ตอนพิเศษ~

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ตอนพิเศษ~

--------------------------------------------------------------------------

วันแรกของการเสียคนที่รักไป หมอปืนยังคงเฝ้าเธออยู่ไม่ห่างที่หน้าหลุมฝังศพ แม้คนอื่นจะทยอยกลับกันไปจนหมดแล้ว แต่เขาก็ยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่เช่นนั้นเพราะรับไม่ได้กับการจากไปของสาวสวยผู้เป็นที่รัก

การจากลาครั้งนี้ มันยากเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ใจที่เคยเข้มแข็งพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มอบอุ่นให้เห็น เวลานี้กลับเลื่อนลอยและมีแต่ความน่าสงสารเวทนาให้เห็นบนใบหน้า เพราะความสุขเดียวของเขาถูกพรากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืน

หัวใจที่ไม่อาจเดินต่อไปได้ สมองจึงต้องช่วยประคับประคองให้ร่างกายที่ยังมีลมหายใจนั้นใช้ชีวิตต่อไปได้ในช่วงที่หัวใจสลายเป็นเสี่ยงๆ เรื่องราวในหัวฉายภาพความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับเธอ และเรียกคืนแฟนสาวในจินตนาการคนนั้นกลับมา เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตต่อกับเขาในโลกที่สร้างขึ้นเพื่อรักษาจิตใจของตัวเองไว้

“กลับบ้านเถอะญะญ๋า กลับบ้านกันนะครับ”

ชายหนุ่มที่ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา ทำท่าจูงมือใครบางคนและพาคนในจินตนาการออกมาจากที่แห่งนั้น เพื่อกลับไปยังบ้านของพวกเขา บ้านที่ยังมีเธอและเขาอยู่ที่นั่นด้วยกันเสมอ

@บ้านของแสนดี

“อีกนิดเดียว ฮือ อีกแค่นิดเดียว” ปุก ๆ!

แสนดีทุบกำปั้นลงที่เตียงด้วยความโมโหที่เธอคว้าญะญ๋าไว้ไม่ทัน คนที่เคยเข้มแข็งทำคนทั้งบ้านเป็นห่วงกับอาการของเธอที่เป็นในตอนนี้

“แสนดีลูก” คนเป็นแม่ร้องไห้ตามลูกสาว เมื่อเห็นว่าเธอกำลังใจสลายกับการเสียเพื่อนรักที่คบกันมาเป็นสิบ ๆ ปีไป และมันเป็นการจากลาที่เธอคงไม่มีวันลืมกับภาพที่เห็นต่อหน้าต่อตาเช่นนั้น

“ฮือ ญ๋า!” เสียงร้องไห้โหยหวนของเธอดังไปทั่วห้องในคืนแรกของการจากลา

@เพนท์เฮ้าส์หมอปืน

เด็กดีของผมเธอยังคงตื่นสายเหมือนทุกวัน เราทั้งคู่ไม่ได้ออกจากบ้านเลย เหมือนว่าเราจะนอนอยู่ในห้องนี้หลายวันแล้ว...

“จะไม่ลุกไปกินข้าวจริง ๆ เหรอครับเด็กดี” เสียงนุ่มแสนอบอุ่นที่ไร้เรี่ยวแรงพูดเสียงสั่น เพราะร่างกายเริ่มขาดน้ำและอาหารหล่อเลี้ยง สติที่เคยสมประกอบก็ไม่เป็นเช่นเดิมอีกต่อไป

“ไม่หิวก็ไม่เป็นไรครับ งั้นนอนต่อก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้อาทำของอร่อยให้กินนะ^^”

หมอปืนนอนมองหมอนข้างที่เขากอดก่ายอยู่ด้วยรอยยิ้ม และจินตนาการว่าญะญ๋าคนรักยังนอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาเช่นเดิม แม้ว่าความจริงแล้วสิ่งนั้นจะเป็นเพียงแค่หมอนข้าง แต่มันก็ทำให้เขามีความสุขได้ชั่วขณะ

แต่ในบางทีภาพความจริงก็ปรากฏให้เห็นว่าเขาอยู่ที่นี่เพียงลำพัง เสียงร่ำไห้แทบขาดใจดังอยู่ไม่หยุดในห้องนั้น เมื่อตื่นขึ้นในเช้าวันถัดไปและไม่เห็นใครนอนอยู่บนเตียงนอกจากเขา

ความทรงจำที่ไม่อยากจดจำกลับคืน ภาพคนรักจากไปต่อหน้าต่อตาฉายวนอยู่ซ้ำ ๆ แบบนั้นจนทำเขาแทบขาดใจ ความทรมานที่เขาได้รับอยู่ทุกวี่วันทำคนเข้มแข็งกลายเป็นคนอ่อนแอจนถึงขีดสุด

“ญ๋า ญะญ๋า! ฮืออ!”

หมอปืนร้องไห้ออกมาสุดเสียง น้ำตาไหลเป็นสายเมื่อภาพในจินตนาการที่เคยมีเธอหลุดออกจากหัว แล้วเหลืออยู่เพียงแค่ความเป็นจริงที่ไม่มีเธอ เขาวิ่งหาเธอรอบบ้านอย่างคนสติแตก ภาพน่าเวทนานั้นไม่มีใครรับรู้นอกจากเขา เธอปล่อยให้คนที่มีเพียงแค่เธออยู่กับความหดหู่ในบ้านที่เคยมีแต่ความสุขนี้เพียงลำพัง

“ไม่นะ ญะญ๋า อย่าทิ้งอาไว้แบบนี้สิ ไม่จริง ฮือ!”

เขาทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ไม่ได้แม้เวลาจะเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ แต่เหมือนว่าเขายังหยุดอยู่ที่เดิม หยุดอยู่กับวันเศร้าใจนั้นอย่างเดิม และโทษว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิด เป็นเพราะเขาที่ไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้

ถ้าวันนั้นผมจับมือเธอไว้ทัน ผมจะกอดเธอไว้ให้แน่นที่สุด จะไม่ให้ใครทำร้ายเธอด้วยคำพูดและการกระทำได้อีก แต่เวลาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น อีกแค่นิดเดียวผมก็จะไม่เสียเธอไป

ความรู้สึกในตอนที่ปลายนิ้วทั้งคู่สัมผัสกัน แต่เขาไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้ ความรู้สึกนั้นมันยังตราตรึงอยู่ในหัว ภาพที่เห็นเธอล่วงลงสู่พื้นถนนด้านล่างต่อหน้าต่อตายังไม่เคยลบเลือน มันฝังอยู่ในใจและในหัวของเขาตลอดมา

หากเร็วกว่านั้น ถ้าผมวิ่งไปเร็วกว่านั้นแล้วคว้ามือเธอไว้ได้ทัน ผมคงไม่เสียเธอไป...

“กลับมาหาอาเถอะนะ ฮือ กลับมาสิญะญ๋า!”

ผมไม่อาจใช้ชีวิตต่อไปได้จริงๆ หากว่าไร้ซึ่งเธอผู้เป็นลมหายใจ ได้โปรดกลับมาเถอะนะ ใครก็ได้พาเธอกลับมาหาผมที...

โปรดติดตามเรื่องต่อไป...

มีภาคต่อ ตอนจบมี2แบบให้เลือกอ่าน

S2.1 บำบัดรักแฟนเพื่อน (หลังจากเสียญะญ๋าไป)

ปล. “S2.1 ตอนจบแบบเก่า-old ending!”

S2.2 คุณหมอสองรัก (หากญะญ๋ายังอยู่)

ปล. “S2.2 ตอนจบแบบใหม่-new ending!”

ฝากติดตามเรื่องต่อไปด้วยนะคะ~

Thank you all for following • I Love You 3000

❤️ขอบคุณทุกคนที่คอยซัพพอร์ตกัน

ฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ เพื่อจะได้ไม่พลาดนิยายเรื่องใหม่🙏

--------------------------------------------------------------------------