4.อะไรกันวะ!?

         ดวงพรลืมตาอย่างยากลำบาก เธอแทบจะเบิกตาตื่นไม่ไหว ร่างกายมันแน่นตึงเหมือนวิ่งมาราธอนมาอย่างนั้น

         

        รอบด้านเป็นเสียงอื้ออึ้ง ได้กลิ่นดอกไม้ลอยมาแต่ไกล มันหอมหวานสำหรับดวงพร หลายคนบ่นไม่ชอบกลิ่นตีนเป็ดนี้ สำหรับเธอที่ต้องอาศัยในเมืองใหญ่ กลิ่นดอกไม้มันน่าอภิรมย์กว่ากลิ่นควันรถเป็นไหน ๆ มันคือความรู้สึกอบอวลที่แสนอบอุ่น เธอรวบรวมพลังในตัวเอง อยากชื่นชมดอกตีนเป็ดให้เห็นกับตา

        

        “ฟื้นแล้วเหรอ?” เสียงใครบางคนดังขึ้น คุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง ที่สำคัญมันมาพร้อมความรู้สึกดีใจที่ได้ยินเสียงนี้อีกครั้ง

        

         ดวงพรลืมตาขึ้นมาได้มองไปรอบ ๆ นี่ห้องพักพิเศษ ไม่ใช่ห้องรวม สิ่งแรกที่เธอคิดคือ ฉันต้องจ่ายอะไรนอกเหนือจากประกันคุ้มครองอีกเท่าไร เธอส่งเบี้ยประกันไม่สูงมาก เพราะกำลังทรัพย์ของคนที่มีรายได้น้อยบีบเธอให้จ่ายได้เพียงเท่านั้น 

        

        ความรู้สึกหิวน้ำออกอาการชัด ทำให้คนเฝ้ารู้สึกได้ ‘เขา’ รีบรินน้ำใส่แก้วพร้อมกับหลอดดูด ประคองดวงพรขึ้นมาดื่มน้ำ

       

        เดจาวูชัด ๆ สิ่งนี้เคยเกิดขึ้นกับดวงพรแล้ว

        มันเกือบจะโรแมนติก ชนิดลงลึกใต้จิตสำนึกส่วนล่างสุด ดวงพรลืมตามองเพื่อขอบคุณชายคนนั้น

        แต่ทันทีที่ดวงตาจับภาพตรงหน้าได้ เธอเผลอพ่นน้ำเป็นฝอยใส่เขา ดวงพรไม่ได้ตั้งใจให้เกิดขึ้น พอเขาผงะถอยหลังหนี ดวงพรยังคลานตามไปจ้องหน้าเขาราวกับเห็นผี

        

         “พ...พี่...” ดวงพรพูดไม่ออก

        

          ที่จริงเขาควรอายุใกล้เกษียณ ผมหงอกทั่วหัวและตัดสั้น บางส่วนบนศีรษะต้องบางจนจะเห็นหนังศีรษะ รูปร่างใหญ่อ้วนลงพุง

       แต่ตอนนี้เขากลับมาเต่งตึง ผมดำยาวสลวย รูปร่างลีนผอม ทำให้ความสูงที่มีอยู่แล้วสูงมากกว่าเดิม พี่คนดีของดวงพรยังใส่กางเกงยีนขากระบอกได้อยู่ แต่ไม่ว่ายังไง สิ่งที่เหมือนเดิมคือใบหน้าของเขา เขาเช็ดน้ำบนใบหน้าและเสื้อผ้า ค่อย ๆ หันมาจ้องเธอเช่นกัน

        

        “พ...พี่...”

        “คนครับ ไม่ใช่ผี” เขาสุภาพเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน

        ดวงพรพูดไม่ออก เธอมองไปรอบ ๆ ที่นี่โรงพยาบาลแน่ แต่ทำไมมาอยู่ตรงนี้ เธอจับท้องตัวเอง มันราบเรียบ มีเอวเอสเซ็กซี่ไลน์ เธอจำได้ ตอนนั้นเด็ก ๆ ผอมไม่ใช่เพราะไดเอท แต่รายรับน้อยไม่มีเงินกินเงินใช้ ทำงานหนักประหนึ่งวัวเทียมเกวียน พ่อต้องใช้ พี่ต้องใช้ น้องต้องเรียน เลยทำให้ผอมแบบจำใจ เธอก้มลงมองแผลผ่าตัดครั้งล่าสุด

        มันไม่มีจริง ๆ แล้วความฝันที่เห็นหน้าท้องแยกจากกันคืออะไร ก็เธอจำได้ว่า เข้าโรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดรักษามะเร็ง

       “ฝันแน่ ๆ นี่ฝันไปแน่ ๆ” 

         มองขวดน้ำเกลือที่แขวนเสา มองไล่ตามสายยาง ปลายสายต่อกับเข็มที่แทงเข้าข้อพับ ไม่รอช้า ดวงพรดึงเข็มน้ำเกลือออกทันที เลือดพุ่งเหมือนเปิดก๊อกน้ำรั่ว เลือดฉีดไปทั่วแบบไร้ทิศทาง

       

        “เฮ้ย...เจ็บจริงนี่หว่า” เธอบอกกับตัวเอง หันไปมอง ‘อ้ายอิน’ ที่ยืนมองดวงพรด้วยอาการงุนงง เขาทำท่าจะห้ามก็ห้ามไม่ได้ แถมมีอาการแปลก ๆ เขาวิ่งไปตามหมอด้วยท่าทีที่เธอไม่แน่ใจ

         ช่างแม่ง…ไม่มีอะไรแปลกไปกว่าฉันผู้อยู่บนเตียงนี่แล้ว

        เธอไม่รอช้า รีบกระโดดจากเตียง วิ่งเข้าห้องน้ำไปดูตัวเองในกระจก

        

       “ฉิบหายแล้ว อะไรวะเนี่ย” ดวงพรสาวใหญ่วัยห้าสิบ แต่ในเงาสะท้อนก็คือดวงพรคนเดิมในวัยยี่สิบห้า ที่ศีรษะมีผ้าก๊อซม้วนกลมเย็บแผลไว้ เธอหน้าตาเหวอเหมือนโดนผีหลอก ยิ่งเขามาชะโงกหน้ามองจากนอกห้องน้ำด้วยท่าทีเป็นห่วง เรียกดวงพรว่า ‘น้องครับ’ เบา ๆ ยิ่งทำให้เธอสติแตกมากกว่าเดิม

        

       “อย่ามาหลอกกันแบบนี้ นี่ฉันตายแล้วใช่ไหม ฉันตายแล้วใช่ไหม” ดวงพรจิ้มอกตัวเองถามเขาทั้งน้ำตา ในขณะที่เขาห่วงแขนที่เลือดอาบเพราะเธอดึงเข็มน้ำเกลือออกเอง

        

        ดวงพรยืนสับสน ย่ำเท้าซ้าย ๆ ขวา ๆ เหมือนเตรียมออกวิ่ง เธอตวาดถามอ้ายอินที่ยืนมองอีกครั้ง  

        

       “วันนี้วันที่เท่าไร...บอกมา บอกมาเร็ว ๆ”

        

         “13 มีนาครับ”

        

         “ปีล่ะ ปีอะไร พูดเร็ว ๆ”

       

          “2540 ครับ”

        

         “2540” ดวงพรพูดตามเบา ๆ

          เธอกำลังคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง นี่เธอย้อนกลับมาช่วงเบญจเพสอีกครั้ง

           ดวงพรจำได้ เธอถูกไอ้กอบเกียรติลูกนายจ้างจากกรุงเทพฯ ลวนลาม พอดวงพรต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเอง มันตีด้วยไม้จนสลบ คลับคล้ายคลับคลาว่ามันลากเธอลงไปโยนที่อ่างแก้ว พวกเขาคิดว่าเธอตาย คิดว่าฐานะทางสังคมจะจัดการปัญหาทุกอย่างได้ จึงทำกับดวงพรเหมือนหมูเหมือนหมา แล้วดวงพรก็เจอเขา คำอิน ปงศิลา คนที่ช่วยเธอจากการจมน้ำในอ่างแก้ว คนที่เธอตกหลุมรัก คนที่เป็นรักเดียวในชีวิตของเธอมาตลอด แต่ทั้งหมดมันเป็นเหตุการณ์เมื่อยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา ตอนนี้เธอควรจะอยู่ที่โรงพยาบาลเพื่อผ่าตัดรักษามะเร็งไม่ใช่หรือ ทำไมเธอมาอยู่ที่โรงพยาบาลสวนดอก ทำไมถึงกลับมาเป็นตัวเองตอนอายุยี่สิบห้าอีก

        

         “หนู...หนูชื่ออะไรคะ?” คุณหมอเดินเข้ามาถาม แต่ดวงพรไม่อยากคุยด้วย เธอพยายามคิดถึงเรื่องที่ทำให้มาอยู่ตรงนี้

        

         ใช่ ไอ้คุ้ง...ไอ้เจ้าแมวตัวดีที่กระโดดลงน้ำ

        

         “หนู จำชื่อตัวเองได้ไหม?”

        

         อย่าว่าแต่จำชื่อตัวเองได้เลย จำได้ว่าหลังจากนี้ไม่กี่วัน ชีวิตเธอจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้า จากนั้นเงื่อนไขความกตัญญูแลกความเจริญฮวบ ๆ จะเข้าครอบงำชีวิต

         สิ่งสำคัญคือกลับกรุงเทพฯ ก่อน  

          “หนูได้รับความกระทบกระเทือนที่ศีรษะ โดนตีตกน้ำ จำได้ไหมว่าใครทำร้ายหนู จำชื่อตัวเองได้ไหม”

        

           จำแม่นทุกอย่าง ไอ้กอบเกียรติลูกชายสื่อยักษ์ใหญ่ ถ้าเธอไม่เจตนาลืม รับรองว่าจำหน้าและพฤติกรรมของไอ้ชั่วได้ดีทีเดียว แต่จะให้ดวงพรบอกกับหมอว่าอย่างไร ถ้าบอกชื่อจริงไป หมอต้องไปค้นชื่อเธอเจอแน่ แต่ก่อนหมอจะเจอ ขอเธอคลำหาประวัติตัวเองให้เจอก่อน

        

           “อาคิรา”

        

           ดวงพรบอกชื่อแมวรักที่เคยเลี้ยง อย่างน้อยให้ชื่อนี้เป็นเครื่องเตือนใจว่าเธอไม่ได้ฝันไป เธอกลับมาเริ่มต้นใหม่วันที่ 13 มีนาคม 2540 เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวัน ก่อนที่แม่ของเธอจะตายจาก 

        

          “ทำไมฉันต้องมาเจอความพลัดพรากอีกวะ?” 

        

          ดวงพรขยุ้มผมตัวเองเป็นกำ ดูท่ามันคงไม่ค่อยงามสำหรับแพทย์ผู้รักษา หมอจึงรีบเข้ามาแกะมือ สั่งพยาบาลทำแผลที่ข้อพับใหม่

        

          “จะกลับกรุงเทพฯ จะกลับเดี๋ยวนี้” เธอพูดเหมือนละเมอ

        

           “หนูยังเจ็บหนักอยู่ จะกลับได้ยังไง” หมอเตือนสติคนเจ็บ

        

           “เครื่องบินไง หรือไม่ก็...รถไฟชั้นสามหรือรถทัวร์ก็ได้ กระเป๋าฉันอยู่ไหน มือถืออยู่ไหน ปล่อย...ฉันจะจองตั๋ว จะกลับไปหาแม่ก่อน” ดวงพรกลั้นน้ำตา อยากเจอแม่เป็นคนแรก เธอคิดถึงแม่จับใจ ขอเจอแม่อีกสักครั้ง

           ชีวิตที่ขาดแม่มายี่สิบห้าปี มันว้าเหว่และโดดเดี่ยว ถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นจริง เธอจะห้ามแม่ไม่ให้เดินทางไปตามพ่อ แม่ก็จะไม่เกิดอุบัติเหตุ แม่ก็จะไม่ตาย เธอก็จะไม่มีแม่เลี้ยง ชีวิตทั้งหมดของดวงพรจะทุ่มเทให้กับแม่อย่างเต็มที่   

        

           อาการคิดแล้วพูดคนเดียวเหมือนคนสติแตก เดี๋ยวก็ร้องไห้หาแม่ เดี๋ยวก็อยากกลับบ้าน ทำให้หมอและคนรอบข้างได้แต่มอง แล้ว ‘อ้ายอิน’ ก็ยื่นบางอย่างระงับอาการฟุ้งซ่านของดวงพร 

        

          “จำเบอร์ใครได้บ้างไหม? เอาของผมไปใช้ก่อนก็ได้ครับ”

        

         ดวงพรชะงัก เธอสบตาอ้ายอินทั้งที่น้ำตาไหลพราก ไม่ได้ตื้นตันในความมีน้ำใจของเขาเหมือนเมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้ว

          แต่เธอดีใจที่ได้ใช้อีริคสัน PH388 ในตำนานอีกครั้ง