登入分享
7
publish date:
2026-06-23 22:14:16“นุชต้องไปแล้วค่ะ”
“ไปยังไงครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่บ้านพัก”
“พอดีมีรถที่บ้านที่นุชสอนพิเศษมารอรับค่ะ” หญิงสาวชี้ไปทิศทางที่รถชานนท์จอดอยู่ พร้อมความสงสัยว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่าเธอเลิกเรียนเวลานี้
“ครับ แล้วเจอกันวันพฤหัสนะครับ”
“ค่ะ” หญิงสาวขานรับเพียงสั้นๆ แล้วสาวเท้าตรงไปยังรถของชานนท์ที่จอดรออยู่ ก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถคู่กับคนขับ
“มันเป็นใคร?” คำถามนั้นทำเอาคนที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัยถึงกับชะงักหันมามอง
“เพื่อนร่วมชั้นเรียน” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ
“อย่าเผลอไปยุ่งกับมันเชียวล่ะ”
“ทำไมฉันจะไปยุ่งกับเขาไม่ได้ ในเมื่อฉันเองก็โสดคุณต้นเองก็โสด”
“ใครบอกว่าคุณโสด อย่าลืมสิคุณกำลังจะมาเป็นเมียน้อยผม”
“จะบ้าเหรอ! จะให้ฉันบอกสักกี่หนว่าไม่มีทางไปเป็นเมียน้อยคุณเด็ดขาด”
“ไม่มีทางงั้นเหรอ เป็นตอนนี้เลยดีไหม ต่อหน้าไอ้หมอนั่น” ชานนท์เอ่ย พลางสายตามองไปยังด้านนอกรถที่นทียังยืนมองอยู่
“อย่ามาทำบ้าๆ นะ” หญิงสาวหน้าตาตื่นพร้อมกับสะดุ้งตกใจ เมื่อฝ่ามือใหญ่แตะลงต้นขาเรียวของเธอ
“คุณต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปให้ท่าไอ้หมอนั่น” เมื่อเห็นอดีตภรรยายังนิ่งเงียบมือเริ่มไล้เข้าไปใต้กระโปรง “ว่าไง”
“ค่ะ ฉันสัญญา” ถึงไม่สัญญาเธอก็ไม่ทำเด็ดขาด เข็ดแล้วการวิ่งตามหาความรัก ตอนนี้เธอให้เวลากับการเรียนและการสอนพิเศษเด็กๆ เท่านั้น
“แบบนี้สิค่อยน่ารักหน่อย สมเป็นว่าที่เมียน้อย” ชานนท์บอกเพียงเท่านั้นก็ขับเคลื่อนรถออกจากมหาวิทยาลัย โดยขับออกไปนอกเส้นทางจนชมพูนุชเริ่มผิดสังเกต
“มันไม่ใช่ทางกลับบ้าน นี่คุณจะพาฉันไปไหน”
“ไปดูงาน คุณทำให้ผมเสียเวลามามากแล้ว”
“เอ๊ะ! ไม่ต้องมาโทษกันเลย แล้วใครเล่าใช้ให้คุณไปรับฉันที่มหาวิทยาลัย” เมื่อไม่ผิดชมพูนุชก็โต้กลับทันที
“เพราะผมกลัวคุณแล่นไปหาพี่เขยผมที่บริษัทนี่”
“ฉันบอกแล้วไง ระหว่างฉันกับคุณซาโตชิไม่มีอะไรทั้งนั้น คุณกับพี่สาวคุณคิดเองเออเองทั้งนั้น”
“ผู้ร้ายปากแข็ง แม้แต่พี่ชายตัวเองก็ยังไม่เว้น จะให้ผมเชื่อคำพูดคุณอีกเหรอ”
“ฉันผิดด้วยเหรอที่ฉันมีความรัก ผิดด้วยเหรอที่ฉันรักพี่ชายที่แสนดีของตัวเอง” ชมพูนุชพูดด้วยเสียงสั่นเครือยามถูกสะกิดแผลในใจ
“มันไม่ผิด หากคุณไม่ดึงผมไปร่วมด้วย คุณมีเขาในใจแต่ก็ยังใช้ผมเป็นตัวแทน” ชานนท์จอดรถพรืดอารมณ์ฉุนเฉียว
“แต่คุณก็รู้ว่าฉันรักพี่วิชญ์”
“ใช่ผมรู้ รู้อยู่เต็มอกว่าคุณรักเขา แต่ผมก็โง่ดึงดันที่จะขอคุณแต่งงานทั้งที่พี่โยก็ห้ามผมแล้ว เพราะคิดว่าสักวันความรักของผมจะทำให้คุณหันมามองบ้าง” เขาเอ่ยพลางเหลือบสายตามองตัวต้นเหตุ “แต่มันกลับเสียเวลาเปล่า นอกจากไม่เคยเห็นค่าความรักของผม คุณยังกลับไปยุ่งวุ่นวายกับพี่วิชญ์ที่เมืองไทยอีก แล้วทิ้งผมไว้ที่อังกฤษ ผมอดทนรอให้เวลาคุณคิดได้ แต่คุณไม่เคยสนใจ ผมโทร.ตามก็ปิดเครื่องหนี” ชานนท์ระบายความรู้สึกที่อัดแน่นในหัวใจเมื่อครั้งที่แต่งงานกันออกมาจนหมดสิ้น
“แต่คุณก็ไปมีอะไรกับมาริสา” ยามเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็เจ็บแปลบที่หัวใจเอาดื้อๆ
“ผมยอมรับว่าผิด เพราะความเหงา ความเมา ความระยำของผมที่เผลอไปมีอะไรกับมาริสา ก่อนที่คุณจะโผล่มาได้เพียงวันเดียว แต่คุณก็คงไม่เสียใจอะไรอยู่แล้วนี่ เรื่องนี้ผมคงไม่ต้องขอโทษ”
“เราต่างฝ่ายก็ทำผิดพลาด ฉันขอโทษนนท์ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ขอแค่ให้คุณเลิกเกลียดฉัน ให้อภัยในความผิดพลาดที่เกิดขึ้น”
“รักษาใจผมสินุช รักษาใจที่บอบช้ำของผม”
“ยังไงคะนนท์” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้น ใบหน้าคมก็โน้มลงมาแนบชิดกับริมฝีปากนุ่ม ทำเอาดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยอารามตกใจ
“จูบผมสินุช จูบปลอบผมที” เสียงห้าวกระซิบบอก ชมพูนุชเกิดอาการลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนยกแขนเรียวทั้งสองข้างขึ้นคล้องคอแล้วสอดปลายลิ้นเล็กเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่าย ตวัดลิ้นโลมเลียอย่างไม่ประสา แต่ทว่าเสียงโทรศัพท์มือถือของชานนท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน
“เอ่อ...” หญิงสาวกลบเกลื่อนอาการเก้อเขินโดยการมองไปนอกรถ
ชานนท์ยกยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นอดีตภรรยาแสดงท่าทางเขินอายอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนตั้งแต่คบหากันมาแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้เขาจำต้องรับสาย ไม่เช่นนั้นมาริสาคงโทร.เข้ามาก่อกวนไม่เลิก
“ครับ ผมกำลังเข้าไปดูงานไม่สะดวกคุยตอนนี้” ชายหนุ่มบอกแบบรวบรัดแล้ววางสาย ก่อนเหลือบสายตามองคนข้างกายพลางเอ่ยถาม “หิวไหม”
“คะ” ชมพูนุชขมวดคิ้วมุ่นอย่างแปลกใจ
“หิวไหม” ฝ่ามือใหญ่เอื้อมแตะศีรษะเล็กเบาๆ ความอบอุ่นในอดีตกลับมาแผ่ซ่านในหัวใจของชมพูนุชอีกครั้ง
“แต่... เมื่อกี้คุณบอกว่ากำลังเข้าไปดูงานนี่คะ”
“ผมถามว่าหิวไหม” ชานนท์เน้นย้ำเอาคำตอบ
“ค่ะหิว”
“ก็เท่านั้น ผมเองก็ยังไม่กินอะไรตั้งแต่เที่ยง มัวแต่ขับรถไปรับคุณ”
“ไม่เห็นต้องเสียเวลาขับรถไปรับเลย ฉันก็ขึ้นรถกลับบ้านพักเองเป็นประจำ และไม่ต้องห่วงว่าฉันจะไปหาคุณซาโตชิด้วย ถึงฉันจะเคยทำตัวไม่ดีแต่ก็ไม่ไร้ยางอายขนาดแย่งสามีคนอื่นได้”
“ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่”
ชายหนุ่มยักไหล่แล้วค่อยขับเคลื่อนรถออกไป ทำเอาชมพูนุชงุนงงกับท่าทีเปลี่ยนไปของอีกฝ่าย ความรู้สึกกำลังบอกว่าชานนท์คนเดิมในอดีตจะเริ่มกลับมา จากนั้นก็นิ่งเงียบมาตลอดทางเพราะกลัวพูดอะไรไปจะพานทำให้เขาไม่พอใจขึ้นมาอีก
“คิดยังไงถึงอยากจะมาเรียนต่อและทำงานไปด้วย” ชายหนุ่มเอ่ยถามในระหว่างเดินเข้ามายังร้านอาหาร
最新章節
อาญาร้ายพิศวาสหวาม 12
เมื่อถึงห้องพักชมพูนุชก็โถมตัวลงนอนพร้อมปล่อยเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจ งานนี้ เจ็บปวดยิ่งกว่าที่รู้ว่าอติวิชญ์เลือกกรองขวัญเสียอีก นี่มันคือความรักใช่ไหม“ทำไมฮือๆ ทำไมนุชต้องรักคุณด้วยนนท์” ชมพูนุชกอดตัวเองร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ วันนี้จากตั้งใจที่จะเข้าไปทำงานในห้องสมุด แต่กลับไม่มีสมาธิกับงานตรงหน้า เลยตัดสินใจกลับมาที่บ้านพัก ดั่งเหมือนฟ้าฟาดลงกลางใจทั้งที่เคยมั่นใจว่าไม่เคยรักอดีตสามี และคิดมาตลอดว่าจะไม่หวั่นไหวแน่หากเห็นเขากับมาริสาอยู่ด้วยกัน แต่วันนี้ได้คำตอบของหัวใจอย่างชัดเจนว่าเธอกำลังมีใจให้ชานนท์ในวันที่สายเกินไป“นุช... รักคุณค่ะนนท์” หญิงสาวเค้นออกมา แต่ละคำมันกลั่นกรองออกมาจากหัวใจพร้อมกับความเจ็บปวดเพราะเขามีคนอื่นอยู่ข้างกายเสียแล้วคนที่ชมพูนุชพร่ำถึงขับรถตรงไปยังโครงการด้วยสีหน้าเครียดขมึง ไม่ยอมพูดยอมจาตั้งแต่ขับรถออกมาจากบ้านของญาติผู้พี่“ทำไมคุณถึงไม่บอกริสาสักคำว่าคุณนุชเธอมาสอนลูกเลี้ยงคุณโยที่นี่”“ห้ามเอ่ยต่อหน้ารีนน่ากับรินน่าเด็ดขาดว่าแกไม่ใช่ลูกพ
อาญาร้ายพิศวาสหวาม 11
“คุณนนท์” มาริสาปรี่เข้ามาหาชายหนุ่มด้วยความดีใจ แต่อีกฝ่ายเหมือนจะนิ่งไปชั่วขณะ“คุณมาได้ยังไงมาริสา” น้ำเสียงไม่ได้มีความยินดีแม้แต่น้อย“เอ่อ... ริสาคิดถึงคุณ เลยขอลาพักร้อน” มาริสาเหลือบตามองโยทะกาครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงอ้อมแอ้มตามที่เตี๊ยมกันไว้“ผมเป็นเจ้านาย ทำไมถึงไม่รู้”“ถ้าริสาลา แล้วคุณจะอนุมัติหรือคะ” มาริสาเผลอใช้น้ำเสียงประชดด้วยความน้อยใจ“พี่ว่านนท์พาริสาไปคุยที่บนห้องดีกว่า” โยทะกาไม่อยากให้เด็กเห็นกิริยาก้าวร้าวของผู้ใหญ่ กลัวจะนำไปเรียนแบบหากโตขึ้นมา“ครับ... มาคุยกับผมที่สระว่ายน้ำ” ว่าแล้วชานนท์ก็สาวเท้าเดินนำออกไปด้วยท่าทางเกรี้ยวโกรธ“คุณมาริสามากับคุณโยได้ยังไงคะ” นวลปรางอดถามไม่ได้“โยไปรับมาเองแหละ ป้าช่วยจัดห้องให้เธอด้วยแล้วกัน”“ไหนเคยบอกว่าไม่ชอบเธอ และจะไม่ยอมให้มาพักที่บ้านไงคะ” แม่บ้านโต้แย้งขึ้นมาอย่างแปลกใจ“มันจำเป็นน่ะป้า โยไม่อยากให้นนท์หลงผิด เพื่อตั
อาญาร้ายพิศวาสหวาม 10
“ใครจะไปรู้ล่ะว่านุชยังฝังใจกับพี่วิชญ์ไม่เลิก เป็นของผมแล้วแท้ๆ ยังหาข้ออ้างสารพัดกลับไปอยู่ใกล้ชิดกับคนที่เธอรัก” ยามนึกถึงเรื่องนี้เมื่อไหร่เจ็บแปลบที่หัวใจเสียทุกครั้ง“นนท์” โยทะกาเอื้อมมือมาแตะแผ่นหลังของญาติผู้น้องอย่างเห็นใจ“อย่ามาห้ามผมเลยพี่”“จะเจ็บหนักกว่าเดิมนะนนท์ พิษรักมันมีอานุภาพร้ายแรงขนาดไหนแกก็น่าจะรู้ดี ทำไมไม่เชื่อพี่บ้าง” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนใจที่น้องชายที่เธอรักกำลังหลงผิด“ไม่มีทาง คนที่เจ็บคือชมพูนุช ไม่ใช่ผมแน่” ชายหนุ่มยังดื้อดึงกล่าวด้วยถ้อยคำที่หนักแน่น ทำให้โยทะกาเหนื่อยใจที่จะพูด เห็นต้องยืมมือมาริสามาขัดขวางแผนการของชานนท์แล้วสิ“ว่าแต่เรื่องผม เรื่องพี่กับคุณซาโตเป็นยังไงบ้างล่ะ หลายวันมานี่ผมไม่เห็นหน้าคุณซาโตเลย”“ไปติดต่อธุรกิจที่ฮ่องกง อีกสองวันถึงจะกลับ”“แล้วทำไมพี่ไม่ตามไปด้วยล่ะ ระวังเถอะ”“ช่างเถอะ หากเขาทำอีกพี่ก็คงเลิกอย่างถาวร” โยทะกากล่าวอย่างปลงตก เหนื่อยที่จะ
อาญาร้ายพิศวาสหวาม 9
“มันถูกต้องที่สุดแล้วที่รัก ผมคิดถึงคุณทุกลมหายใจ คิดถึงเรือนร่างของคุณที่ตราตรึงใจในคืนแต่งงานของเรา” ชายหนุ่มพึมพำบอกก่อนจุมพิตไปทั่วบนผิวเนื้อเนียนละเอียดจนต่ำลงมาเรื่อยถึงจุดอ่อนไหวต่อสัมผัสของเธอ แล้วจูบพรมลงไปบนเนินเนื้ออย่างไม่ลังเล ทำเอาเจ้าของร่างสะดุ้งเฮือกยามถูกปลายลิ้นที่ร้อนผ่าวตวัดโลมเลียตามร่องกุหลาบงาม“นนท์...อืม”สติของชมพูนุชถึงกับหลุดลอยยามถูกอดีตสามีสอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องแคบอุ่นนุ่มของตน พร้อมกันนั้นก็ยกสะโพกกลมกลึงขยับเข้าหาปลายลิ้นอย่างลืมอาย ในเวลานี้ต้องการเพียงแค่ให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอจากความทรมานนี่เสียลิ้นร้อนหยุดปรนเปรอหญิงสาวกลางคันเพราะเขาต้องการสำเร็จโทษด้วยเนื้อแท้ของเขาเอง จนสาวใต้ร่างเกิดอาการมึนงง นอนระทวยอยู่เบื้องหน้ามองอีกฝ่ายกำลังจัดการกับอาภรณ์ส่วนล่าง ดวงตากลมโตเบิกตาโพลงเมื่อเห็นส่วนสำคัญของเขา แต่ก็ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้เพราะร่างกายอ่อนแรงไปเสียดื้อๆ จนกระทั่งเขากลับลงมานอนเคียงข้าง แล้วจุมพิตหนักๆ ลงกลางหน้าผากเนียน“เป็นของผมอีกครั้งนะที่รัก เราจะมีความสุขด้วยกันอีกครั้ง&
อาญาร้ายพิศวาสหวาม 8
“ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันอยากทำอะไรให้คุณพ่อคุณแม่ภูมิใจบ้าง” นั่นเป็นเหตุผลเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น เหตุผลหลักคือต้องการมารักษาแผลใจ ยิ่งห่างจากอติวิชญ์ กลับยิ่งชัดเจนในความรู้สึกที่มีต่อพี่ชายบุญธรรม มันไม่ใช่ความรักในเชิงชู้สาว ที่เธอเข้าใจมันผิดมาตลอด“คุณก็ไม่เคยทำให้ท่านผิดหวังนี่ ดูท่านจะโปรดปรานคุณเสียด้วย”“แต่ฉันก็อยากเดินด้วยลำแข้งของตัวเองบ้าง อยากทำงานด้วยความสามารถตัวเอง เรียนจบแล้วฉันอาจจะหางานทำอยู่ที่นี่เลยก็ได้”“คุณแม่จะยอมเหรอ ดูท่านหวงคุณออก”“ยอมสิ... ตอนนี้ท่านกำลังเห่อหลานจนลืมฉันไปแล้วก็ได้” ชมพูนุชกล่าวเสียงแผ่วเบาๆ เวลาโทรศัพท์ไปคุยกับมารดาบุญธรรมครั้งใด ท่านก็มักจะเอ่ยถึงแต่ลูกของกรองขวัญให้ฟังเสมอไม่ไถ่ถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม“อิจฉาเด็กว่างั้น” ชายหนุ่มเอ่ยแซวทำให้หญิงสาวรีบแย้งเป็นพัลวันเมื่อมาถึงที่โต๊ะชานนท์เป็นคนจัดการสั่งอาหาร ส่วนมากเป็นของโปรดอดีตภรรยาเสียเป็นส่วนใหญ่ ชมพูนุชแอบรู้สึกดีอยู่ในใจลึกๆ ที่อีกฝ่ายยังไม่ลืมในสิ่งที่ต
อาญาร้ายพิศวาสหวาม 7
“นุชต้องไปแล้วค่ะ”“ไปยังไงครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งที่บ้านพัก”“พอดีมีรถที่บ้านที่นุชสอนพิเศษมารอรับค่ะ” หญิงสาวชี้ไปทิศทางที่รถชานนท์จอดอยู่ พร้อมความสงสัยว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไรว่าเธอเลิกเรียนเวลานี้“ครับ แล้วเจอกันวันพฤหัสนะครับ”“ค่ะ” หญิงสาวขานรับเพียงสั้นๆ แล้วสาวเท้าตรงไปยังรถของชานนท์ที่จอดรออยู่ ก่อนเปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถคู่กับคนขับ“มันเป็นใคร?” คำถามนั้นทำเอาคนที่กำลังคาดเข็มขัดนิรภัยถึงกับชะงักหันมามอง“เพื่อนร่วมชั้นเรียน” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ“อย่าเผลอไปยุ่งกับมันเชียวล่ะ”“ทำไมฉันจะไปยุ่งกับเขาไม่ได้ ในเมื่อฉันเองก็โสดคุณต้นเองก็โสด”“ใครบอกว่าคุณโสด อย่าลืมสิคุณกำลังจะมาเป็นเมียน้อยผม”“จะบ้าเหรอ! จะให้ฉันบอกสักกี่หนว่าไม่มีทางไปเป็นเมียน้อยคุณเด็ดขาด”“ไม่มีทางงั้นเหรอ เป็นตอนนี้เลยดีไหม ต่อหน้าไอ้หมอนั่น” ชานนท์เอ่ย พลางสายตามองไปยังด้านนอกรถที่นทียังยืนมองอยู่“อย่ามาทำบ้าๆ นะ” หญิงสาวหน้าตาตื่นพร้อมกับสะดุ้งตกใจ เมื่อฝ่ามือใหญ่แตะลงต้นขาเรียวของเธอ“คุณต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ไปให้ท่าไอ้หมอนั่น” เมื่อเห็นอดีตภรรยายังนิ่งเงียบมือเริ่มไล้เข้าไปใต้กระโปรง “ว่าไง”“ค่ะ ฉ
你可能也喜歡
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง125.9K 閱讀量ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน128.2K 閱讀量งานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง62.9K 閱讀量แอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน
ลานิรินน์92.8K 閱讀量พันธะรักหมอร้าย
Kim Nayeol506 閱讀量ร่านรักร้าย
ท้องฟ้าสีเทา/ฟ้าพร่างดาว/ลีลิตLilit30 閱讀量สยบรักพี่ชายข้างบ้าน
blue parrot 60 閱讀量ข้าเก็บท่านอ๋องมาเลี้ยง
เนี่ยนเนี่ยน207 閱讀量
