หนที่สอง

“เสด็จพ่อ นางไม่อยากช่วยเสด็จแม่” จวินเหิงรีบฟ้อง

ฮ่องเต้นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย

“เจ้าก็รู้จักประมาณตนดี... แต่ในเมื่อฮองเฮาประสงค์เช่นนี้ เรื่องนี้ก็ต้องเป็นไปตามนั้น ถ่ายทอดโองการ แต่งตั้งหวังหลีอินเป็นอินกุ้ยเหริน อีกสามวันให้เข้าวัง ย้ายไปอยู่ตำหนักเจี้ยงเสี่ย”

“ฝ่าบาท... หม่อมฉัน...” หวังเหมยหรงรีบแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง แต่ทอดสายตาข่มขู่มาทางน้องสาว

“หลีอิน... ขัดราชโองการ มีโทษถึงล้างโคตรนะ” พร้อมกับลอบยิ้ม

“อีกอย่างอนุหลินมารดาของเจ้ายามนี้ ก็ยังอยู่ในจวน เฝ้ารอความสำเร็จของเจ้าอยู่มิใช่หรือ?” หลีอินลอบกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเนื้อ

‘มาไม้นี้อีกแล้ว... ชาติก่อนก็ใช้ท่านแม่มาบีบคั้นข้า’

ดวงตาของหลีอินแปรเปลี่ยนเป็นแวววาวเหี้ยมเกรียม

‘ได้... ในเมื่อเลือกเส้นทางนี้ให้ข้า วันหน้าก็อย่ามาเสียใจทีหลัง’

“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาเพคะ”

หลีอินกราบราบลงกับพื้น

“ฝ่าบาท ฮองเฮา หม่อมฉันรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”

เมื่อเดินพ้นออกมาจากตำหนัก จวินเหิงและเจียงฝูเหรินก็รีบก้าวมาดักหน้า

“หึ... หวังหลีอิน อย่าคิดว่า เสด็จพ่อให้เข้าวังแล้ว จะมาตีเสมอเสด็จแม่ได้นะ” จวินเหิงกอดอกเชิดหน้า

“บุตรของอนุอย่างไร ก็คือบุตรของอนุ สวมชุดดีแค่ไหน ก็เปลี่ยนสายเลือดต่ำต้อยไม่ได้หรอก”

“ใช่แล้ว นกกระจอกต่อให้บินขึ้นไปเกาะบนกิ่งไม้ใหญ่ ก็ยังเป็นแค่นกกระจอกอยู่วันยันค่ำ” ฝูเหรินหัวเราะร่า

หลีอินมองเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้มละมุน

“เพคะ คำสั่งสอนขององค์ชายและองค์หญิง หลีอินจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ”

‘วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล... บัญชีเลือดนี้ข้าจะค่อยๆ ชำระให้หมดสิ้น ชาตินี้ข้าจะไม่ยอมเป็นหมากให้ใครอีก อำนาจ ตราหงส์ และชัยชนะ... ต้องเป็นของข้า’

เด็กทั้งสองชะงักไปกับสายตาเย็นชาใต้รอยยิ้มนั้น ก่อนที่หลีอินจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

สามวันต่อมา...

หวังหลีอินย้ายเข้าสู่ตำหนักเจี้ยงเสี่ย ตำหนักแห่งหิมะโปรยปราย นางยืนมองเกล็ดหิมะที่เริ่มร่วงหล่นในลานตำหนัก

‘ชาติตระกูลคือเกียรติยศที่เบื้องบนประทาน แต่หิมะคือความหนาวเย็นที่ย่อยยับได้ง่ายดาย... สมกับเป็นเล่นการเมืองในวังหลังที่เย็นชาและไร้ความปรานี’

“ถวายบังคมท่านหญิงเพคะ บ่าวชื่อซิงซิน”

“บ่าวชื่อชิวหนิงเพคะ ฮองเฮามีรับสั่งให้พวกบ่าวมาคอยรับใช้ท่านหญิง” นางกำนัลสองคนคุกเข่าลงตรงหน้า

หลีอินมองปราดเดียวก็รู้ว่า นี่คือหูตา ที่หวังเหมยหรงส่งมาจับตาดู

“ลำบากพวกเจ้าแล้ว” หลีอินเอ่ย

“ฮองเฮามีรับสั่งว่า เมื่อจัดที่พักเรียบร้อยแล้ว โปรดไปคำนับขอบพระคุณ ที่ตำหนักเฟิ่งซีด้วยเพคะ”

หลีอินยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาฉายแววเด็ดเดี่ยว...

“ข้ารู้แล้ว”

ณ ตำหนักเฟิ่งซี

หวังหลีอินในชุดพระสนมเต็มยศก้าวเข้ามาด้านใน นางย่อกายลงอย่างชดช้อยทว่ามั่นคง

“หม่อมฉันอินกุ้ยเหริน ถวายพระพรฮองเฮา ขอจงทรงพระเจริญพลานามัยสมบูรณ์เพคะ”

‘พี่หญิง... ความแค้นของพวกเรา เริ่มต้นขึ้นแล้ว’

ภายในตำหนักตลบลอยด้วยกลิ่นเครื่องหอมผสมยาสมุนไพร หวังเหมยหรงเอนกายบนตั่งทอง

ใบหน้าแม้ซีดเซียวทว่านัยน์ตากลับเต็มไปด้วยการคำนวณ

“อืม... พี่น้องกัน ไยต้องมากพิธี มานั่งใกล้ๆ พี่นี่สิ”

หวังเหมยหรงเอ่ยพลางกระแอมไอ

“สังขารข้าคงประคองได้อีกไม่นาน ต่อไปในวังหลวงเจ้าต้องระวังให้มาก โดยเฉพาะเจียงกุ้ยเฟย บิดานางคุมกำลังทหาร อำนาจบาตรใหญ่ยิ่งนัก”

‘เรื่องนี้ข้ารู้ดีกว่าใคร ชาติก่อนเพื่อดันจวินเหิง ข้าต้องสู้รบตบมือกับกุ้ยเฟยถึงสามปีเต็ม จนกระทั่งแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินถูกล้ม... ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นหวังดีหรอก’

“คำสั่งสอนของพี่หญิง น้องจะจำใส่ใจเพคะ” หลีอินก้มหน้าตอบอย่างนอบน้อม

“ดีมาก... คืนนี้ข้าจัดการห้องถวายงานไว้แล้ว ฝ่าบาทจะทรงพลิกป้ายเลือกเจ้า”

“ขอบพระคุณพี่หญิงที่ทรงเมตตาเพคะ”

“พี่น้องกันจะเกรงใจทำไม เมื่อได้รับความโปรดปรานแล้ว... อย่าลืมช่วยดูแลเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์แทนข้าด้วยเล่า”

“น้องจะดูแลเด็กทั้งสอง... เป็นอย่างดีเลยเพคะ” หลีอินเน้นคำท้ายเสียงอย่างแผ่วเบา

“เอาเถิดๆ ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้ากลับไปรอฟังข่าวดีที่ตำหนักเจี้ยงเสี่ยเถอะ”