20. ความรัก ที่ไม่เป็นความลับ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความรัก ที่ไม่เป็นความลับ

--------------------------------------------------------------------------

@โรงพยาบาล

“เลิกงานแล้วเดี๋ยวอาเดินมาหานะ”

“ค่ะอา”

“ตั้งใจทำงานนะคะหมอปืน^^” เสียงหวานของพยาบาลเอฟซีกลุ่มเดิม พูดส่งหมอปืนไปทำงานเสียงใส

“ครับ” เขาพูดตอบรับกลับตามมารยาทก่อนเดินจากไป

“อยากรู้จังว่าใครจะได้หมอปืนไปครอง”

“ฉันเองค่ะ”

ญะญ๋าและแสนดีหันมองหน้ากันถึงสิ่งที่สาว ๆ พยาบาลพูดถึงหมอปืน ซึ่งความจริงที่ว่าญะญ๋าคือผู้หญิงที่โชคดีคนนั้นมันทำให้เธอหุบยิ้มไม่ลง

“ยิ้มหวานอะไรอยู่คะน้องญะญ๋า?” รุ่นพี่พยาบาลเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าเธอยืนยิ้มไม่หุบ

“ญะญ๋ากำลังอินเลิฟอยู่น่ะค่ะ”

“แสนดี!” ญะญ๋ารีบดุเพื่อนของเธอเพราะกลัวว่าแสนดีจะพูดบอกเรื่องของเธอกับคนในโรงพยาบาล ซึ่งเธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเพราะคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลาและเธอยังไม่สามารถทำลายกำแพงความกลัวนั้นลงได้

“น้องญะญ๋ามีแฟนแล้วเหรอ ใครไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ”

“แสนดีเองค่ะ” เธอยืดอกรับ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ญะญ๋าหน้าทะเล้น “ไปทำงานก่อนนะ” จุ๊บ~

เธอทำสิ่งที่ทำอยู่เป็นประจำต่อหน้าสายตาทุกคนที่มองอยู่ ก่อนจะเดินหนีไปทำงาน และปล่อยให้ญ๋าตอบคำถามกับความน่าสงสัยที่เธอทิ้งไว้

“อะไรเนี่ย คบกันจริง ๆ เหรอ?”

“เปล่านะคะ แสนดีแค่แกล้งญ๋า” เธอปฏิเสธด้วยท่าทางน่ารักสไตล์สาวหวานแบบที่เธอเป็น

ห้องทำงานหมอปืน...

ก๊อก ๆ!

“เข้ามาได้ครับ”

คนบาปเดินเข้ามาในห้องหน้าสลด ท่าทางเจ้าของห้องที่ดูไม่อยากต้อนรับทำให้เขาต้องเอ่ยถามเพื่อเช็คความแน่ใจ “หายโกรธยัง?”

“ไสหัวมึงออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้เลย” หมอปืนพูดไล่หมอเซฟออกจากห้องด้วยความหมั่นเขี้ยวที่เขาเก่งแต่สร้างความวุ่นวายให้ชีวิตแสนสุขของตน

“โห่พี่ ผมก็จัดการให้แล้วไง เคลียร์กับแสนรักให้เรียบร้อยแล้วว่าพี่ไม่ได้เป็นคนนัด”

“แล้วมึงบอกแสนรักว่าอะไร?”

“...บอกว่าผมเป็นคนนัดเอง ผมเองที่อยากเดทกับเธอ” เขาพูดหน้ามึนอย่างไม่รู้สึกรู้สากับคำโกหกนั้น

“มึงไม่ได้ชอบแสนรักไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่ เธอไม่ใช่สเปกผม”

“แล้วมึงจะโกหกอีกทำไมเนี่ย ไม่บอกความจริงแสนรักไปวะ”

“ผมก็ต้องพูดเอาตัวลอดไว้ก่อนสิ ถ้าบอกความจริงแสนรักได้เกลียดผมยันลูกบวชแน่”

“กูว่าถ้าแสนรักรู้เรื่องนี้ คงได้เกลียดมึงไปจนตายเลยล่ะ” ดูเหมือนว่าไอเซฟมันจะไม่เข็ดกับการโกหกเพื่อเอาตัวลอด และตอนนี้มันก็กำลังสร้างปัญหาใหญ่ให้ตัวเอง

“ถ้าแสนรักไม่รู้ก็ไม่เป็นไรหนิ ผมคิดทางออกไว้แล้วล่ะน่า คนอย่างแสนรักเธอไม่น่ามืดมาชอบผมหรอก” ผมกับแสนรักเหมือนโลกคู่ขนานที่ดูยังไงก็เข้ากันไม่ได้ เพราะเธอดูเป็นผู้หญิงเพียบพร้อมและแสนดีเกินไป อีกอย่างเธอไม่ใช่สไตล์ที่ผมชอบ ถึงจะสวยแต่ว่าเธอดูจืดชืดไปหน่อย

“แล้วแต่มึงแล้วกัน แต่อย่าดึงกูเข้าไปเกี่ยวล่ะ”

“รู้แล้วน่า ว่าแต่อาทิตย์นี้ไปเที่ยวเลาจน์กันไหมพี่?”

“กูไม่ไป” หมอปืนปฏิเสธในทันทีอย่างไม่คิด

“โห่อะไรเนี่ย เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนไม่ค่อยอยากจะไปเลย”

“ถ้าไม่ได้พาไปหา*กูไปได้”

“อะไรเนี่ย อย่าบอกนะว่าไปติด*อยู่ที่ไหนแล้วอุ๊บอิ๊บผมเนี่ย?”

“เออ กูมีแฟนแล้ว แต่ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ว่าเป็นใคร” ผมไม่อยากให้ไอเซฟมันชวนผมไปทำเรื่องแบบนั้นอีก เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะพูดเรื่องแบบนั้นต่อหน้าญ๋า ซึ่งผมไม่อยากให้ญ๋ารู้เรื่องชั่วๆ ของผม

“ยิ่งไม่บอกยิ่งอยากรู้นะเนี่ย?” คนเจ้าเล่ห์ทำหน้าตาสงสัยจนคนที่มองอยู่รำคาญตา

“ออกไปจากห้องกูซะทีไป...เบื่อหน้ามึงจริง ๆ เลย” หมอปืนไม่พูดเปล่า ใช้เท้าถีบส่ง แต่หมอเซฟก็ยังไม่วายทำท่าทางสงสัยในตัวเขาและทิ้งท้ายประโยคกวน ๆ ก่อนเดินออกจากห้องไป

“อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร”

ปึง!

“ถ้ามึงรู้ มึงต้องช็อคแน่ไอเซฟ…”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~