น้องอาย

คนกลางอย่างน้ำอยากกุมขมับเหลือเกิน ปกติไม่เคยเห็นพ่อเลี้ยงดิน แสดงออกแบบนี้ เขาจะสุขุม น่าเกรงขาม พูดน้อย วันนี้ทำไมถึงเป็นไม้เบื่อไม้เมากับเพื่อนเธอได้นะ

“เอาล่ะ คุณมีธุระอะไรกับผม ผมไม่มีเวลามาต่อกรกับคุณ” ชายหนุ่มมีนัดกับลูกค้าในตัวเมือง

เขาเสียเวลากับหญิงสาวมามากพอ

“เอ๊ะ! นาย”

“อาย แกก็เอาของที่แม่ฝากให้พ่อเลี้ยงสิ พ่อเลี้ยงมีธุระ พวกเราจะได้กลับ”

“อื้อ… แม่ให้เอามาให้นาย” สีหน้าบึ้งตึงไม่พอใจ เธอยื่นให้เขาจะได้รีบไปกลับ เธอร้อนเหนียวตัวไปหมด

“หือ…” แม้ชายหนุ่มจะรับมาแต่ยังคาใจ ในซองมีอะไรในนั้น

“น้ำ กลับได้หรือยัง” อารดาหันไปถามเพื่อน

“กลับสิ” น้ำพ่นลมหายใจหนักๆ รู้สึกโล่งใจเสียทีที่จะได้กลับบ้าน

ทั้งสองยกมือไหว้เจ้าของบ้านและพากันลงจากบ้าน ท่ามกลางเสียงบ่นพึมพำๆ ไม่ขาดปากของอารดา

หมวกที่ถือคอยทำหน้าที่พัดวี ให้กับเจ้าของที่ตอนนี้ใบหน้าแดง เพราะแดดที่ร้อนแรงในช่วงเวลาบ่ายโมงกว่าๆ

“น้ำ”

“หือ… มีไรอาย” น้ำหันตามเสียงเรียก

“เฮ้ย… อาย อาย” เสียงเรียกเพื่อนที่ล้มเป็นลมหมดสติ น้ำเข้าประคองพร้อมเขย่า

ด้านคนที่กำลังจะรีบไปธุระได้ยินเสียงเรียกชื่อผู้หญิง เขารีบวิ่งมาดู เห็นหญิงสาวสวมชุดเดรสนอนที่พื้น ส่วนครูน้ำนั่งประคองทั้งที่พื้นร้อนๆ

“อาย… เป็นอะไรครูน้ำ” เสียงทุ้มตื่นตระหนกถามครูน้ำ

“อายเป็นลมค่ะพ่อเลี้ยง” พ่อเลี้ยงดินรีบอุ้มหญิงสาวขึ้นบนบ้านไปยังห้องรับแขก

เขาวางหญิงสาวลงบนโซฟาโดยมีครูน้ำวิ่งตามมาติดๆ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน “ป้าเอี่ยมครับ ป้าเอี่ยม” ชายหนุ่มเรียกหาแม่บ้าน

“คะ พ่อเลี้ยง… เอ๊ะ!”

“เธอเป็นลม… ผมรบกวนป้าเอี่ยมดูแลด้วยนะครับ ผมต้องรีบไปคุยธุระ” เขายกนาฬิกาที่ข้อมือดูเวลา

“ค่ะๆ คุณรีบไปเถอะค่ะ ทางนี้ป้าดูแลให้ค่ะ” ก่อนจะปลีกตัวเดินเข้าครัวไปหาน้ำใส่กะละมังและผ้า ออกมาหาหญิงสาวอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นชายหนุ่มเสียแล้ว

“อื้อ…”

“อาย อาย…” น้ำเรียกเพื่อนเมื่อเห็นว่าอารดาเริ่มรู้สึกตัว ใบหน้าที่ซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดฝาดให้เห็น หลังจากป้าเอี่ยมเช็ดหน้าเช็ดตาให้

“น้ำ… ทำไมพวกเราถึงมาอยู่ที่นี่อีก” อารดาเปล่งเสียงถามเพื่อน แต่น้ำเสียงเหมือนติดที่ลำคอ เธอพยุงตัวขึ้นลุกนั่งโดยมีน้ำช่วยประคอง

“แกเป็นลม ฉันกับป้าเอี่ยมช่วยดูแลแก” น้ำบอกกับเพื่อน

อารดามองหน้าหญิงสูงอายุก่อนยกมือไหว้และกล่าวขอบคุณ

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลอาย”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พ่อเลี้ยงดินไหว้วานให้ป้าดูแลคุณค่ะ” ก่อนไปพ่อเลี้ยงกำชับให้ดูแลเป็นอย่างดี

“พ่อเลี้ยง… พ่อเลี้ยงดินเหรอคะ” อารดาถาม

“ค่ะ” ป้าเอี่ยมยิ้ม

“งั้น พวกหนูขอลากลับบ้านก่อนนะคะ แม่จะเป็นห่วงค่ะ” อารดาตัดบท เธอไม่อยากอยู่นานไปมากกว่านี้ เพราะตอนนี้เธอรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวเหมือนจะไม่สบาย

“อ๋อ ค่ะ”

ระหว่างที่สองสาวลุกขึ้นจากโซฟา โทรศัพท์ของอารดาได้ตกลงบนโซฟาโดยที่เธอไม่รู้ตัว ทั้งหมดลงมาข้างล่างและเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์ น้ำเสียบกุญแจและสตาร์ตรถ ขับออกจากไร่เอี่ยมสกุลชัยทันที

เวลาสิบสี่นาฬิกาสี่สิบห้านาที รถกระบะคู่ใจจอดดับเครื่องสนิท อยู่ในร้านอาหารตัวอำเภอ พ่อเลี้ยงดินปิดประตูรถก่อนจะเดินเข้าภายในร้าน เขานัดคุยกับลูกค้าที่ติดต่อเข้ามา เพื่อให้ทางไร่ส่งผลผลิตให้กับทางโรงแรมระดับห้าดาวในกรุงเทพฯ

เขาไปถึงก่อนเวลานิดหน่อยจึงเลือกที่จะไปนั่งรอในห้องวีไอพีของร้าน ระหว่างนั่งรอลูกค้า ชายหนุ่มโทรศัพท์กลับมายังบ้านพักเพื่อถามอาการหญิงสาว

ครืด ครืด

“สวัสดีค่ะ ไร่เอี่ยมสกุลชัยค่ะ”

“ผมเองครับ ผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้างครับ”

เขาถามหาหญิงสาวที่เป็นลมล้มพับ

“อ้อ… คุณหนูอาย นั่นเหรอคะ เธอกลับไปได้สักพักแล้วค่ะ ครูน้ำก็กลับพร้อมกัน” ป้าเอี่ยมรายงาน

“อื้อ… อย่างงั้นเหรอครับ วันนี้ป้าไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อผมนะครับ ผมคงกินข้างนอกเลย” เขาคงฝากท้องที่ร้านกับลูกค้าแทน ถึงนัดเจอที่นี่

“ได้ค่ะ” ชายหนุ่มวางสายจากป้าแม่บ้าน แต่สมองกลับคิดถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของหญิงสาว ริมฝีปากอมชมพูที่ต่อว่าเขา ไม่ลดราวาศอกทำให้เขาเผลอลืมตัวอมยิ้ม ก่อนสติจะกลับมา เขาสลัดศีรษะไล่ความคิดเหล่านั้น แค่วันแรกยังสะกดจิตเขาได้เพียงนี้ นานไปจะเป็นอย่างไรกัน

เสียงประตูเปิดเข้ามา ทำให้ชายหนุ่มมองไปยังประตู ก่อนจะมีชายหญิงหนึ่งคู่เดินเข้ามาแนะนำตัว

“พวกเรามาจากโรงแรมเอเชียเซาท์บีชค่ะ” หนึ่งในสองแนะนำตัวให้ชายหนุ่มทราบ

“ครับ ผม บดินทร์ เอี่ยมสกุลชัย เจ้าของไร่ที่คุณติดต่อมาครับ” เขาแนะนำตัวเช่นกัน

“ค่ะ”

“ครับ”

“ผมอเนก ผมเป็นผู้จัดการโรงแรม แล้วนี่คุณแก้วตาผู้ช่วยผมครับ”

“งั้นพวกเราเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะครับ ตามที่ทางเราได้ติดต่อมาครั้งแรก ทางเราอยากให้ทางไร่ของคุณป้อนผลผลิตให้กับทางโรงแรมพวกเราค่ะ ทางเราได้ยินชื่อเสียงเรื่องผลผลิตของคุณจากหลายๆ ที่ ทางเจ้าของท่านเลยสนใจให้ติดต่อสอบถามครับ” ชายหนุ่มที่รับหน้าที่เจรจา คาดว่าน่าจะเป็นผู้จัดการโรงแรม

“ครับ อย่างที่พวกคุณรู้ไร่ของผมส่วนใหญ่ปลูกผักออร์แกนิก ปลอดสาร ราคาอาจจะสูงกว่าท้องตลาดหน่อยนะครับ แต่ไม่ได้สูงจนเกินงาม ผลไม้ก็เช่นกัน ผมคิดถึงผู้บริโภคเป็นหลักครับ” เขาอธิบายให้คนทั้งสองเข้าใจ

“พวกเราเข้าใจดีครับ ถึงอย่างนี้ไงครับ พวกเราถึงสืบเสาะจนรู้ว่าเป็นไร่ของคุณ”