35. END.

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : END.

--------------------------------------------------------------------------

ช่วงพักเบรก เวลาสิบโมง…

ผมติดคนไข้ยาวจนถึงช่วงพักเบรก ซึ่งผมก็ไม่มีเวลาว่างที่จะลงไปหาญะญ๋าที่ร้านกาแฟชั้นล่างตามสัญญา

ก๊อก ๆ!

“เข้ามาครับ” หมอปืนที่นั่งคุยอยู่กับคนไข้ พูดเชิญแขกหน้าห้องที่เดินมาเคาะประตู

“เอ่อ หมอติดคนไข้อยู่เหรอคะ?”

“มีอะไรแสนดี” เขาเอ่ยถามถึงธุระของเธอ

“ญะญ๋าอยู่ไหนเหรอคะ”

“ร้านกาแฟชั้นล่างน่ะ ถ้าจะไปหาญ๋าฝากบอกญ๋าด้วยนะว่าฉันติดคนไข้อยู่”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูบอกให้” เธอตอบรับคำของหมอปืน ก่อนจะเดินออกจากห้องไป และปล่อยให้เขาได้ทำการรักษาคนไข้ต่อ ส่วนเธอก็จะรีบไปอยู่กับญะญ๋าเพราะกลัวว่าเธอจะเหงา และคิดมากขึ้นมาอีกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้า

ร้านกาแฟชั้นล่างของโรงพยาบาล…

เมื่อเดินมาถึงที่ร้านกาแฟ ฉันก็ไม่เห็นว่าญะญ๋านั่งอยู่มุมไหนในร้าน ไม่มีวี่แววของเธอเลย โทรหาก็ไม่รับ “อยู่ไหนนะ?”

แสนดีพูดพร้อมกับต่อสายหาเธอสลับกับส่งข้อความเป็นระยะ แต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับจากเธอ จึงกลับขึ้นไปหาหมอปืนที่ห้องทำงานของเขา เพื่อให้เขาลองโทรหาญะญ๋าดูเผื่อว่าเธอจะรับสาย

ห้องทำงานหมอปืน…

“ทำไมไม่รับสายนะ?” หมอปืนพูดหลังจากสายที่โทรหาญะญ๋าตัดไป “ดูแน่ใจแล้วใช่ไหมแสนดีว่าญะญ๋าไม่อยู่ที่ร้านกาแฟ”

“แน่ใจแล้วค่ะ” ทั้งคู่เริ่มแสดงสีหน้าเป็นกังวลเมื่อจู่ ๆ ก็ติดต่อญะญ๋าไม่ได้

“งั้นญ๋าจะไปไหนได้…”

ทั้งคู่เริ่มคิดหนักเพราะไม่รู้ว่าเธอหายไปอยู่ที่ไหน และกลัวว่าเรื่องไม่ดีจะเกิดขึ้นกับคนอ่อนแอหากเธออาการกำเริบขึ้นมาในช่วงที่อยู่ลำพัง

สวนชั้นลอย…

ฉันชอบที่ตรงนี้ที่สุดของโรงพยาบาล เพราะบรรยากาศที่นี่ดีทุกครั้งที่ได้ขึ้นมา แม้ว่าในบางพื้นที่ของโรงพยาบาลแห่งนี้จะเป็นพิษกับฉัน แต่ที่สวนชั้นลอยนี่กลับเป็นที่ที่ฉันสบายใจทุกครั้ง แม้ว่าก่อนที่จะขึ้นมาถึงตรงนี้ฉันจะพาความเศร้ามาด้วย แต่ตอนกลับลงไปฉันกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความเศร้าและเรื่องเคลียดที่มีก็เบาบางลง แต่มันก็ไม่เคยหายไป ฉันคิดถึงเรื่องทุกใจวนไปวนมาอยู่แบบนั้น เหมือนว่าในหัวของฉันจะทำงานไม่ได้หยุดพัก มันฉายภาพความเศร้าที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ จนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างจะหยุดลง หากมีวิธีที่จะทำให้ฉันเลิกคิดถึงเรื่องพวกนั้นได้คงดี

“ถ้าทิ้งทุกอย่างลงไปจะดีไหมนะ?”

เธอพูดถามกับตัวเองเมื่อมองไปยังเบื้องล่างที่เป็นพื้นถนน เรื่องกดดันและความเศร้าที่เธอเจอนำพาให้เธอปีนขึ้นไปนั่งอยู่บนขอบกำแพงของชั้นลอย และห้อยขาลงไปด้านล่างอย่างน่าหวาดเสียว ดวงใจที่แสนอ่อนแอและบอบช้ำเริ่มคิดหาวิธีหยุดเรื่องในหัวด้วยการทิ้งทุกสิ่งลงไปด้านล่าง รวมถึงตัวของเธอด้วยเช่นกัน

“ญ๋า!”

“ญ๋า!”

เสียงของหมอปืนและแสนดีตะโกนเรียกญะญ๋าขึ้นพร้อมกัน เมื่อเขาเห็นภาพที่เธอกำลังนั่งอยู่ในที่ไม่ปลอดภัยเช่นนั้น ใจแข็งแกร่งเริ่มสั่นไหว

“ญ๋าครับ ทำไมไปนั่งอยู่ตรงนั้น ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” หมอปืนพูดเสียงสั่นและ ๆ เดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ เพื่อไม่ให้เธอแตกตื่นจนทำเรื่องที่เขากลัว

“ญ๋าเหนื่อยค่ะอา ในหัวของญ๋ามันคิดถึงแต่เรื่องแย่ ๆ ญ๋าหยุดมันไม่ได้ ฮือ!” เธอพูดระบายถึงสิ่งที่ทำให้เธอเป็นทุกข์อยู่ในเวลานี้ เสียงร้องไห้โหยหวนของเธอทำคนที่ได้ยินเกิดร้องตาม

“ญ๋า ฮึก” แสนดีร้องไห้ตามเมื่อเห็นว่าญะญ๋าดูเริ่มจะถอดใจและทำเรื่องสิ้นคิดที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้น

“ถ้างั้นเดี๋ยวอาพาไปหาหมอ เรายังมีทางรักษานะ ญ๋าลงมาหาอาก่อนนะครับเด็กดี ลงมานะ”

“หาหมอเหรอคะ หาหมอแล้วจะมีอะไรดีขึ้นเหรอคะ ญ๋าจะลืมเรื่องที่ตัวเองฆ่าคนไข้ได้ไหม หรือจะลืมเรื่องที่คนพวกนั้นพูดถึงญ๋าไม่ดีได้ ฮือ ญ๋าอยากลืมทุกอย่างค่ะอา”

เธอกำลังคิดว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันหนักหนามากสำหรับเธอ มันเกินกว่าที่คนอ่อนแออย่างเธอจะรับไหว ซึ่งอาการป่วยจิตที่เธอเป็นมันไม่เพียงทำร้ายแค่เธอ แต่ยังทำร้ายจิตใจคนรอบข้างไปด้วย ที่ต้องเห็นว่าเธอมีสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ และเธอก็กลัวว่าพวกเขา คนที่เธอรักจะต้องตกมาอยู่ในสภาพเดียวกันกับเธอเข้าสักวัน หากเป็นเช่นนั้นเธอคงทนเห็นไม่ได้ และการไม่รับรู้อะไรก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่เธอคิดออก

“ญ๋า แกอย่าทิ้งฉันนะ ฉันมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะแก ห้ามทิ้งฉันนะ ฮึก” แสนดีพูดขึ้นเพื่อหยุดเรื่องไม่ดีที่ญะญ๋ากำลังคิดจะทำกับตัวเอง “ฮือ ฉันจะหาทางรักษาแกให้ได้ฉันสัญญาลงมาเถอะนะ”

“อย่าเสียเวลาเพราะฉันเลยแสนดี แกควรได้ทำอะไรที่แกชอบและอยากทำจริง ๆ นะ ไม่ใช่เอาแต่ทำเพื่อฉันแบบนี้”

ญะญ๋ารับรู้มาตลอดถึงความรักที่แสนดีมอบให้ และมันก็ยิ่งทำให้เธอเจ็บปวด ที่เธอไม่สามารถตอบแทนความรักที่แสนดีให้ได้มากเท่ากับที่เธอได้รับมา

“นี่แหละที่ฉันชอบ ฉันชอบแก ไม่ใช่แบบเพื่อนญะญ๋า แกเป็นความสุขของฉันนะ”

เธอพูดทุกสิ่งที่คิด เพราะเชื่อว่าต้องมีสักคำพูดที่หยุดญะญ๋าไว้ได้…

“ญ๋าครับ ลงมาคุยกันข้างล่างดีกว่านะครับ” หมอปืนและแสนดีเริ่มเดินเข้าไปใกล้เป้าหมายมากขึ้น และเขาสองคนก็คิดที่จะหยุดเธอไว้ให้ได้ แต่เหมือนว่ายิ่งใกล้เธอมากเท่าไหร่สีหน้าของญะญ๋ายิ่งดูเลื่อนลอยมากเท่านั้น

“อารักญ๋านะครับ” เขาพูดคำบอกรักออกไปด้วยความจริงใจ เพราะคิดว่าจะหยุดทุกการกระทำของเธอไว้ได้ แต่เขากลับได้ความผิดหวังตอบแทน เมื่อสิ่งที่ทำไปทั้งหมดไม่เป็นผล

“ญ๋าก็รักอาค่ะ...” ฟุบ!

“ญ๋า!”

“ญ๋า!”

*****

นั่นเป็นคำบอกรัก และการบอกลาของญะญ๋าในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มของเธอในตอนนั้นผมไม่สามารถที่จะลบลืมมันได้ ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นทุกอย่างที่เธอทิ้งไว้ ทั้งความรักและความเสียใจ ผมไม่สามารถที่จะกลับไปทำงานหรือรักษาคนไข้ได้อีก ผมได้แต่โทษตัวเองมาตลอดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของผม ซึ่งตอนนี้ผมก็กลายเป็นผู้ป่วยที่ไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ ถึงแม้เวลาจะผ่านไปนานหลายปีแต่ผมกลับรู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ผมยังรู้สึกว่าเธอยังอยู่กับผมที่บ้านของเราเธอยังยิ้มและวิ่งหัวเราะอยู่ในที่แห่งนี้ เธอยังคอยเรียกหาผมด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเธอยังสดใสเหมือนเดิม

“อาคะ^^” ภาพของเด็กสาวที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของผม เธอกำลังมองมาที่ผมและยิ้มให้ผมด้วยความสดใส รอยยิ้มหวาน ๆ ของเธอที่น่ามองที่สุด เธอเป็นทุกสิ่งในชีวิตของผม

“อารักญ๋านะครับ” เขาคิดว่าตัวเองยังคงนอนกอดเธออยู่บนที่นอน และมอบความอบอุ่นให้เธออยู่ ถึงความจริงจะเป็นเพียงแค่หมอนข้างไม่ใช่ญะญ๋าก็ตาม เขาใช้โบว์ผูกผมของเธอที่คนหน้าหวานชอบผูกมันไว้ที่ผมมาผูกไว้ที่หมอนข้าง เพื่อสร้างภาพจินตนาการว่าเขาทั้งสองคนนั้นยังอยู่ด้วยกัน และการที่เขาสร้างภาพในหัวขึ้นมาแบบนี้ มันสามารถต่อลมหายใจของผู้ป่วยจิตอย่างเขาให้สามารถใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ต่อได้..แม้ความจริงจะไม่มีเธออยู่แล้วในโลกใบนี้

ข้อความจากญะญ๋า…

ขอให้โลกนี้ใจดีกับผู้ป่วยซึมเศร้าอย่างพวกเราด้วยนะคะ พวกเรายังต้องการคนที่เข้าใจเกี่ยวกับโรคนี้อีกมาก การจบชีวิตลงของญ๋า ไม่ใช่สิ่งสุดท้ายที่ผู้ป่วยควรทำ แต่ญ๋าอยากให้เป็นเคสตัวอย่างเคสสุดท้าย หากคนในครอบครัวหรือคนใกล้ชิดของคุณป่วยเป็นโรคนี้อยู่ แค่โอบกอดพวกเขาไว้ และไม่ทำร้ายกันด้วยคำพูด แค่นั้นก็ถือว่าใจดีกับพวกเรามากแล้ว ขอบคุณที่รักและเอ็นดูญะญ๋า ลาก่อนนะคะ...

ข้อความจากนักเขียน…

เมื่อตัวเองทำผิดพลาด ลองเปลี่ยนจากการตอกย้ำด้วยคำพูดที่ว่า ‘แกมันห่วย แกมันแย่’ เป็นตบไหล่ตัวเองเบา ๆ และพูดบอกกับตัวเองว่า ‘ไม่เป็นไรนะ แกทำดีที่สุดแล้ว พักให้หายเหนื่อย แล้วเริ่มใหม่ดูอีกครั้งนะ’

เมื่อคุณทำอะไรสำเร็จ จงแสดงความยินดีกับตัวเองอย่างถึงที่สุด แม้มันจะเป็นความสำเร็จก้าวเล็ก ๆ ก็ตาม

เมื่อคุณเจอเรื่องแย่ ๆ ให้กอดตัวเองไว้แล้วบอกกับคุณคนที่อ่อนแอว่า ‘ฉันรักแกนะ แกเป็นสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของฉัน แล้ววันนึงแกจะผ่านมันไปได้ โดยมีฉันคนนี้อยู่ข้างแกเสมอ’

เมื่อคุณเจอเรื่องเศร้าให้นึกถึงสิ่งที่ทำให้คุณยิ้มได้ เพราะรอยยิ้มของคุณสวยงามเสมอ...อย่าลืมโอบกอดและบอกรักตัวเองกันนะคะ เพราะคนที่คุณควรรักที่สุดคือตัวคุณ และคุณก็มักจะมองข้ามคนสำคัญที่สุดคนนี้ไปเสมอ

หากคุณผ่านวันที่แสนเลวร้ายที่เจอนั้นไปได้ วันนึงคุณจะมองเรื่องที่เคยเกิดขึ้นเป็นปัญหาที่เล็กน้อย และความเข้มแข็งจะเกิดขึ้นในจิตใจหากคุณต่อสู้อย่างถึงที่สุด ประตูอีกบานที่แสนสดใสรอคุณคนที่เข้มแข็งเปิดเข้าไปอยู่ อย่าเพิ่งท้อนะคะ

*โปรดนึกถึงภาพในช่วงชีวิตที่แสนทุกข์ใจของคุณ วันนั้นความเจ็บปวดที่ยากเกินจะรับไหวเกิดขึ้นกับเด็กคนนั้น ‘ซึ่งก็คือคุณ’ เวลานั้นคุณอ่อนแอมากเพียงใดคุณจำมันได้ดี น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นสายทำให้คุณคิดว่าตัวเองไม่สามารถไปต่อได้ เดินต่อไปข้างหน้าไม่ไหว แต่หากมองดูตัวเองในตอนนี้ ‘เวลานี้’ คุณก้าวผ่านทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นมาได้แล้ว ทั้งที่คิดว่าตัวเองไม่แข็งแกร่งพอที่จะผ่านมันมาได้ แต่เมื่อความเข้มแข็งเป็นสิ่งสุดท้ายที่คุณมีเหลืออยู่ ทุกอย่างที่เคยยากก็เป็นเรื่องง่ายขึ้น ให้เวลาตัวเองได้ลองคิดหาวิธีจัดการกับสิ่งที่เจอ เราเชื่อว่าทุกคนจะเจอทางออกที่ดีสำหรับทุก ๆ ปัญหา

หากมีหนึ่งคำที่อยากจะพูดกับตัวเองในอดีตที่อ่อนแอ คุณอยากพูดว่าอะไร? สำหรับเรา...

“หวัดดี ฉันคือตัวเธอในอนาคตนะ เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้มันเจ็บปวดและหนักหนามากเลยใช่ไหม แต่วันนึงความเจ็บนั้นจะเบาบางลง มันจะผ่านไปตามกาลเวลาที่เดินไปข้างหน้าอย่างไม่เคยถอยหลังย้อนกลับ แล้วแกก็ไม่ได้กำลังผ่านเรื่องแย่ ๆ นี้ไปคนเดียว เพราะแกยังมีฉัน...เรามาก้าวผ่านมันไปด้วยกันนะ”

END.

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~