2. เก้าชีวิต...เหรอ?

         ดวงพรปาดน้ำตาอีกครั้ง เธอกลับมาที่โรงแรมแมวอีกรอบ ทั้งที่ตัวเองต้องไปโรงพยาบาลให้ทันก่อนบ่ายสาม เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลกำชับให้เธอเข้าไปตรวจสุขภาพเพิ่มเติมก่อนผ่าตัด แต่ดวงพรขอมาดูอาคิราก่อน

         “เราไม่ได้เจตนาให้เกิดเหตุการณ์นี้” เจ้าของโรงแรมแมวพูดกับเจ้าของน้ำตาคลอเบ้า

         อาคิราเป็นแมวดำสนิท เขาเปิดกรงให้อาหาร แต่มันซุกตัวด้านในสุดด้วยความกลัวคนแปลกหน้า ทำให้คนให้อาหารไม่ทันระวัง พอไม่เห็นตัวเจ้าอาคิรา มันกระโดดออกจากกรงมาด้านนอก เจอแมวอีกหลายตัวที่แยกมุมกินอาหารตามจุดต่าง ๆ อารามตกใจมันกระโดดออกไปด้านนอก แล้วโดนหมาเจ้าของโรงแรมกัดสะบัด

         อาการของมันสาหัส สิ่งที่พวกเขาทำได้คือพยายามแย่งตัวมันกลับมาจากคมเขี้ยวหมา แล้วพาไปรักษาที่โรงพยาบาลสัตว์

        เวลานี้เจ้าของชื่อดวงพรหัวใจสลาย เมื่อได้ข่าวจากโรงแรมแมวที่รับอาคิราไปดูแล เพราะมันคือกำลังใจที่มีชีวิต ดวงพรร้องไห้เหมือนคนเสียสติ เสียงร้องไห้ดังโหยหวนไปทั่วคลินิกรักษาสัตว์ เพื่อฟ้องว่า เธอเจ็บปวดหัวใจขนาดไหน

         สำหรับดวงพร อาคิราไม่ใช่แมวเลี้ยงที่เธออุปถัมภ์ แต่เป็นเพื่อน เป็นกำลังใจให้เธอต่อสู้ชีวิต ทำให้ดวงพรมีความหวังว่าจะต้องหายจากสารพัดโรคกลับมาเลี้ยงอาคิรา แต่ตอนนี้ความหวังนั้นดับวูบ 

         “ทางเราจะช่วยออกค่ารักษานะคะ”

          เจ้าของโรงแรมแมวพูดอีก ตอนนี้ดวงพรคิดอะไรไม่ออกแล้ว เธอหมดกำลังใจ หมดเรี่ยวแรงที่จะก้าวขาเสียด้วยซ้ำ ขอได้เห็นหน้าอาคิราแมวตัวโปรดอีกสักครั้ง

         สัตวแพทย์ยอมให้สาวใหญ่เดินเข้ามาพร้อมน้ำตา ดวงพรภาวนาให้เข้าใจผิด ไม่ใช่เจ้าคุ้งของเธอ แต่ยิ่งเห็นใบหน้ามันชัดๆ ก็รู้แน่ว่านี่คือเจ้าคุ้ง เพื่อนชีวิตแสนดีที่ดวงพรรักมากเท่าลมหายใจ

         สายยางสีขาวสอดเข้าทางปากแมวดำ ดวงพรมองช่วงท้องเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังมีลมหายใจอยู่ จ้องมองแมวที่มันก็มองเธอไม่ละสายตา จะทำอย่างไรดีให้มันปลอดภัยจากวิกฤตินี้

         “หมอ มันจะรอดไหม?” ดวงพรถามอาการของแมวรัก

         สัตวแพทย์ท่านนั้นรู้ว่า เจ้าของแมวกำลังจะไปผ่าตัดมะเร็ง อาการเจ็บของแมวบวกกับอาการป่วยของเจ้าของช่างน่าหดหู่ หมอยิ้มแทนการตอบคำถาม เพียงเท่านั้นสาวใหญ่ก็รู้คำตอบชัดเจน เธอทรุดตัวกับเก้าอี้ ร้องไห้ราวกับดวงใจแหลกสลาย เธอตั้งสติอยู่นาน บอกกับแมวน้อยที่ยังพอลืมตาได้

         บอกแมวด้วยความรู้สึกจากหัวใจทั้งหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาคิรายังมองเห็นทาสผู้รักมันคนนี้อยู่หรือเปล่า

         “ต้าวคุ้ง ถ้าไม่ไหวก็ไปวิ่งที่ดาวแมวนะ อย่าทนเจ็บทนลำบากเลย กุ้งโอเคมาก ๆ แล้วถ้ากุ้งไม่ไหว คุ้งไปรับกุ้งที่โรงพยาบาลด้วยนะ เราจะไปวิ่งเล่นที่ดาวแมวด้วยกัน”

          ดวงพรพูดกับแมวอย่างแผ่วเบา อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เธอจะให้ความรู้สึกนี้กับเพื่อนชีวิตของตัวเอง

        “รักคุ้งมากนะ ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนกัน มาเป็นกำลังใจให้กัน ไปอยู่ที่เจริญมีแต่คนรัก มีชีวิตที่ดี อย่าย้อนมาลำบากอีกเลยนะ”

         ไม่รู้ว่าพูดเพื่อคุ้งหรือว่าเพื่อตัวเองกันแน่ เธอสอดฝ่ามือเข้ารองหัวของแมวดำ ให้ชีวิตน้อย ๆ นอนหลับถาวรในอุ้งมืออย่างอบอุ่น นี่คือความอบอุ่นสุดท้าย เฝ้ามองลมหายใจสุดท้ายของแมวดำ ยิ้มให้ทั้งน้ำตาเพราะต้านทานความสูญเสียที่จู่โจมไม่ได้

        ไม่มีสัญญาณชีพจากแมวที่เลี้ยงด้วยความรักอีก ในขณะที่ดวงพรได้แต่ยิ้มให้กับร่างดำที่แน่นิ่งในอุ้งมือ สิ่งที่ฆ่าดวงพรให้ตาย ไม่ใช่ความรักที่โบกมือลา แต่เป็นความผูกพันที่ดวงพรกับอาคิราจบสิ้นกัน ณ เวลานี้  

      “ขอบใจนะคุ้งที่อยู่กับกุ้งมาตลอด” เธอใช้นิ้วโป้งฝ่ามือที่รองหัวแมว ลูบหัวมันเป็นครั้งสุดท้าย

       แต่ปล่อยให้น้ำตาตัวเองไหลออกมาไม่หยุดโดยไม่มีเสียง