3. เราก็ตาม ๆ กันไป

      แพทย์วิสัญญีเข้ามาในห้องเตรียม ในนั้นมีคนไข้นอนมองหน้าตาปริบ ๆ นี่เป็นห้องดมยารวมเพื่อแยกย้ายคนไข้เข้าห้องผ่าตัด

      ดวงพรไม่ใช่คนไข้พิเศษ ถึงจะมีประกันชีวิตและประกันสังคม แต่มันมีหลายอย่างที่ไม่ครอบคลุมการรักษา อะไรประหยัดได้ก็ทำไปก่อน ไม่อยากให้เป็นภาระตัวเองหากพ้นช่วงเวลานี้

      หมอครอบหน้ากากที่ต่อท่อดมยา ครอบใบหน้าคนไข้ไล่ตามเตียงเป็นลำดับ พอคนไข้บนเตียงสลบแล้ว จะเข็นเตียงคนไข้ไปห้องผ่าตัดที่แจ้งไว้ในชาร์ตเหล็กที่ปลายเตียง  

       ก่อนจะถึงคิวของดวงพร เธอรีบบอกกับหมอที่ถือหน้ากากและพยาบาลผู้ยืนข้าง ๆ

        

       “ถ้าพี่ตายระหว่างผ่าตัด ไม่ต้องปั๊มนะคะ”

        

        ดวงพรหมายความอย่างนั้นจริง ๆ ชีวิตเธอมีแต่หนี้สิน แทบไม่มีเงินกินเงินใช้ ที่ผ่านมาเธอต้องตามใช้หนี้ให้พี่ชาย ทรัพย์สินที่พอมีพ่อก็ให้กับแม่เลี้ยงและลูกทางฝั่งนั้นไปทั้งหมด ทุกอย่างต่อรองด้วยคำว่ากตัญญูแล้วจะเจริญ ตลอดชีวิตของดวงพร เธอเป็นเครื่องจักรที่ทำงานแบบบ้าคลั่ง ทำงานทำเงินเลี้ยงดูพ่อที่ฟื้นจากเส้นเลือดในสมองแตก ชำระหนี้ให้พี่ชายตามที่พ่อร้องขอด้วยท่าทีที่น่าเวทนา  

       ดวงพรทำตามที่พ่อขอทุกประการ เพื่อให้พ่อที่ป่วยหนักสบายใจ และดวงวิญญาณแม่บนสวรรค์ไม่ต้องทุกข์ทนกับเรื่องเหล่านี้

      ทำทุกอย่าง แม้กระทั่งส่งน้องต่างมารดาเรียนด้วยกำลังของตัวเอง สุดท้ายแม่เลี้ยงก็ประกาศว่า ตัวเธอส่งลูกเรียนจนจบ ไม่เกี่ยวกับเงินของดวงพรแม้แต่สลึงเดียว

      กตัญญูแล้วเจริญ นี่ไง...ชีวิตเธอถึงได้เจริญฮวบ ๆ ถึงทุกวันนี้ 

      ถึงเวลานี้ เธอไม่ต้องการให้หมอปั๊มขึ้นมา หากถึงเวลาต้องไปดวงพรก็พร้อมจากลาแล้ว

      ไม่อยากฟื้นมาเผชิญหน้ากับใบแจ้งหนี้ แล้วก็บ้าทำงานเพื่อใช้หนี้ต่อ เธอฝากบัตรบริจาคร่างเป็นอาจารย์ใหญ่ก่อนเข้ามาอยู่ในนี้ กำชับกับพยาบาลว่าหากเธอตาย ฝากส่งร่างให้สภากาชาดใช้ประโยชน์ต่อ ไม่ต้องตามญาติ เพราะคงไม่มีญาติมารับศพเธอแน่

      ที่สำคัญเธอไม่มีห่วงอีกแล้ว เพราะอาคิราแมวดำสุดรักไปวิ่งบนดาวแมวล่วงหน้า ก่อนที่ตัวเจ้าของจะมานอนในห้องนี้  

      หมอบอกให้ดวงพรนับเลขถอยหลัง เธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาแล้วหลายครั้ง

      เสียงนับเลขแผ่ว ๆ มันลอยมาไกลแสนไกล ไกลเสียจนได้ยินเสียงตัวเองในวัยเด็กมาช่วยนับเลขนั้นด้วย เธอมองรอบด้าน เห็นตัวเองในช่วงวัยต่าง ๆ ทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะ ช่วงชีวิตเข้าสู่หัวเลี้ยวหัวต่อ คือช่วงเวลาหลังจากแม่ตาย

      นี่เป็นความแปลกประหลาด ไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ครั้งนี้เป็นการดมยาครั้งที่ 3 แล้ว 

      ที่ดีไปกว่านั้น เธอได้เห็นความรักที่เคยมอบให้กับผู้ชายคนหนึ่ง ช่วงเวลาดีที่สุดในชีวิตเธอมอบให้กับเขา ‘อ้ายอิน’ ชายที่ดวงพรรักมาตลอด ไม่เคยลืมชายคนนี้แม้แต่ลมหายใจเดียว

      หญิงสาวยืนสบตาเขา อ้ายอินยังยิ้มกว้างเหมือนเคย ดวงพรกล่าวขอโทษที่เข้าใจเขาผิด เสียใจที่ไม่รับรักเขาทั้งที่ตัวเธอรักเขามาก แต่ไม่อยากดึงเขามาลำบากกับชีวิตลุ่มๆ ดอนๆ ของตัวเอง เธอสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง เงยหน้ารับความเป็นจริงว่าเธอได้สูญเสียเขาไปนานแล้ว

     แต่ ‘อ้ายอิน’ หายไปแล้ว...ไม่ได้ยืนตรงหน้าฟังคำสารภาพรักของดวงพรอีก ไม่อยู่ฟังคำขอโทษจากเธอด้วย

     มองไปรอบ ๆ ห้องขาวว่างเปล่า โล่งยาว ตกลงที่นี่นรกหรือสวรรค์กันแน่

     “ไม่...ฉันยังใช้กรรมไม่หมด ยังมีกรรมต้องใช้ต่อ”

       ดวงพรบอกกับตัวเอง แต่แล้วความรู้สึกเจ็บจุกที่หน้าท้องทำให้เธอก้มลงมองตัวเอง เห็นเลือดจำนวนมากซึมจากเสื้อจนแดงไปหมด จากนั้นมันก็ไหลนองไปเต็มพื้น รู้สึกได้ว่าผิวหน้าท้องแยกจากกันช้า ๆ 

      “อะไรวะเนี่ย”

       ผิวหนังโดนตะขอเกี่ยวแยกออกจนเห็นอวัยวะภายใน สองมือรีบดึงผิวหนังออกจากตะขอ แต่ดึงเท่าไรก็ไม่เป็นผล ดวงพรไม่ได้กลัวเลือด ไม่ได้กลัวความเจ็บปวด แต่กลัวเครื่องในตัวเองจะไหลออกมาเลอะห้องนี้ แล้วทำความสะอาดให้เอี่ยมอ่องไม่ไหว 

      “ไม่ ๆ ฉันเป็นต้นแบบคูโบต้า ทน ถึก อึด ฉันต้องรอดกลับไปสู้ต่อ” ดวงพรเตือนตัวเอง “กุ้ง เอ็งต้องกลับไปเลี้ยงคุ้ง คุ้งรออยู่” ดวงพรตะโกนบอกตัวเองอีกรอบ แล้วทุกอย่างก็หยุดนิ่ง

       น้ำฝนหล่นจากฟ้า แต่แล้วหยาดฝนก็ค้างอยู่กลางอากาศเป็นเม็ด ๆ ดวงพรสับสนต่อสิ่งที่เกิด แตะเม็ดฝนที่ค้างบนอากาศเบา ๆ มันเด้งเหมือนลูกบอล ไม่สลายมาเปียกนิ้ว  

      “หง่าว”

       สาวใหญ่วัยห้าสิบหันไปมองต้นเสียง เห็นแมวดำพุงห้อย อวดเหนียงใหญ่ ๆ นั่งแกว่งหางเรียกเธออยู่ ดวงพรน้ำตาไหลพราก เพราะจำภาพของคุ้งในอุ้งมือได้ ตอนนี้เธอสับสนไม่รู้ว่าอะไรจริง อะไรฝัน

      “หง่าว หง่าว” คุ้งร้องเรียกอีกครั้ง 

      “คุ้ง!”

      มันคงรำคาญดวงพรเต็มแก่ จึงเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ดวงพรวิ่งตาม ปากก็ร้องเรียกให้คุ้งกลับมา แต่แล้วเจ้าคุ้งก็พาดวงพรมาที่สนามหญ้าคุ้นตาแห่งหนึ่ง ตรงหน้ามีบ่อน้ำ มันหันมามองเจ้าของที่วิ่งตามมาติด ๆ 

      อีกนิดเดียว ดวงพรจะจับคุ้งมากอดได้แล้ว แต่เจ้าแมวดำแสนรักกระโดดลงน้ำต่อหน้าต่อตา

      “คุ้ง!”

       ไม่สนว่าตัวเองจะโดนคมมีดแหวกกลางลำตัวหรือเปล่า แต่เธอกระโจนลงน้ำเพื่อพาคุ้งกลับเข้าฝั่งให้ได้ เสียงเอะอะโวยวายดังลั่น มันดังมากขึ้นเรื่อย ๆ จนหมอตะโกนบอกให้เตรียมปั๊ม

       “ปั๊มอะไรเล่า สั่งไปไม่จำเลย บอกว่าอย่าปั๊มมารับใบแจ้งหนี้”

        ดวงพรหันไปด่าเสียงด้านหลัง เสียงนั้นวุ่นวายไปหมด เธอรีบเพิ่มแรงแขนว่ายน้ำไปตามแมวให้ได้ แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นมาได้ว่า...ตัวเองว่ายน้ำไม่เป็น

       “ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ฉันว่ายน้ำไม่เป็น”