LOGINShare
โอกาส
publish date:
2026-09-03 20:04:14“หลีอิน... หวังหลีอิน”
เสียงเรียกอันคุ้นเคยปลุกให้หวังหลีอินสะดุ้งตื่น ภาพเบื้องหน้าทำเอาหัวใจนางกระตุกเกร็ง...
หวังเหมยหรง... พี่สาวต่างมารดานอนซูบผอมอยู่บนเตียงประชวร
“น้องหญิง... ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน ฝูเอ๋อร์กับเหิงเอ๋อร์ ข้าฝากเจ้าดูแลด้วยนะ”
‘นี่ข้าย้อนกลับมาเมื่อสิบปีก่อน... วันที่หวังเหมยหรงฝากฝังบุตรอย่างนั้นหรือ?’
หลีอินแอบกำหมัดแน่น ขณะที่พี่สาวผู้ใจดีประหนึ่งโพธิสัตว์ ยังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโรย
“ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว...” นางยื่นมืออันสั่นเทามาจับ
“สิ่งเดียวที่ตัดไม่ขาดคือลูกทั้งสอง หากข้าลับตาไปใครจะคอยคุ้มครองพวกเขา... เจ้าจะยอมเข้าวังไปเป็นสนมเพื่อช่วยดูแลเด็กๆ แทนข้าได้หรือไม่?”
‘ชาติก่อนข้าหลงเชื่อสายใยพี่น้อง ยอมดื่มยาตัดสายเลือด เข้าวังรับมีดแทนลูกของนาง แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นสุราพิษหนึ่งจอกพร้อมคำตราหน้าว่าอนุชั้นต่ำ’
“หลีอิน... หากเจ้ายินยอม ก็จงดื่มยาชามนั้นซะ ภายหน้าเด็กๆ จะได้เคารพเจ้าดั่งแม่แท้ๆ”
หวังเหมยหรงเบนสายตาไปยังชามยาบนโต๊ะ
‘ยาชามนี้... ยาพิษที่กักขังและทำลายชีวิตข้าทั้งชีวิต’
หลีอินมองชามยาด้วยสายตาเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความสงสารหลงเหลืออีกต่อไป
“หลีอิน เจ้าฟังอยู่หรือไม่?”
ร่างบางคลี่ยิ้มแผ่วเบา นัยน์ตาทอดมองสตรีบนเตียงด้วยความนิ่งสงบ
“พี่หญิงล้อเล่นแล้ว เหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์เป็นถึงโอรสและองค์หญิงสายตรง ฐานันดรสูงศักดิ์ ย่อมมีฝ่าบาทและพระสนมทั้งวังคอยดูแล ไฉนต้องมาฝากฝังกับบุตรของอนุที่ยังไม่ออกเรือนเช่นข้าด้วยเล่า?”
“ฮะ...” หวังเหมยหรงชะงักไป
“หวังหลีอิน” เด็กชายตัวน้อยข้างเตียงตวาดลั่น
“เสด็จแม่เมตตาเจ้าแล้ว กล้าขัดขืนหรือ? เป็นแค่อนุ ยังกล้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอีก”
จวินเหิงในวัยเด็กชี้หน้านางอย่างเอาเรื่อง
“องค์ชายโปรดระงับโทสะ หม่อมฉันเจียมตัวดีว่าฐานะต่ำต้อย จึงไม่กล้าทำให้โอรสและองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ต้องมัวหมองเพคะ” หลีอินเยาะยิ้มในใจ แต่นางกลับรีบก้มหน้า แสร้งทำเป็นหวาดกลัว
“ยอมรับก็ดีแล้ว”
เจียงฝูเหรินในวัยเยาว์เอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงจองหอง
“ที่เสด็จแม่ยอมใช้งานเจ้า ก็นับเป็นบุญหัวแค่ไหนแล้ว”
หลีอินจ้องมองเด็กทั้งสอง...
‘ชาติที่แล้วข้าช่างโง่งมนัก คิดว่าเป็นเพียงนิสัยเด็กดื้อ พอโตขึ้นคงจะกลาเกลากระทั่งยอมรับข้าได้ ที่ไหนได้... สันดานเลวทรามมันฉายชัดมาตั้งแต่เด็ก ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าเกิดใหม่ พวกเจ้าแม่ลูก... ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความสิ้นหวังยิ่งกว่าที่ข้าเคยเจอ’
“เหิงเอ๋อร์ ฝูเอ๋อร์... หลีอินคือท่านน้าของพวกเจ้านะ เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้” หวังเหมยหรงแสร้งทำเป็นดุบุตรด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
“แต่เสด็จแม่” จวินเหิงเถียงทันควัน
“เสด็จแม่เป็นถึงบุตรีคนโตของท่านเสนาบดี ข้าคือโอรสองค์โต จะมีน้าเป็นแค่ลูกอนุต่ำต้อยได้อย่างไร”
“หุบปาก” หวังเหมยหรงตวาดพร้อมกับไอจนตัวโยน
“หลีอินเป็นพี่น้องของข้า เป็นผู้อาวุโสของพวกเจ้า ไร้การอบรมถึงเพียงนี้เชียวหรือ รีบขอโทษท่านน้าเดี๋ยวนี้”
หลีอินลอบมองภาพละครฉากใหญ่ด้วยสายตาเรียบเฉย
‘หากไม่ได้ย้อนกลับมา คงถูกการละครของเจ้าหลอกซ้ำอีกแน่’
หวังเหมยหรงหันมามองหลีอินด้วยสายตาแสนเวทนา
“หลีอิน... ทั้งหมดเป็นเพราะข้าร่างกายอ่อนแอ อบรมพวกเขาไม่ดี วันนี้ข้าขออภัยเจ้าแทนเด็กไม่รู้ความสองคนนี้ด้วยนะ”
“พี่หญิงกล่าวหนักไปแล้วเพคะ” หลีอินยิ้มหวาน ทว่าวาจาที่เอ่ยกลับทิ่มแทง
“เชื้อพระวงศ์สายตรงย่อมมีนิสัยผยองเป็นธรรมดา เพียงแต่... ยิ่งยกตนสูงเท่าไหร่ ยามตกลงมาก็ยิ่งเจ็บปวดเท่านั้น ยโสเย่อหยิ่งเช่นนี้ วันหน้าในวังหลังอันโสมม ไม่รู้จะต้องเผชิญอุปสรรคจนบอบช้ำอีกกี่ครา”
“เจ้า” จวินเหิงถลึงตาใส่ แต่ถูกสายตาของมารดาปรามไว้เสียก่อน
“ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว... หลีอิน พี่ขอวอนเจ้า”
หวังเหมยหรงทำท่าจะพยุงกายลงมาจากเตียง
“เสด็จแม่” เด็กทั้งสองรีบเข้าไปประคอง ขณะที่หลีอินยืนมองนิ่งๆ
‘อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะเล่นละครไปได้ถึงไหน’
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจากภายนอกก็ดังขึ้น หวังเหมยหรงพลันดวงตาเหลือกค้างแล้วแสร้งทอดกายหมดสติไป
“ฝ่าบาทเสด็จ”
ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม หลีอินและเด็กทั้งสองรีบย่อกายถวายบังคม
“ฮองเฮาประชวรหนัก ไม่ต้องมากพิธี”
ฮ่องเต้ตรงเข้าไปพยุงหวังเหมยหรงที่ค่อยๆ แสร้งลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง
“ฝ่าบาท... หม่อมฉันคงอยู่ได้อีกไม่นาน สิ่งเดียวที่ห่วงคือเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์ หม่อมฉันอยากฝากให้น้องสาวเข้าวังมาช่วยดูแล แต่นางกลับ...” หวังเหมยหรงเอ่ยทิ้งทายพร้อมน้ำตาคลอเบ้า ฮ่องเต้ตวัดสายตาเข้มมายังหลีอิน
“ตระกูลหวัง ฮองเฮามีเจตนาดี พวกเจ้าเป็นสายเลือดเดียวกัน เหตุใดจึงไม่เข้าใจนาง?”
หลีอินก้มศีรษะลงกราบทูลด้วยความนอบน้อม
“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันหวาดเกรงนัก... องค์ชายและองค์หญิงมีฐานันดรสูงส่ง ควรให้พระสนมผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่เป็นผู้ดูแล หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรของอนุ หากเข้าวังเกรงว่า จะทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียพระเกียรติ ยิ่งจะทำให้ผิดต่อความหวังดีของฮองเฮาเพคะ” สีหน้าและแววตาของนางบ่งบอกแบบนั้นจริงๆ ช่างเจียมเนื้อเจียมตัว
Latest chapter
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ คำขู่
คำขู่นั้นจุดไฟมืดมนในดวงตาของหลีอิน นางจ้องลึกเข้าไปในตาบิดาด้วยจิตสังหารลึกล้ำ จนหวังเยี่ยนชิงสะดุ้งผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว“เจ้า... กล้ามองข้าด้วยสายตาศัตรูเช่นนี้หรือ?”“หวังเยี่ยนชิง!” หลีอินขานชื่อบิดาตรงๆ เฉียบขาด“วันนี้ข้ายืนอยู่ตรงนี้ มิใช่เพื่อขอเศษทาน และยิ่งมิใช่เพื่อฟังท่านด่าทอ”นางแสยะยิ้มสมเพช “พี่สาวแสนดีของข้าจิตใจอำมหิต มอบยาพิษตัดสายเลือด จัดฉากใส่ร้ายว่าข้าคบชู้ บัดนี้ข้าไม่เล่นตามสิ่งที่ท่านลิขิตเอาไว้ ยังคิดเอาชีวิตแม่ข้ามาบีบให้ข้าเป็นมีดโกนเนื้อตัวเองอีกรึ? ท่านพ่อ... หวังเหมยหรงใกล้ตายเต็มทีแล้ว ทว่านางยังคิดลากคนทั้งตระกูลลงหลุมศพไปด้วย ท่านคิดจริงๆ หรือว่าการปกป้องนางกับจวินเหิง แล้วตระกูลหวังจะนอนหลับสบายไร้กังวล”หลีอินเดินวนรอบตัวบิดา พลางกระซิบบีบคั้นด้วยความจริงทางการเมือง“ท่านไม่คิดจะลืมตาดูหน่อยหรือ ยามนี้จวินเหิงถูกเลี้ยงดูในนามเจ้ากุ้ยเฟย วันหน้าหากได้ครองราชย์ เขาจะนึกถึงตระกูลหวังที่ไร้อำนาจ หรือนึกถึงตระกูลเจ้าที่คอยอุ้มชูมากันแน่ ถึงตอนนั้นตระกูลเจ้
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ พลิกกระดาน
ทว่าหวังหลีอินคนใหม่มีหรือจะยอมเดินตามรอยเดิม ชาตินี้นางพร้อมขี่หลังเสือ เพื่อกลับไปพลิกกระดานอำนาจในจวนตระกูลหวัง“พอบรรเลงถึงช่วงเร้าใจที่ต้องใช้แรงดีดที่สุด สายพิณเส้นนั้นจะขาดสะบั้น ผงพิษเยี่ยนจินถันจะฟาดเข้าใบหน้ามันโดยตรง พิษหนานเจียงแผดเผาผิวเนื้อจนเน่าเปื่อย แดงทองปะปนราวกับไฟลุกไหม้ ไม่มีวันรักษาได้ชั่วชีวิต หากรอดตาย พิษไฟก็แล่นเข้าสู่หัวใจ เผาผลาญทารกในครรภ์จนกลายเป็นเถ้าถ่าน” หวังเหมยหรงหัวเราะลั่นตำหนักด้วยความบิดเบี้ยว โดยไม่รู้เลยว่าแผนการนี้กำลังจะกลับมารัดคอตนเองนางกำนัลคนสนิทก้มหน้ากล่าวทึ่งๆ“เมื่อสายพิณขาดต่อหน้าธารกำนัล ฝ่าบาทต้องสั่งสืบสวนแน่ พิษนี้มาจากหนานเจียง ซึ่งตระกูลฝ่ายมารดาของเจ้ากุ้ยเฟยคุมกำลังทหารอยู่ ชายแดนบูรพาตึงเครียด ฝ่าบาททรงระแวงตระกูลเจ้ามานาน หากเกิดเรื่องขึ้น จะทรงเชื่อผู้ใดเล่าเพคะ”หวังเหมยหรงแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความแค้น“ในวังหลังจะเหลือใครอีก ข้าจะปล่อยให้พวกนางสู้กันจนพินาศไปทั้งคู่ ส่วนข้า... เพียงแค่นั่งมองพวกนางเดินเข้ากรงทีละก้าว หวังหลีอิน... ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าการย
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ มิฉะนั้น
หวังเหมยหรงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ แววตาอำมหิต“มิฉะนั้น... หึ! ชีวิตของอนุหลินจะเป็นหรือตาย หรือต้องอยู่อย่างตายทั้งเป็น ย่อมขึ้นอยู่กับอารมณ์ของข้าแต่เพียงผู้เดียว”หลีอินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเงียบสงัดจนน่ากลัว ทว่าแทนที่นางจะร้องไห้อ้อนวอนอย่างที่ฮองเฮาคาดหวังหลีอินกลับค่อยๆ คลี่รอยยิ้มบางเบา... รอยยิ้มที่อ่อนหวาน แต่ว่าดวงตากลับเย็นเยียบ จนชวนให้ผู้มองรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งสรรพางค์กายชาติที่แล้ว... นางยอมทำทุกอย่างเพื่อปกป้องมารดา จนยอมเป็นหมากให้สตรีผู้นี้เชิดชู แต่ท้ายที่สุด... หวังเหมยหรงก็ยังสั่งฆ่าอนุหลินอย่างโหดเหี้ยมอยู่ดีชาตินี้นางย่อมไม่เดินซ้ำรอยเดิม แผนการปกป้องมารดาภายนอกวังถูกนางวางหมากไว้ล่วงหน้า ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าวังหลวงแล้ว“พี่หญิง... ท่านก็เป็นเช่นนี้เสมอมาจริงๆ” หลีอินเอ่ยเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความสมเพช“คิดว่า... ใครต่อใครบนโลกใบนี้ ล้วนเป็นคนโง่ ที่ถูกท่านบีบไว้ในกำมือ และควบคุมได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ?&r
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ แผนสกปรก
“ที่ฝ่าบาทฝากคำพูดผ่านกงกงมาว่า ไม่อยากให้ข้าถือโทษหวังเหมยหรง และบอกว่า ข้ากับนาง...เราเป็นพี่น้องกัน... พูดให้ถึงที่สุด พระองค์ก็ยังทรงคิดจะใช้บารมีของโอรสสวรรค์ มาบีบให้ข้าต้องยอมก้มหัวต้อยต่ำ ยอมความ และเก็บงำความแค้นนี้ไว้ เพื่อรักษาเสถียรภาพทางการเมืองของตระกูลหวังในราชสำนักเอาไว้ต่างหาก” นางกำนัลหน้าประตูตำหนักก้าวเข้ามาคุกเข่าด้วยท่าทางรีบร้อน“กราบทูลพระสนมจิ้งผิน มีนางกำนัลอาวุโสจากตำหนักเฟิ่งซีมาแจ้งความเพคะ... แจ้งว่าแม้ฮองเฮาจะถูกกักบริเวณ แต่เนื่องจากพระนางประชวรหนัก และมีเรื่องในครอบครัวตระกูลหวังที่ต้องสะสาง จึงใคร่ขอเชิญพระสนมจิ้งผินไปพบที่ตำหนักสักครู่เพคะ” ซิงซินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ“ท่านหญิง... ฮองเฮาถูกสั่งกักบริเวณแท้ๆ เหตุใดจึงยังกล้าส่งคนมาสั่งสั่นถึงที่นี่อีกเพคะ? ช่างไม่เห็นหัวกฎมณเฑียรบาลเลยจริงๆ” หลีอินนัยน์ตาวาววับ ประกายความเหี้ยมเกรียมพาดผ่านดวงตา“หึ... จิ้งผิน... จิ้งผิน... ตำแหน่งนี้ช่างมาได้ประจวบเหมาะเหลือเกิน ข้าชอบใจนัก ซิงซิน... ข้าไม่ได้ไปตามคำสั่งของนาง แต่ข้าจะไปในฐานะจิ้งผิน
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ อยู่ให้เป็น
วันต่อมา ท้องฟ้าเหนือวังหลวงเปิดโล่งแจ้ง แสงแดดสาดส่องลงมายังลานหน้าตำหนักเจี้ยงเสี่ย จนเกิดภาพระยิบระยับทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคนทั้งหกตำหนัก กลับไม่ใช่แสงตะวัน แต่เป็นเสียงประกาศเฉียบขาดของขันทีอาวุโส ที่ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณเขามาพร้อมกับขบวนสิ่งของพระราชทานยาวเหยียด จนสุดสายตา นำความอิจฉาริษยา และตื่นตระหนกมาสู่สนมทุกนางในวังหลัง“ถ่ายทอดพระบัญชาของโอรสสวรรค์ พระราชทานไข่มุกราตรีจากทะเลตะวันออกสิบเม็ด ผ้าไหมซูซิวจิ้นเนื้อดีสิบพับ เครื่องประดับทองคำแท้ฝังขนนกกระเต็นห้าชุด เพื่อร่วมยินดีครั้งใหญ่แก่ครรภ์มังกร ตามพระบัญชายังได้พระราชทานโสมภูเขาร้อยปีสองต้น รังนกเลือดสิบถ้วย และกำยานมังกรสงบจิตอีกสิบตำลึง ให้เห็นแก่พระโอรสในครรภ์เป็นสำคัญ จงพักฟื้นอย่างสงบและเปี่ยมสุข”หลีอินในชุดบุปผาสีชมพูอ่อน ค่อยๆ ย่อกายลงอย่างชดช้อยและนอบน้อม“อินกุ้ยเหรินรับพระบัญชาเพคะ ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”ทว่าความตื่นตะลึงยังไม่ทันจางหาย ขันทีอาวุโสพลันยิ้มแย้มแล้วคลี่ม้วนผ้าแพรสีเหลืองทองอร่าม ที
อี้เฟย หญาหงส์ทมิฬ ต้องอดทน
ในใจของนาง ‘ชาติที่แล้ว ข้าเป็นสามีภรรยากับพระองค์มาทั้งชีวิต ร่วมทุกข์ร่วมสุขและผ่านศึกเหนือเสือใต้มาด้วยกัน มีหรือที่ข้าจะไม่รู้นิสัยใจคอและสันดานลึกๆ ของบุรุษผู้นั้นงแววตาของหลีอินพลันเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกราวกับย้อนนึกถึงอดีตชาติอันขื่นขม“เจียงเฉินหรงมองวังหลังเป็นเพียงกระดานหมากขนาดยักษ์ เหล่าสนมชายาทั้งหลาย ก็คือหมากแต่ละตัว ที่มีหน้าที่แตกต่างกันไป พวกเราจะแย่งชิงตบตีกันอย่างไรก็ได้ พระองค์ไม่เคยสนพระทัยความริษยาของสตรี แต่... มีข้อแม้เพียงสิ่งเดียวเท่านั้น คือต้องทำให้พระองค์รู้สึกอยู่เสมอว่า ไม่ว่าผลของหมากกระดานนั้น จะแพ้หรือชนะในทุกครั้งแล้ว ล้วนเป็นพระองค์ผู้เดียว ที่เป็นผู้ตัดสินและอยู่เหนือทุกสิ่ง”นางเคาะนิ้วเรียวลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ“คืนนี้ข้าทำตัวเป็นเหยื่อที่น่าสงสาร แต่ในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าข้ารู้กาลเทศะ โดยการไม่โวยวายเปิดโปงเรื่องขนมพิษต่อหน้าธารกำนัล ข้าปล่อยให้พระองค์เป็นผู้ลงทัณฑ์ฮองเฮา และสั่งปิดปากทุกคนด้วยพระองค์เอง ข้ามอบอำนาจการควบคุม และเกียรติยศทั้งหมดคืนให้แก่พระองค์ พระองค์จึงทรงมองว่า ข้า
You May Also Like
พระชายาของท่านอ๋องธงแดง NC
กระดิ่งจันทร์442.2K viewsสาวน้อยผู้นำพาครอบครัวสู่ความมั่งคั่ง
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์24.0K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน67.0K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.2K viewsม่านรัก ม่านทระนง
ม่านอวี้138 viewsย้อนเวลารัก พลิกชะตาแค้น
วริณชญา189 viewsหวนกลับมาครานี้ข้าไม่รักท่านอีกแล้ว
ดอกไม้หนาม54 viewsข้าหย่าและรวยมาก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์92 views
