31. กลุ่มแชทลับ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : กลุ่มแชทลับ

--------------------------------------------------------------------------

กลุ่มแชทลับ..

A (หมอเซฟกับหมอแสนรักเปิดตัวว่าคบกันแล้วเหรอ ไหนบอกว่าเดทกับหมอปืนอยู่ไง)

C (ใช่ น้องสาวบอกว่าเดทอยู่กับหมอปืน แต่ไปคบกับหมอเซฟที่เป็นรุ่นน้องคนสนิทของหมอปืนเนี่ยนะ สรุปยังไงควบสองเหรอ)

D (เห็นใส ๆ เรียบร้อย แต่มั่วมาก)

C (สงสัยเมื่อวานที่หยุดงานพร้อมกัน คงจะมันส์กันจนลืมการลืมงาน)

D (เหอะ จะเอากันทั้งทีก็ทำคนอื่นเขาเดือดร้อนไปหมด)

C (เออ เมื่อวานกูเหนื่อยชิปหาย คนไข้โคตรเยอะ หมอก็ไม่พอ)

A (นี่ถ้าวันไหนจะเอากันอีก ก็ไม่ต้องหยุดงานอีกเหรอว่ะ ไม่ไหวเด้อ)

D (หมอแสนรักก็แรดใช่ย่อยนะ ก่อนจะคบกัน กูก็เห็นเดินมาอ่อยหมอเซฟที่แผนกแทบทุกวัน)

A (มึงพึ่งรู้เหรอว่าเขาแรดอ่ะ กูดูออกมาตั้งนานแล้ว)

C (เห็นสวย ๆ เรียบร้อยแบบนี้ กินหมอในโรงพยาบาลไปกี่คนแล้วว่ะ ฮ่า ๆ เน่า)

A (เลิกเม้าท์ ๆ นางเดินมาแล้ว)

“หมอแสนรักสวัสดีค่ะ เดินมาแผนกฉุกเฉินแต่เช้า มาหาใครเหรอคะ?” เสียงแซวของพยาบาลสาวคนนึงในกลุ่มแชทลับเอ่ยถามแสนรักท่าทางเป็นมิตร ต่างจากตัวตนที่แท้จริงของเธอ ที่แสดงออกตอนอยู่ในกลุ่มลับเมื่อครู่นี้

“แสนรักเอาของมาให้เซฟน่ะค่ะ เห็นเซฟบ้างหรือเปล่าคะ”

“หมอเซฟติดเคสอยู่ค่ะ ฝากของไว้ก่อนได้นะคะหมอแสนรัก” เธออาสาเก็บของไว้ให้เพราะอยากสาระแนว่าของที่ว่านั้นคืออะไร

“เอ่อ ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวแสนรักมาใหม่ดีกว่า...” เธอยิ้มตอบกลับในความหวังดีนั้นก่อนจะเดินจากไป ซึ่งทันทีที่เธอหันหลังให้เหล่าสาว ๆ พยาบาลก็สุมหัวซุบซิบนินทาต่อทันที ซึ่งก็มีในบางครั้งที่พวกเธอแอบนินทากันเองบ้าง แต่การนินทาคนอื่นจะสนุกปากยิ่งกว่าสำหรับความคิดของทั้งสามที่มีคล้ายกัน

กลุ่มแชทลับ..

A (พูดถึงก็โผล่หัวมาเลยตายยากจริง ๆ สงสัยว่าหมอเซฟจะทำให้ติดใจ ถึงได้มาแสดงความเป็นเจ้าของถึงแผนกแบบนี้)

D (นั่นสิ ทำไมคนหล่อ ๆ ต้องแพ้ทางผู้หญิงแอ๊บใสด้วยนะ น่ารำคาญ)

C (ใช่ เสียดายทั้งหมอเซฟ แล้วก็หมอปืนด้วย ไม่รู้ว่าหมอเซฟรู้หรือเปล่าว่าตัวเองกินต่อรุ่นพี่คนสนิท)

D (หรือว่าจริง ๆ แล้ว หมอปืนกินต่อหมอเซฟ)

A (อะไรกันเนี่ย มั่วไปหมด แต่จะว่าไปเป็นหมอแสนรักก็คุ้มนะ ได้ทั้งหมอปืนทั้งหมอเซฟ คงมันส์น่าดู ฮ่า ๆ ดูท่าจะงานดีทั้งคู่เลย)

C (ก็น่าอิจฉาอยู่หรอก ทำไงได้พวกเราไม่เข้าตาทั้งหมอปืนแล้วก็หมอเซฟนี่นา สงสัยต้องทำตัวแอ๊บใสบ้างแล้วมั้ง ถึงจะได้ผู้ฮ่า ๆ)

กฎของกลุ่มแชทลับที่พวกเธอตั้งขึ้น คือใครที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มแชทนี้จะถูกนินทาอย่างสนุกปากและเสีย ๆ หาย ๆ ทั้งเรื่องจริงและเรื่องไม่จริง เรื่องของในแผนกและนอกแผนกที่ได้ยิน นางเม้าพวกนี้จะพูดถึงหัวข้อในแต่ละวันอย่างสนุกปาก โดยไม่คิดสืบหาความจริง หนำซ้ำยังใส่สีเติมไข่เพิ่มอรรถรสเพื่อความบันเทิงของตนอีกด้วย โดยไม่แคร์ว่าคนที่พูดถึงจะรู้สึกเช่นไรหากได้รับรู้เรื่องเน่าเฟะนี้ที่พวกเธอทำลับหลัง เพราะพวกเธอคิดว่าการปั้นหน้าทำดีด้วยจะทำให้คนโง่พวกนั้นตายใจและไม่มีทางรับรู้เรื่องกลุ่มแชทลับนี้

แต่มีหนึ่งในกลุ่ม ที่เป็นรุ่นน้องพยาบาลเข้าใหม่เริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่ทำอยู่ส่งผลร้ายกับคนอื่นมากกว่าจะเป็นเรื่องสนุกปากอย่างที่เธอคิดในตอนแรก เพราะตอนที่เข้ามาในกลุ่มไลน์นี้เธอคิดว่าจะต้องสารสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานเพื่อให้การทำงานของเธอราบรื่น แต่เหมือนว่าในกลุ่มแชทลับนี้จะเป็นการรวมกลุ่มคนท็อกซิกไว้ ซึ่งเธอไม่อยากจะกลายเป็นคนแบบพวกเธอเหล่านั้น

ช่วงพักเที่ยง…

“น้องแสนดี ได้ข่าวญะญ๋าบ้างหรือเปล่า ญะญ๋าเป็นไงบ้างพี่เป็นห่วง” พวกเธอแสร้งปั้นหน้าเป็นคนดีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และที่เอ่ยถามก็เพราะว่าอยากจะสาระแนเรื่องชาวบ้านก็เท่านั้น

“ญะญ๋าพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านค่ะ แสนดีว่าตอนเย็นเลิกงานจะเข้าไปเยี่ยม” แสนดีตอบกลับคำถามของพยาบาลรุ่นพี่ โดยไม่รู้ว่าทุกคำพูดของเธอกำลังจะถูกพูดถึงต่อ

“ฝากบอกน้องญะญ๋าด้วยนะคะว่าพวกพี่เป็นห่วง”

“ใช่ ไม่เจอหน้ากันแค่วันเดียวก็คิดถึงแล้ว”

พยาบาลเด็กใหม่ที่ได้ยินสิ่งที่รุ่นพี่พยาบาลพูดก็รู้สึกผิดหวังแทนญะญ๋า เพราะเธอเห็นว่าญะญ๋าเป็นคนที่น่ารักและไม่ได้มีพิษมีภัยอะไร ต่างจากกลุ่มคนพวกนี้อย่างสิ้นเชิง ซึ่งเธอก็กำลังหาโอกาสดีๆ เพื่อที่จะบอกเรื่องนี้ให้ใครสักคนรับรู้และหยุดการกระทำแสนน่ารังเกียจของคนพวกนี้ลง เพราะเธอเพิ่งเข้ามาทำงานเลยไม่สามารถจัดการทุกอย่างเองลำพังได้

“ได้ค่ะ เดี๋ยวเย็นนี้แสนรักจะบอกให้นะคะ”

“แล้วสรุปว่าน้องญะญ๋ากับน้องแสนดีนี่…” เธอเงียบรอฟังคำตอบอย่างสนใจ

“ทำไมเหรอคะ?”

“เป็นเพื่อนรักคิดไม่ซื่อกันหรือเปล่าคะ” หนึ่งในกลุ่มพยาบาลตรงนั้นเอ่ยถามน้ำเสียงสอดรู้สอดเห็น ท่าทางของพวกเธอเป็นมิตรจนมองไม่ออกว่าที่จริงแล้วคิดอะไรอยู่

“แสนรักขอตัวไปทานข้าวเที่ยงก่อนนะคะ” เธอเบี่ยงตัวออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบคำถามอะไรนั้น

กลุ่มแชทลับ…

A (ดูท่าจะใช่จริง ๆ สรุปแล้วเป็นเลสเบียนเหรอวะ ฮ่า ๆ)

C (คิดเหมือนกัน หมอแสนดีแสดงออกขนาดนั้น)

D (แต่เหมือนว่าหมอญะญ๋าจะไม่รู้หรือเปล่า)

A (รักข้างเดียวเหรอ)

D (สงสารหมอแสนดีเนอะ)

C (อาจจะรู้ แต่แอ๊บไม่รู้เพราะกลัวเสียเพื่อนหรือเปล่า เห็นว่านางมีเพื่อนคบแค่หมอแสนดีคนเดียว คนอื่นเขาคงรู้สันดานกันหมดว่าเป็นพวกแอ๊บสตอเบอแหล)

A (ก็จริง ถ้ามีเพื่อนแอ๊บอย่างหมอญะญ๋า กูก็ไม่คบนะรำคาญ ฮ่า ๆ)

D (จริง คนแบบนั้นอยู่กับพวกเราไม่ได้หรอก)

ร้านข้าว…

ช่วงพักเที่ยงนี้เป็นพักเที่ยงที่ฉันไม่ชินเลย เพราะคนที่กินข้าวด้วยทุกวันไม่ได้มานั่งอยู่ด้วยเวลานี้ แถมตอนนี้คอลไลน์หาเธอก็ติดสายอยู่ น่าจะกำลังคุยอยู่กับแฟนของเธอ

ในช่วงที่แสนดีนั่งทานข้าวอยู่คนเดียว เธอใช้เวลานั้นไปพร้อมกับการหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องที่เธอสนใจ เรื่องที่เป็นหัวข้อหลักในตอนนี้ของชีวิต การเรียนต่อสาขาแพทย์เฉพาะทางที่เธออยากจะเรียนต่อ ซึ่งเธอเคยคุยเรื่องนี้กับญะญ๋าไว้ และญะญ๋าก็อยากจะเป็นหมอรักษามะเร็งเต้านมเพื่อแม่ของเธอ ส่วนแสนดีก็อยากจะเป็นหมอมะเร็งเช่นกัน เพราะเธออยากจะคอยตามญะญ๋าไปทุกที่ ซึ่งเส้นทางการเป็นหมอของแสนดี เธอก็ไม่ได้เลือกเรียนเพราะความชอบแต่เพียงแค่เรียนตามคนที่เธอชอบเท่านั้น และตอนนี้เธอก็เปลี่ยนทิศทางเลือกการตัดสินใจใหม่ ที่มีญะญ๋าเป็นตัวแปรเช่นเดิม

ครืดด~

“ฮัลโหล คุยกับหมอปืนเสร็จแล้วเหรอ”

“ใช่ อามีตรวจคนไข้ต่อ ก็เลยวางสายไปก่อน”

“วันนี้เป็นไงบ้าง หายคิดมากหรือยัง” แสนดีถามไถ่ปลายสายด้วยความเป็นห่วง เพราะสีหน้าของเธอยังดูเป็นกังวลอยู่

“ยังเลย พออยู่คนเดียวก็เหมือนจะยิ่งคิด” การที่ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าอยู่คนเดียวลำพังมันมีผลเสียมากกว่าผลดี เพราะความโดดเดี่ยวนั้นยิ่งทำให้เธอจิตตกและคิดวนอยู่แต่กับเรื่องที่ทำให้จิตใจย่ำแย่ลง

“หาหนังดูสิ หนังตลกเกาหลีเรื่องนั้นไง ไวกิกิ..เราดูเรื่องนั้นแล้วขำกันทั้งวันเลยจำได้ไหม” แสนดีพูดถึงชื่อหนังที่ทำให้พวกเธอหัวเราะกันจนท้องแข็ง และมันก็น่าจะทำให้เพื่อนของเธอดีขึ้นหากว่าได้ดูมันอีกครั้ง

“…”

“เย็นนี้ฉันไปหานะ คิดถึงแกมากเลย”

“ฉันก็คิดถึงแก…” ญะญ๋าพูดหน้าเศร้า

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันลางานไปอยู่เป็นเพื่อนแกที่บ้านหมอปืนดีไหม”

“อย่าทำแบบนั้นนะ แกต้องอยู่รักษาคนไข้ที่โรงพยาบาลสิ พวกเขาต้องการหมอเก่ง ๆ แบบแกนะ”

ฉันไม่อยากเป็นตัวปัญหาทำให้ใครต้องมีห่วงเพราะอาการป่วยของฉัน ซึ่งไม่เพียงแค่แสนดีที่เป็นแบบนี้ อาเองก็ห่วงฉันจนไม่เป็นอันทำงานเช่นกัน แล้วถ้าพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้ พวกเขาต้องเป็นห่วงฉันมาก ๆ จนต้องเดือดร้อนเดินทางมาที่นี่แน่

“งั้นยิ้มให้ดูหน่อย…”

ญะญ๋าทำตามที่แสนดีขอ แต่ทว่าแววตาของเธอมีแต่ความเศร้าเต็มไปหมด จนทำให้คนที่ได้มองนั้นเจ็บปวดกับภาพที่เห็น

“ฉันรักแกนะญะญ๋า”

“อือ ฉันก็รักแก”

“เย็นนี้เจอกันนะ…” คำว่ารักที่บอกไป ฉันรู้สึกอย่างที่พูดนั้นจริง ๆ แต่มันไม่ใช่อย่างที่ญ๋าเข้าใจมาตลอด ว่าเป็นความรักที่เพื่อนมีให้กัน...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~