โอกาส

“หลีอิน... หวังหลีอิน”

เสียงเรียกอันคุ้นเคยปลุกให้หวังหลีอินสะดุ้งตื่น ภาพเบื้องหน้าทำเอาหัวใจนางกระตุกเกร็ง...

หวังเหมยหรง... พี่สาวต่างมารดานอนซูบผอมอยู่บนเตียงประชวร

“น้องหญิง... ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน ฝูเอ๋อร์กับเหิงเอ๋อร์ ข้าฝากเจ้าดูแลด้วยนะ”

‘นี่ข้าย้อนกลับมาเมื่อสิบปีก่อน... วันที่หวังเหมยหรงฝากฝังบุตรอย่างนั้นหรือ?’

หลีอินแอบกำหมัดแน่น ขณะที่พี่สาวผู้ใจดีประหนึ่งโพธิสัตว์ ยังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโรย

“ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว...” นางยื่นมืออันสั่นเทามาจับ

“สิ่งเดียวที่ตัดไม่ขาดคือลูกทั้งสอง หากข้าลับตาไปใครจะคอยคุ้มครองพวกเขา... เจ้าจะยอมเข้าวังไปเป็นสนมเพื่อช่วยดูแลเด็กๆ แทนข้าได้หรือไม่?”

‘ชาติก่อนข้าหลงเชื่อสายใยพี่น้อง ยอมดื่มยาตัดสายเลือด เข้าวังรับมีดแทนลูกของนาง แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นสุราพิษหนึ่งจอกพร้อมคำตราหน้าว่าอนุชั้นต่ำ’

“หลีอิน... หากเจ้ายินยอม ก็จงดื่มยาชามนั้นซะ ภายหน้าเด็กๆ จะได้เคารพเจ้าดั่งแม่แท้ๆ”

หวังเหมยหรงเบนสายตาไปยังชามยาบนโต๊ะ

‘ยาชามนี้... ยาพิษที่กักขังและทำลายชีวิตข้าทั้งชีวิต’

หลีอินมองชามยาด้วยสายตาเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความสงสารหลงเหลืออีกต่อไป

“หลีอิน เจ้าฟังอยู่หรือไม่?”

ร่างบางคลี่ยิ้มแผ่วเบา นัยน์ตาทอดมองสตรีบนเตียงด้วยความนิ่งสงบ

“พี่หญิงล้อเล่นแล้ว เหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์เป็นถึงโอรสและองค์หญิงสายตรง ฐานันดรสูงศักดิ์ ย่อมมีฝ่าบาทและพระสนมทั้งวังคอยดูแล ไฉนต้องมาฝากฝังกับบุตรของอนุที่ยังไม่ออกเรือนเช่นข้าด้วยเล่า?”

“ฮะ...” หวังเหมยหรงชะงักไป

“หวังหลีอิน” เด็กชายตัวน้อยข้างเตียงตวาดลั่น

“เสด็จแม่เมตตาเจ้าแล้ว กล้าขัดขืนหรือ? เป็นแค่อนุ ยังกล้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอีก”

จวินเหิงในวัยเด็กชี้หน้านางอย่างเอาเรื่อง

“องค์ชายโปรดระงับโทสะ หม่อมฉันเจียมตัวดีว่าฐานะต่ำต้อย จึงไม่กล้าทำให้โอรสและองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ต้องมัวหมองเพคะ” หลีอินเยาะยิ้มในใจ แต่นางกลับรีบก้มหน้า แสร้งทำเป็นหวาดกลัว

“ยอมรับก็ดีแล้ว”

เจียงฝูเหรินในวัยเยาว์เอ่ยสมทบด้วยน้ำเสียงจองหอง

“ที่เสด็จแม่ยอมใช้งานเจ้า ก็นับเป็นบุญหัวแค่ไหนแล้ว”

หลีอินจ้องมองเด็กทั้งสอง...

‘ชาติที่แล้วข้าช่างโง่งมนัก คิดว่าเป็นเพียงนิสัยเด็กดื้อ พอโตขึ้นคงจะกลาเกลากระทั่งยอมรับข้าได้ ที่ไหนได้... สันดานเลวทรามมันฉายชัดมาตั้งแต่เด็ก ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าเกิดใหม่ พวกเจ้าแม่ลูก... ข้าจะทำให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความสิ้นหวังยิ่งกว่าที่ข้าเคยเจอ’

“เหิงเอ๋อร์ ฝูเอ๋อร์... หลีอินคือท่านน้าของพวกเจ้านะ เหตุใดจึงเสียมารยาทเช่นนี้” หวังเหมยหรงแสร้งทำเป็นดุบุตรด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“แต่เสด็จแม่” จวินเหิงเถียงทันควัน

“เสด็จแม่เป็นถึงบุตรีคนโตของท่านเสนาบดี ข้าคือโอรสองค์โต จะมีน้าเป็นแค่ลูกอนุต่ำต้อยได้อย่างไร”

“หุบปาก” หวังเหมยหรงตวาดพร้อมกับไอจนตัวโยน

“หลีอินเป็นพี่น้องของข้า เป็นผู้อาวุโสของพวกเจ้า ไร้การอบรมถึงเพียงนี้เชียวหรือ รีบขอโทษท่านน้าเดี๋ยวนี้”

หลีอินลอบมองภาพละครฉากใหญ่ด้วยสายตาเรียบเฉย

‘หากไม่ได้ย้อนกลับมา คงถูกการละครของเจ้าหลอกซ้ำอีกแน่’

หวังเหมยหรงหันมามองหลีอินด้วยสายตาแสนเวทนา

“หลีอิน... ทั้งหมดเป็นเพราะข้าร่างกายอ่อนแอ อบรมพวกเขาไม่ดี วันนี้ข้าขออภัยเจ้าแทนเด็กไม่รู้ความสองคนนี้ด้วยนะ”

“พี่หญิงกล่าวหนักไปแล้วเพคะ” หลีอินยิ้มหวาน ทว่าวาจาที่เอ่ยกลับทิ่มแทง

“เชื้อพระวงศ์สายตรงย่อมมีนิสัยผยองเป็นธรรมดา เพียงแต่... ยิ่งยกตนสูงเท่าไหร่ ยามตกลงมาก็ยิ่งเจ็บปวดเท่านั้น ยโสเย่อหยิ่งเช่นนี้ วันหน้าในวังหลังอันโสมม ไม่รู้จะต้องเผชิญอุปสรรคจนบอบช้ำอีกกี่ครา”

“เจ้า” จวินเหิงถลึงตาใส่ แต่ถูกสายตาของมารดาปรามไว้เสียก่อน

“ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว... หลีอิน พี่ขอวอนเจ้า”

หวังเหมยหรงทำท่าจะพยุงกายลงมาจากเตียง

“เสด็จแม่” เด็กทั้งสองรีบเข้าไปประคอง ขณะที่หลีอินยืนมองนิ่งๆ

‘อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะเล่นละครไปได้ถึงไหน’

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าจากภายนอกก็ดังขึ้น หวังเหมยหรงพลันดวงตาเหลือกค้างแล้วแสร้งทอดกายหมดสติไป

“ฝ่าบาทเสด็จ”

ฮ่องเต้เจียงเฉินหรงก้าวเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม หลีอินและเด็กทั้งสองรีบย่อกายถวายบังคม

“ฮองเฮาประชวรหนัก ไม่ต้องมากพิธี”

ฮ่องเต้ตรงเข้าไปพยุงหวังเหมยหรงที่ค่อยๆ แสร้งลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง

“ฝ่าบาท... หม่อมฉันคงอยู่ได้อีกไม่นาน สิ่งเดียวที่ห่วงคือเหิงเอ๋อร์กับฝูเอ๋อร์ หม่อมฉันอยากฝากให้น้องสาวเข้าวังมาช่วยดูแล แต่นางกลับ...” หวังเหมยหรงเอ่ยทิ้งทายพร้อมน้ำตาคลอเบ้า ฮ่องเต้ตวัดสายตาเข้มมายังหลีอิน

“ตระกูลหวัง ฮองเฮามีเจตนาดี พวกเจ้าเป็นสายเลือดเดียวกัน เหตุใดจึงไม่เข้าใจนาง?”

หลีอินก้มศีรษะลงกราบทูลด้วยความนอบน้อม

“ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันหวาดเกรงนัก... องค์ชายและองค์หญิงมีฐานันดรสูงส่ง ควรให้พระสนมผู้มีบุญหนักศักดิ์ใหญ่เป็นผู้ดูแล หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรของอนุ หากเข้าวังเกรงว่า จะทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียพระเกียรติ ยิ่งจะทำให้ผิดต่อความหวังดีของฮองเฮาเพคะ” สีหน้าและแววตาของนางบ่งบอกแบบนั้นจริงๆ ช่างเจียมเนื้อเจียมตัว