33. ปกป้องคนรัก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ปกป้องคนรัก

--------------------------------------------------------------------------

โต๊ะทานข้าว…

หลังจากที่หมอปืนเตรียมอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสามคนก็มานั่งทานข้าวด้วยกัน แต่ญะญ๋าก็ยังไม่หยุดคิดถึงเรื่องแชทที่มีคนส่งมาหาแสนดี

“ไหนบอกว่าจะให้ดูแชทไง”

“มันไม่มีอะไรแล้ว กินข้าวเถอะ” ฉันกลัวว่าญะญ๋าเห็นข้อความพวกนั้นแล้วจะคิดมากอีก เลยจะรีบกินข้าวและรีบหนีกลับบ้านซะ

“มีอะไรเหรอครับ”

“มีคนส่งภาพแชทมาหาแสนดี ญ๋าเห็นว่าเขาพูดถึงญ๋าด้วย” เธอพูดสีหน้าเป็นกังวล

“มันไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ฉันโทรไปเคลียร์มาแล้ว แกอ่านก็จะคิดมากเปล่า ๆ อีกอย่างฉันลบแชททิ้งไปแล้วด้วย” แสนดีพยายามอธิบายสิ่งที่ญะญ๋าอยากรู้เพื่อไม่ให้กระทบจิตใจของเธอมากที่สุด

“จริงเหรอ แกโกหกให้ฉันสบายใจหรือเปล่า?” เธอพูดอย่างรู้ทันอีกคน

“จริงสิ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันต้องรีบกลับแล้วนะ มีงานต้องกลับไปเคลีย์ต่อ”

“จะกลับแล้วเหรอ...” เธอเริ่มไม่อยากให้แสนดีกลับบ้าน เพราะอยากรู้เรื่องที่สงสัย

“ใช่ ไว้พรุ่งนี้ตอนเย็นฉันจะมาหาใหม่นะ”

“…” คนหน้าหวานเงียบนิ่งไป และไม่ได้พูดตอบกลับแสนดีถึงเรื่องที่เธอบอกเมื่อครู่

“โอเคไหมญะญ๋า?” แสนดีถามซ้ำ

ผมมองหน้าของญะญ๋าแล้วก็รู้ว่าเธอไม่สบายใจกับเรื่องที่ได้ยิน แล้วดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะไม่อยากให้แสนดีกลับบ้านแล้วด้วย

“แสนดี นอนเป็นเพื่อนญ๋าสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราไปทำงานพร้อมกัน”

“จริงด้วย แกนอนเป็นเพื่อนฉันนะ นะแสนดี”

“…” เธอหันไปมองหน้าของหมอปืน ซึ่งเธอรู้ว่าเขาทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้ญะญ๋าต้องคิดมาก เลยยอมตอบตกลงไป “ก็ได้ ฉันนอนที่นี่ก็ได้”

“งั้นคืนนี้ญ๋านอนกับแสนดีแล้วกันนะเดี๋ยวอานอนที่ห้องคนเดียว…”

“แต่ญ๋าอยากนอนกับอาด้วย” ฉันไม่อยากนอนห่างอาแล้ว เพราะติดอ้อมกอดอุ่นของเขา แต่ก็อยากให้แสนดีนอนอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างเหมือนกัน ฉันอยากให้เขาสองคนตัวติดอยู่กับฉันตลอดเพราะมันทำให้ฉันสบายใจขึ้นและไม่รู้สึกโดดเดี่ยว

“นอนกับอาด้วยเหรอ แล้วจะนอนกันยังไงล่ะ?”

“เราออกมานอนที่โซฟาด้านนอกกันดีไหมคะ นอนดูหนังตลกกันนะคะ นะแสนดีฉันอยากดูเรื่องนั้น เรื่องที่แกบอก…” ญะญ๋าเสนอทางออกที่จะให้เธอได้ทำในสิ่งที่เธอต้องการ

“ไหนว่าดูทั้งวันแล้วไง”

“ก็…หัวเราะคนเดียวมันไม่สนุกนี่นา ดูแล้วดูอีกก็ไม่เห็นเป็นไรเลย”

“ก็ได้” แสนดีตอบรับอย่างเอาใจเพราะคิดว่าวันนี้ทั้งวันญะญ๋าน่าจะเหงาที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว

ตกดึก…

“พรุ่งนี้อากับแสนดีก็ต้องไปทำงาน ส่วนญ๋าก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว…” สาวสวยหน้าหวานที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างคนสองคนพูดขึ้นพรางถอนหายใจเฮือกใหญ่

“งั้นถ้าญ๋าไม่อยากอยู่บ้าน ไปนั่งรออาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลดีไหมครับ”

“แบบนั้นจะดีเหรอคะหมอ?” แสนรักพูดดักขึ้น เพราะแชทล่าสุดที่มีคนพูดถึงญะญ๋ากับหมอปืนเรื่องนั้น เธอได้อ่านทั้งหมดนั้นแล้ว และก็รอไปเช็คบินกับพวกขี้เม้าในวันรุ่งขึ้น ซึ่งหมอปืนก็ยังไม่รู้เรื่องนี้เพราะเธอยังไม่มีโอกาสได้พูดบอกเรื่องสำคัญนั้นกับเขา

“ดีค่ะ ญ๋าขอไปด้วย ญ๋าไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว”

“แต่…” แสนดียังไม่ทันพูดค้านหมอปืนก็ตอบตกลงซะก่อน

“ได้ครับ งั้นพรุ่งนี้เราตื่นไปโรงพยาบาลด้วยกันนะ…”

ตลอดทั้งคืนที่ฉันนอนอยู่ หัวของฉันกลับคิดถึงเรื่องของกลุ่มคนพวกนั้นไม่หยุด และนึกสงสารญะญ๋าที่โลกใจร้ายกับเธอทั้งที่เธอน่ารักและเป็นมิตรกับคนอื่นอย่างจริงใจ แต่สิ่งที่เธอได้ตอบแทนนั้นเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจเกินกว่าจะรับไหว ต่อให้เป็นคนที่มีจิตใจเข้มแข็งกว่าเธอเจอเรื่องเช่นนี้ก็คงเสียใจไม่น้อย ไม่อยากจะคิดเลยถ้าหากว่าเธอต้องรับรู้เรื่องทั้งหมดนี้เธอจะเป็นเช่นไร

โรงพยาบาลในเช้าวันรุ่งขึ้น…

“แต่งตัวเสร็จหรือยังคะคุณหมอแสนดี” เสียงหวานของญะญ๋า เรียกหาเพื่อนสาวคนสนิทที่ห้องน้ำ ด้านในห้องนอนส่วนตัวของเธอ

“เสร็จแล้ว...”

แสนดีเดินออกมาในชุดทำงานของญะญ๋า และเธอก็ใส่มันได้พอดีราวกับเป็นเสื้อผ้าของเธอเอง

“ชุดฉันวันนี้เป็นยังไง น่ารักไหม” ญะญ๋าทำตัวสดใสให้แสนดีเห็น เพื่อให้อีกคนยิ้มตามและไม่กังวลกับอาการป่วยของเธอ

“อือ น่ารักมาก ๆ”

หมับ! คนสวยเดินเข้าไปกอดเพื่อนของเธออย่างไม่มีเหตุผล และยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

“จู่ ๆ มากอดฉันทำไม จะอ้อนเอาอะไรฮะ?” แสนดีเอ่ยถาม

“ฉันรักแกนะ” จุ๊บ ญะญ๋าประทับริมฝีปากของตัวเองลงที่แก้มของแสนดีอย่างที่อีกคนไม่คิดว่าเธอจะทำเช่นนั้น เพราะมันเป็นสิ่งที่ญะญ๋าเคยบอกกับเธอว่าเขินอายที่จะทำมันมาตลอด

“พร้อมไปโรงพยาบาลกันหรือยังครับ?” หมอปืนที่เดินเข้ามาด้านในห้องเอ่ยถามกับสองสาว

“พร้อมแล้วค่ะ ญ๋าพร้อมแล้ว~” ญะญ๋าตอบเสียงใสก่อนจะวิ่งไปเกาะแขนแฟนของเธอและหอมฟอดใหญ่ไปที่แก้มของเขา รอยยิ้มที่สดใสของเธอเริ่มทำอีกคนมีหวังว่าเธอจะดีขึ้นและหายในเร็ววัน

“งั้นไปกันเถอะครับ…”

@โรงพยาบาล แผนกฉุกเฉิน…

ญะญ๋าที่ตามมาโรงพยาบาลด้วย เธอแยกตัวไปกับหมอปืนที่ห้องทำงานของเขา มีเพียงแสนดีที่เดินมาที่แผนกฉุกเฉินเพื่อเข้างานเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เธอเดินมาด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวพร้อมบวก

“น้องแสนดี มาแล้วเหรอ~”

“ไม่เหนื่อยเหรอคะ?” เธอเอ่ยถามทันทีถึงเรื่องที่คาใจอยู่ เพราะอยากจะเอาเรื่องคนขี้เม้าท์เต็มทน หลังจากอ่านแชทนั้นเป็นสิบ ๆ ครั้ง จนความโกรธที่มีประทุอยู่ภายในไม่หยุด

“เหนื่อยเหรอ เอ่อ...ไม่นะ พี่เพิ่งมาเข้างานตอนเช้านี่เอง”

“หนูหมายถึง ไม่เหนื่อยเหรอคะ ที่แสร้งปั้นหน้ายิ้มใส่คนที่ตัวเองแอบเอาไปนินทาลับหลัง”

“นะ…น้องแสนดีพูดเรื่องอะไร?”

“พี่ พี่ แล้วก็พี่ ทั้งสามคนยังมีความเป็นคนเหลืออยู่ไหมคะ ถึงได้พูดถึงคนอื่นลับหลังเสีย ๆ หาย ๆ แบบนั้น ถ้าไม่หยุดสร้างกลุ่มแชทอุบาทว์ ๆ พวกนั้น เรื่องนี้ถึงหูผู้ใหญ่ในโรงพยาบาลแน่” เธอพูดอย่างไม่เกรงกลัว และไม่สนว่าอายุของเธอจะน้อยกว่า

“มันเกินไปนะน้องแสนดี พวกพี่ไปทำอะไรพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่ามากล่าวหากันนะ” หนึ่งในสามคนที่แสนดีชี้หน้าพูดเถียงขึ้นอย่างไม่พอใจ

“รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่หน่อยก็ดีนะ มาทำตัวก้าวร้าวใส่รุ่นพี่แบบนี้มันใช่เหรอ?”

“แล้วที่พวกพี่เอาคนอื่นไปนินทาลับหลังมันใช่เหรอคะ?! พูดถึงพี่แสนรักเสีย ๆ หาย ๆ ว่าญะญ๋าไม่ดีแบบนั้นแบบนี้ แต่ต่อหน้าพวกพี่ก็แสร้งทำเหมือนว่าเป็นมิตรกับพวกเธอ พอตอนอยู่ในแชทกลับเป็นอีกอย่าง ทุเรศ!”

“มีหลักฐานเหรอ...”

“มีค่ะ เดี๋ยวส่งให้นะคะ แต่คงต้องส่งให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก่อน เพราะเรื่องแบบนี้ คงต้องให้ผู้ใหญ่เข้ามาช่วยจัดการ”

“แสนดี…” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังของแสนดี และเมื่อหันไปก็เห็นว่าเป็นญะญ๋า เธอตั้งใจจะเดินมาที่แผนกฉุกเฉิน เพื่อมาทักทายพี่ ๆ พยาบาลกลุ่มนั้น เพราะเธอยังไม่รู้ว่าคนที่นินทาเธออยู่ในกลุ่มแชทเป็นคนพวกนี้

“ญะญ๋า มานี่ทำไม?”

“ไหนบอกว่าไม่มีอะไรไง ไหนบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดไง ฮึก”

“ญ๋า…”

“พวกเขาเป็นคนในแชทนั้นเหรอ บอกฉันสิ ฮึก ๆ”

“…” เธอไม่รู้จะพูดตอบญะญ๋ายังไง เพราะรู้ว่าเธอจะต้องเสียใจมากๆ หากได้ยินความจริงที่ว่าคนพวกนี้ไม่เคยชอบเธอจริง ๆ อย่างที่พวกเขาแสดงออกกับเธอในต่อหน้า

“ตอบสิแสนดี อย่าเงียบสิ...”

“มานี่เถอะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งที่ห้องหมอปืนนะ” แสนดีพูดเสียงนุ่มอย่างใจเย็น และจูงมือญะญ๋าออกจากที่ตรงนั้น เพื่อไปฝากเธอไว้กับหมอปืนที่ห้องทำงาน

“อีแสนดีมันรู้ได้ยังไงวะ!?” หนึ่งในสามคนพูดขึ้นหลังจากที่สองสาวเดินออกไป และพวกเธอก็เริ่มสุมหัวกันอีกครั้งเพื่อหาทางออกกับเรื่องที่แสนดีพูดขู่ ว่าจะเอาเรื่องนี้ไปฟ้องผู้อำนวยการโรงพยาบาล เพราะหากเธอทำเช่นนั้นจริง ๆ พวกเธอคงเดือดร้อนไม่น้อย

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~