34. ความรักรอบตัวญะญ๋า

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความรักรอบตัวญะญ๋า

--------------------------------------------------------------------------

ห้องทำงานหมอปืน…

“ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่สองคน วันหยุดนี้เดี๋ยวผมพาญะญ๋าไปหาที่เขาใหญ่นะครับ”

“มีอะไรวะ?” ผู้เป็นพ่อของสาวหน้าหวานเอ่ยถาม เมื่อได้ยินรุ่นน้องคนสนิทเกิ่นมาแบบนั้น

“ไว้ผมจะเล่าให้ฟังตอนไปถึงแล้วกันนะครับ…” ผมคิดว่าควรจะพูดเรื่องนั้นต่อหน้าพวกพี่ ๆ และขอรับผิดชอบเธอกับทุกสิ่งที่ผมทำไป ผมไม่อยากให้ญะญ๋าต้องมีเรื่องติดค้างคาใจแล้วเก็บไปคิดมากอยู่ลำพังแบบนั้น ทุกเรื่องที่เธอเป็นกังวลอยู่ผมจะแก้ไขมันให้หมด จะทำให้เธอสบายใจมากที่สุด

“โอเค งั้นวันหยุดนี้เจอกัน…”

“ครับ” หลังจากที่วางสายไป ญะญ๋าที่บอกว่าจะเดินไปหาพวกพี่ๆ พยาบาลที่แผนกก็เดินกลับมาพร้อมน้ำตา แถมคนที่พาเธอมาส่งก็เป็นแสนดี

“ญ๋าเป็นอะไร?”

“อาคะ ฮือ!” เธอเดินไปซบอกของหมอปืนด้วยความผิดหวังเพราะคิดว่าที่ผ่านมาคนพวกนั้นเป็นรุ่นพี่ที่น่ารักของเธอมาตลอด แต่แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น ภายใต้รอยยิ้มที่เป็นมิตรกลับซ่อนมีดแหลมคมไว้อยู่

“เกิดอะไรขึ้นแสนดี?”

“รอพี่แสนรักมาก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจะเล่าให้ฟัง” ฉันโทรไปหาพี่แสนรักเพื่อขอให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อนของญะญ๋า เพราะฉันต้องพาหมอปืนออกไปคุยถึงปัญหาที่เกิดขึ้นและหาวิธีจัดการกับคนพวกนั้น

ก๊อก ๆ!

“ฝากญะญ๋าแป๊ปนึงนะพี่แสนรัก…”

“ได้” เธอตอบรับคำขอของน้องสาวและเดินตรงมาหาญะญ๋าผู้แสนอ่อนแอ ที่กำลังร้องไห้เสียใจไม่หยุดกับเรื่องที่ได้ยิน

บันไดหนีไฟ…

“มีอะไรแสนดี?”

“นี่ค่ะ” เธอยื่นสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์ให้กับหมอปืนได้อ่าน เพื่อให้เขาได้เข้าใจว่าเหตุใดญะญ๋าถึงอยู่ในสภาพน่าสงสารเช่นนั้น

คนพวกนั้นกำลังตอกย้ำอาการป่วยของญะญ๋า ทั้งที่เธอไม่ควรจะต้องเจออะไรกับเรื่องแบบนี้ แต่เป็นเพราะเธอตามคนไม่ทันถึงได้ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นทำดีกับเธอแค่ต่อหน้า และเผลอคิดไปว่าเธอมีรุ่นพี่ที่น่ารักลายล้อม ทั้งที่ความจริงแล้วคนพวกนั้นไม่น่าอยู่ใกล้และเป็นพิษกับชีวิตของเธอ

“ส่งแชทพวกนี้มาให้ฉันที เดี๋ยวฉันไปคุยกับ ผอ เอง” เรื่องนี้คงเป็นผมที่ต้องจัดการ เพราะแสนดีเป็นเพียงแค่extern คำพูดของผมน่าจะจัดการทุกอย่างได้เด็ดขาดมากกว่า และเธอก็ยังอยู่ในช่วงฝึกงานผมไม่อยากให้มีผลกระทบกับการเป็นหมอในอนาคตของเธอ

“ฝากด้วยนะคะหมอปืน” แสนดีพูดบอกกับหมอปืนก่อนจะกลับมาทำงานตามหน้าที่ของเธอ หลังจากเสียเวลางานไปกับเรื่องท็อกซิกที่คนกลุ่มนึงสร้างขึ้น และได้แต่หวังว่าเรื่องนี้จะจบลงโดยเร็ว ส่วนคนพวกนั้นก็ควรจะได้รับผลของการกระทำจากคำพูดพล่อย ๆ ของพวกเธอ

ห้องทำงานหมอปืน…

“ฮึก ๆ”

“ไม่ร้องนะญ๋า” แสนดีเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟัง ซึ่งตอนที่ได้ยินก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่เหมือนว่าเรื่องของญะญ๋ากับหมอปืนจะหนักเป็นพิเศษ เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องเม้าในกลุ่มแชทอีกแล้ว คนในโรงพยาบาลกำลังพูดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไปในทางลบ ๆ

“ฮือ ไม่มีใครจริงใจกับญ๋าเลย”

“มีสิญ๋านึกดูดี ๆ คนที่อยู่กับญ๋ามาตลอดไง หมอปืน แสนดี ทุกคนหวังดีกับญ๋าแล้วก็รักญ๋าจริงๆ นะ อย่าไปใส่ใจคนพวกนั้นเลย” แสนรักพยายามพูดบอกคนอ่อนแอ ซึ่งเธอรู้ดีว่าญะญ๋าไม่ใช่คนที่มีพิษภัยกับคนอื่น แถมยังเป็นคนที่น่าสงสารมาก เพราะเธอนั้นจะถูกคนอื่น ๆ มองไม่ดีเสมอถึงภาพรักที่แสนหวานของเธอที่ไม่เข้าตาคนบางกลุ่ม แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเธอ เพราะคนเรามีสิทธิที่จะแตกต่างแต่ไม่มีสิทธิวิจารณ์ความแตกต่างของผู้อื่นเช่นนี้

แก๊ก!

หมอปืนเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานหลังจากเคลียร์ธุระเสร็จ ซึ่งเขาจัดการปัญหาที่เกิดขึ้นนั้นแล้ว ด้วยการปรึกษากับผู้ใหญ่ของทางโรงพยาบาลถึงเรื่องที่เกิดขึ้น และกำลังเร่งหาทางออกกับกลุ่มคนท็อกซิกพวกนั้น ว่าจะใช้บทลงโทษเช่นไร

“ขอบใจมากนะแสนรัก กลับไปทำงานเถอะเดี๋ยวหมอดูแลญ๋าต่อเอง”

“ค่ะหมอปืน พี่ไปก่อนนะญะญ๋า” แสนรักบอกลาญะญ๋ากลับออกจากห้องไป ก่อนที่หมอเจ้าของห้องจะเข้ามาปลอบใจเธอต่อ จากเรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ

ผมอุ้มเด็กดีของผมมานั่งลงที่ตัก สีหน้าของเธอตอนนี้ดูน่าเป็นห่วงมาก ๆ ถ้าผมเจ็บปวดแทนเธอได้ผมก็อยากจะทำ “ญ๋าครับ~”

“ฮึก ๆ ญ๋าทำให้อาเป็นห่วงอีกแล้ว ญ๋าขอโทษนะคะ”

“ไม่ร้องนะครับ อาจัดการคนพวกนั้นให้แล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้น ญ๋าอย่าเก็บไปคิดมากเชื่ออานะครับ” ผมเองก็เข้าใจที่เธอจะเป็นแบบนี้ แต่มันก็เป็นภาพที่ผมไม่อยากเห็นและทนเห็นไม่ได้จริง ๆ

“ฮึก” เธอเริ่มเงียบเสียงร้องลงเพราะไม่อยากให้เขาปวดใจเพราะเธอ และเริ่มคิดว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเป็นตัวปัญหา และทำลายเวลางานของเขา ทั้งที่เขาควรได้ไปทำหน้าที่รักษาคนไข้

“เก่งมากเลยครับ ต้องไม่ร้องแบบนี้สิคนเก่งของอา” เขาพูดชมเธอเมื่อเห็นว่าเธอเงียบเสียงร้องลง “เดี๋ยววันหยุดนี้เราไปเขาใหญ่กันนะครับ ไปหาพ่อแม่ญ๋ากัน”

“ไปหาพ่อกับแม่เหรอคะ?”

“ใช่ครับ เราไปเที่ยวพักผ่อนที่นู่นด้วยกันดีไหม เผื่อญ๋าจะได้สบายใจขึ้น ก่อนจะกลับมาทำงานต่อไงครับ”

ผมคิดว่าถ้าเธอได้เคลียร์ปัญหาที่ติดค้างคาใจอยู่จนหมดก่อนกลับมาทำงานมันคงเป็นผลดี ผมรู้ว่าการฝึกงานแผนกฉุกเฉินมันกดดันมากแค่ไหน ผมจึงไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเราไปสร้างความกดดันให้เธอมากขึ้นไปอีก เลยอยากจะจัดการทุกอย่างให้ถูกต้องและบอกกับทุกคนได้เต็มปาก ว่าผมกับเธอเป็นอะไรกัน

“ได้ค่ะ”

รอยยิ้มเล็กๆ ของเธอ ถึงจะรู้ว่าเธอกำลังฝืนยิ้ม แต่มันก็ดีที่ผมยังได้เห็นมันบนใบหน้าของเธอ “ญ๋าหิวไหมครับ อยากกินอะไรไหมเดี๋ยวอาพาไปซื้อ”

“อาทำงานเถอะนะคะ เดี๋ยวญ๋าไปนั่งเล่นรอที่ร้านกาแฟชั้นล่าง”

“จะไปคนเดียวเหรอ?”

“ค่ะญ๋าไปได้ อาทำงานเถอะนะคะ ญ๋ากวนเวลาทำงานของอามานานแล้ว”

“งั้นถ้าอาไม่ติดคนไข้ เดี๋ยวอาเดินลงไปหานะ” เขาลูบหัวบอกกับเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะดึงเธอมาจูบอย่างถนอม “อารักญ๋านะครับ เราสู้ไปด้วยกันนะ ยังไงญ๋าต้องหาย…”

“ค่ะอา”

ผมหวังว่าเธอจะเข้มแข็งขึ้นในสักวัน และหวังให้ทุกคนที่เธอรักใจดีกับเธอมากกว่าที่ผ่านมา…

คนหน้าหวานเดินออกมาจากห้องทำงานของหมอปืน เธอปาดน้ำตาที่ไหลออกจนแห้งสนิท เพื่อไม่ให้ใครเห็นว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ เพราะกลัวว่าคนรอบข้างจะเป็นห่วงเธอจนไม่เป็นอันทำงาน

สวนชั้นลอยของโรงพยาบาล…

“ฮัลโหลคะแม่” เจ้าของเสียงใสเรียกหาแม่ของเธอผ่านจอมือถือด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อ้าว ทำไมญ๋าอยู่ชุดนี้ล่ะลูก ไม่ได้ไปทำงานหรอกเหรอ?” คนเป็นแม่ถามด้วยความแปลกใจที่เห็นว่าเธอนั้นอยู่ในชุดธรรมดาแทนที่จะเป็นชุดกาวน์คุณหมอ

“วันนี้ญ๋าหยุดค่ะ”

“เป็นอะไรหรือเปล่าไม่สบายเหรอ”

“ค่ะ ญ๋าไม่สบายนิดหน่อย” เธอไม่อยากเล่าเรื่องอาการป่วยของเธอให้ผู้เป็นแม่ฟัง เพียงแค่ต้องการเห็นหน้าและรอยยิ้มของแม่เพราะความคิดถึง

“แล้วญ๋าอยู่ไหน?”

“อยู่ที่สวนลอยของโรงพยาบาลค่ะ ที่นี่อากาศดีมาก ตอนนี้ลมเย็นสุด ๆ เลย” เธอหลับตาพริ้มพรางเอาหน้าโต้ลมเย็นแสนสบายที่ทำเธอผ่อนคลายเมื่อได้ขึ้นมา แต่ทุกครั้งที่เธอขึ้นมาที่นี่กลับเป็นเพราะเรื่องทุกข์ใจที่เจอทั้งสิ้น

“เหนื่อยไหมลูก?” เธอถามถึงเรื่องฝึกงานของลูกสาว แต่คำพูดด้วยความเป็นห่วงนั้นกลับจี้จุดให้เธอร้องไห้ออกมา

“เหนื่อยค่ะ ญ๋าเหนื่อย ฮึก”

“ร้องไห้ทำไมญ๋า เป็นอะไรลูก?”

“เปล่าค่ะ ญ๋าก็แค่คิดถึงพ่อกับแม่ เราไม่ค่อยได้เจอกันญ๋าคิดถึง ฮึก”

ฉันเข้าใจที่เธอจะงอแง เพราะปกติเราไม่ค่อยได้อยู่ห่างกันนานขนาดนี้ แต่พอเห็นลูกร้องไห้แบบนี้ก็ไม่ค่อยสบายใจเลยจริง ๆ “แม่ก็คิดถึงญ๋า …เห็นอาปืนบอกว่าวันหยุดนี้จะพาญ๋ามาเที่ยวที่บ้าน อีกไม่กี่วันก็ได้เจอกันแล้วนะลูก”

“คุยกับลูกเหรอแม่?” เสียงคนเป็นพ่อพูดขึ้นก่อนโผล่หน้าเข้ามาในจอให้ลูกสาวสุดที่รักเห็น “ว่าไงครับลูกสาว อ้าว ร้องไห้ทำไมล่ะ?”

“ญ๋าคิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ ก็เลยร้องไห้ ฮึก”

“พ่อก็คิดถึงญ๋า วันหยุดนี้เจอกันนะลูก ไม่ร้องไห้นะครับคนเก่ง” คนเป็นพ่อแพ้น้ำตาลูกสาวทุกครั้งเมื่อได้เห็น และอดปวดใจไม่ได้ที่เขาไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เธอในเวลานี้

“งั้นไว้เจอกันนะคะ ญ๋ารักแม่กับพ่อนะ” เธอปาดน้ำตาออกและยิ้มหวานก่อนจะกดตัดสายจากพ่อและแม่ผู้เป็นที่รัก

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~