32. คนท็อกซิก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : คนท็อกซิก

--------------------------------------------------------------------------

@เพนท์เฮ้าส์หมอปืน หลังเลิกงาน…

วันนี้แสนดีขอติดรถผมกลับบ้านเพื่อจะมาเยี่ยมญะญ๋า ซึ่งเมื่อเธอเห็นหน้าเราสองคนก็เหมือนจะมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าตอนที่ผมเห็นผ่านจอมือถือเมื่อช่วงเที่ยง

“กลับมาแล้ว”

ใบหน้าที่เศร้าอยู่เริ่มยิ้มออกเมื่อเห็นว่าหมอปืนและแสนรักมาถึง หลังจากที่เธอนั่งมองนาฬิกาอยู่นานว่าพวกเขาจะเปิดประตูเข้ามาในบ้านตอนกี่โมง

“วันนี้กินข้าวกินยาไปหรือยังครับ?”

“…” ถ้าบอกว่าฉันไม่ได้กินข้าวทั้งวัน อาคงเป็นห่วงแน่ “กินแล้วค่ะ”

“เก่งมาก ญ๋าต้องกินข้าวกินยาให้ตรงเวลานะรู้ไหม” เขาลูบหัวเธอโดยที่ไม่รู้ว่านั่นเป็นคำโกหก แต่เธอทำเพราะอยากให้เขารู้สึกสบายใจ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีกับร่างกายของเธอเลย

“วันนี้แกอยากให้ฉันนอนด้วยไหม?” แสนดีเอ่ยถามความต้องการของญะญ๋าเพราะเธอเองก็อยากทำเช่นนั้น

“ไม่เป็นไร แค่แกมาหาก็พอแล้ว ไม่ต้องนอนเป็นเพื่อนหรอก”

“แล้ววันนี้เป็นยังไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิ” แสนดีถามอย่างให้ความสนใจ

“ฉันดูหนังที่แกบอกเกือบจบเรื่อง นั่งหัวเราะท้องแข็งทั้งวันเลย” คนน่ารักพูดโกหกอย่างเดิม เพื่อให้เพื่อนของเธอสบายใจ ทั้งที่ความจริงแล้วเธอนอนร้องไห้อยู่บนเตียงทั้งวัน

“หัวเราะทั้งวัน แล้วทำไมตาบวมแบบนี้ล่ะ” ความเศร้าที่อยู่ภายในฉันรับรู้ได้เป็นอย่างดี ว่าเธอกำลังโกหกเพื่อต้องการให้ฉันสบายใจ “ช่างเถอะ กินข้าวเย็นกันดีกว่าเนอะ”

แสนดีเปลี่ยนเรื่องพูดและชวนเธอกินข้าวแทน เพราะอยากให้เธอได้ทานยาตรงตามเวลา ซึ่งตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาที่ดีที่จะทานอาหารมื้อเย็นด้วยกัน

“งั้นเดี๋ยวอาไปทำกับข้าวให้นะ แสนดีอยู่เป็นเพื่อนญ๋าเถอะ”

“ค่ะหมอ”

เธอพาญะญ๋าไปนั่งลงที่โซฟา ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่น และพูดบอกกับเพื่อนรักถึงเรื่องที่เธอกำลังสนใจอยู่ในเวลานี้

“ฉันรู้แล้วล่ะ ว่าฉันอยากจะเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางอะไร”

แสนดียื่นข้อมูลในโทรศัพท์ที่เธอค้นหาไว้ให้กับญะญ๋าดู ซึ่งเพียงแค่เห็นเธอก็ถึงกับรีบมองหน้าแสนดี “จิตแพทย์เหรอ?”

“ใช่ ฉันอยากเรียนจิตแพทย์”

“ทำไมล่ะ ไหนตอนนั้นแกบอกว่าอยากเรียนมะเร็งด้วยกันไง…” แสนดีเคยบอกกับฉันแบบนั้นว่าเราจะเรียนเหมือนกันและตัวติดกันไปทุกที่จนกระทั้งเรียนจบและเริ่มทำงานในที่เดียวกัน

“ความฝันฉันเปลี่ยนแล้ว ฉันอยากเป็นจิตแพทย์มากกว่า”

“เพราะอะไร?”

“…เพราะแกไง”

“ทำไมต้องทำเพราะฉันตลอด” แสนดีจะทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเธอถึงทำเหมือนมีฉันเป็นจุดศูนย์กลางของชีวิต จนบางทีฉันก็แอบคิดว่าเธอจะคิดกับฉันเกินกว่าเพื่อนหรือเปล่า

“…” เธอเงียบไปเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไร และเสียงจากมือถือก็ดึงดูดความสนใจของพวกเธอสองคน

ติ๊ง ๆ ๆ!

เสียงแชทไลน์ของแสนดีดังเข้ารัว ๆ เพราะมีบางคนส่งรูปภาพมาหาเธอชุดใหญ่ และเมื่อเปิดเข้าไปดูจึงได้เห็นว่าภาพทั้งหมดเป็นแชทพูดคุยของคนกลุ่มหนึ่ง

“ใครส่งอะไรมาเหรอ?” ญะญ๋าชะโงกหน้าเข้าไปมองแชทของแสนดี ซึ่งเธอสองคนเริ่มอ่านข้อความในภาพนั้นไปพร้อม ๆ กัน

“อะไรกันเนี่ย?” แสนดีอุทานออกมาเมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มนึง พูดถึงพี่สาวของเธอเสีย ๆ หาย ๆ ถึงเรื่องความรักของแสนรักกับหมอเซฟ อีกทั้งยังมีเรื่องของเธอกับญะญ๋า และเรื่องวันที่เป็นต้นเหตุทำให้ญะญ๋าต้องหยุดงานพักรักษาตัว

“ขอดูหน่อยสิ ฉันกำลังอ่านอยู่…” ญะญ๋าพูดขอแสนดีเมื่อเห็นว่าเธอปิดหน้าจอลง

“อย่าอ่านเลยญ๋า เดี๋ยวจะคิดมากเอาเปล่า ๆ”

“ขออ่านหน่อยนะแสนดี เมื่อกี้ฉันเห็นว่ามีคนพูดถึงฉันด้วย” เธอพูดออกมาด้วยท่าทางไม่สบายใจ และเริ่มมีความกังวลให้เห็นบนใบหน้า

“เดี๋ยวฉันขอโทรไปคุยกับคนที่ส่งข้อความมาให้ก่อนนะว่าเขาต้องการอะไร” ฉันไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมีคนส่งข้อความแชทนี้มาให้ และไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากฉัน

“คุยเสร็จแล้วฉันขอดูแชทหน่อยได้ไหม นะแสนดี”

“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันมาแป๊บนึงนะ ขอไปคุยธุระก่อน” เธอเดินแยกตัวออกมาเพราะไม่อยากให้ญะญ๋าได้ยินเรื่องที่คนพวกนั้นพูดถึงเธอในทางที่ไม่ดี

ระเบียงด้านนอก…

“ฮัลโหลคะ ส่งแชทพวกนั้นมาให้ฉันทำไม”

“ฉันอยากให้หมอแสนดีเห็นน่ะค่ะ ว่าคนที่พูดดีกับหมอต่อหน้า เขาไม่ได้หวังดีกับหมออยู่จริง ๆ อย่าไปพูดเรื่องความลับอะไรของตัวเองให้คนพวกนั้นฟังนะคะ ฉันแค่อยากจะเตือนไว้”

เสียงของพยาบาลเด็กใหม่พูดบอกกับแสนดีถึงสิ่งที่เธอรับรู้มา และแชทในกลุ่มลับก็เริ่มดุเดือดขึ้น ลามไปถึงความสัมพันธ์ของเธอกับญะญ๋าและหมอปืนที่เป็นอาของเธอ เพราะเหมือนว่าคนในกลุ่มนั้นจะเริ่มรู้อะไรบางอย่างที่เป็นความลับของสองอาหลานแล้ว

“ตอนนี้คนพวกนั้นกำลังพูดถึงเรื่องของหมอญะญ๋าแล้วก็หมอปืน เดี๋ยวถ้าพวกเขาคุยกันเสร็จ ฉันจะแคปส่งไปให้นะคะ”

“เรื่องญ๋ากับหมอปืนเหรอ”

“ใช่ค่ะ เป็นเรื่องที่ไม่ดีเท่าไหร่”

“คุณต้องการอะไรคะ ทำไมถึงมาบอกฉันทั้งที่ตัวเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น…”

“ฉันอยากให้หมอปืนรู้เรื่องนี้แล้วรีบจัดการกับคนพวกนั้นค่ะ แต่ฉันไม่มีไลน์ส่วนตัวของเขา”

เธอรู้มาว่ามีกลุ่มลับอีกกลุ่มสร้างขึ้น กลุ่มที่เธอไม่ได้อยู่ในนั้น และมันก็สร้างขึ้นมาเพื่อนินทาเธอโดยเฉพาะ แต่ว่าคนพวกนั้นก็ยังแสร้งทำดีกับเธอ เหมือนที่ทำกับคนอื่น เธอจึงอยากจะหยุดเรื่องบ้าที่คนท็อกซิกพวกนี้สร้างขึ้น แต่ก็ไม่รู้จะจัดการยังไง เพราะเธอเป็นเพียงพยาบาลเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงาน เธอจึงหาคนที่พอมีอำนาจต่อลองในโรงพยาบาลนี้ และมีชื่อถูกพูดถึงในแชท ให้ช่วยจัดการเรื่องเน่าเฟะนี้ให้จบลง

“ขอบคุณที่ส่งมาให้นะคะ ไว้ฉันจะหาทางคุยกับเขาให้ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมส่งมานะคะ”

“ค่ะหมอแสนดี”

ฉันเกือบหลุดพูดเรื่องส่วนตัวกับคนพวกนั้นไปแล้ว แต่ขนาดว่าฉันยังไม่ได้พูด พวกเธอก็เอาเรื่องของฉันไปเม้ากันอย่างสนุกปาก และที่น่าโมโหที่สุด คือเธอพูดถึงอาการป่วยของญะญ๋าที่พยาบาลไม่ควรจะพูดถึงผู้ป่วยเช่นนั้น

“แกว่าฉันได้แต่ห้ามแตะต้องญะญ๋า นังพวกปากหมา”

แสนดีพูดออกมาอย่างแค้นใจ เมื่ออ่านแชทข้อความในนั้นซ้ำเป็นรอบที่สอง

กลุ่มแชทลับ…

D (ได้ยินข่าวลือของหมอปืนหรือยัง เรื่องที่ว่าลากผู้หญิงไปกินในห้องทำงาน)

A (อะไรนะ)

C (จริงเหรอ เม้าท์ ๆ)

A (เรื่องเป็นยังไงเล่ามาซิ๊)

D (เห็นมีพยาบาลบอกว่า วันนั้นเดินผ่านห้องทำงานหมอปืนแล้วได้ยินเสียงคนเอากันในห้อง พยาบาลคนนั้นเลยดักรอดูว่าใครที่เดินออกมาจากห้อง แล้วพวกแกรู้ไหมว่าใครเดินออกมาจากห้องทำงานของหมอปืน...)

C (ใคร)

A (ใคร)

D (ญะญ๋า หลานสาวคนเรียบร้อยของหมอปืนไงคะ)

C (จริงเหรอเนี่ย แรงมากนะถ้าเป็นเรื่องจริง เห็นว่าพักอยู่บ้านหมอปืนด้วย)

A (อาหลานกินกันเองเหรอ ข่าวใหญ่มาก!!)

D (พวกเราอดกินหมอปืนแล้วล่ะ เพราะหลานสาวเขาคาบไปแดกแล้ว เกลียดว่ะ)

C (เออเกลียดเหมือนกัน)

A (ไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่วันแรกแล้ว อีตอแหล)

D (ภาวนาขอให้น้องเขาหายจากโรคอ่อยผู้ชายเร็ว ๆ แล้วกัน เห็นว่าต้องหยุดพักรักษาตัว เพราะเหมือนว่าจะเป็นซึมเศร้าร่วมด้วย ฮ่า ๆ โรคยอดฮิตของคนตอแหล)

C (แรงมากฮ่า ๆ แต่จริง น้องญะญ๋าคนตอแหล)

A (+1 ฮ่า ๆ)

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~