทำแบบนี้อีกเด็ดขาด

           โทรทัศน์ของแม่ก็เหมือนกัน มีโครเชต์สีส้มโอลด์โรสคลุมไว้ เวลาปิดเครื่องหน้าจอดำ จะเห็นภาพไอ้แกละขี่ม้าก้านกล้วยอารมณ์ดีมีความสุข ดวงพรนึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ว่าโครเชต์ของแม่ชิ้นนี้อยู่ที่ไหน ตู้ไม้สักโบราณอีกหลายหลัง สำหรับดวงพรนี่เป็นของสวยคลาสสิกโชว์ฝีมือช่างสมัยก่อนเหลือเกิน ที่นี่คือบ้านของเธอ บ้านในความทรงจำที่แสนอบอุ่น

         “กุ้ง โทรศัพท์”

         แม่ปิดส่วนหูสนทนาด้านล่าง แล้วเรียกเธอไปรับสาย

        “สวัสดีค่ะ” ดวงพรทักทายปลายสาย เพราะไม่รู้ว่าใครโทร.มาหา เพื่อนเมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้วมีใครบ้าง ดวงพรจำแทบไม่ได้

         “ผมเองครับ คำอิน”

          เขาโทรศัพท์หาเธอด้วย ดวงพรจำได้แล้ว

          อารมณ์ศิลปินกำเริบ ดวงพรคุยกับเขาด้วยความคิดถึง แต่กลับนึกรอยยิ้มของคำอินตอนหนุ่มไม่ออกเลย

         เธอนึกถึงคำอินเมื่อครั้งผมขาว อ้วนกลมเป็นหมีพูห์มากกว่า