หมาก

เสียงระฆังดังกังวานเหนือท้องพระโรงสีชาด สัญญาณแห่งการผลัดแผ่นดินเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

“บัดนี้ได้ฤกษ์มงคล องค์รัชทายาทจวินเหิงเสด็จขึ้นครองราชย์สืบราชบัลลังก์” ขันทีประกาศก้อง

หวังหลีอินยืนมองภาพนั้นด้วยความภาคภูมิใจ ในใจนึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพี่สาวต่างมารดาผู้ล่วงลับ

‘พี่หญิง... เรื่องที่ท่านฝากฝังไว้ บัดนี้ข้าทำสำเร็จแล้ว ทั้งกำจัดกุ้ยเฟยและสนมคนโปรดของอดีตฮ่องเต้ ยอมดื่มยาตัดสายเลือด รับมีดแทนเหิงเอ๋อร์เพื่อกรุยทางสู่บัลลังก์ ซ้ำยังหาคู่ครองที่ดีให้ฝูเอ๋อร์... ข้าไม่เคยทรยศท่านเลยสักครั้ง’

“ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นๆ ปี” ขุนนางนับร้อยคุกเข่าโห่ร้องพร้อมกัน

“ขุนนางทั้งหลายลุกขึ้นได้” ฮ่องเต้องค์ใหม่ตรัสเสียงทรงอำนาจ ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชามายังสตรีที่ยืนอยู่เบื้องล่าง

“ตระกูลหวังรับพระราชโองการ”

หวังหลีอินรีบก้มกราบ

“หวังหลีอินรับพระราชโองการ”

ราชเลขาฯ ก้าวออกมาคลี่ม้วนผ้าไหมสีทอง อ่านด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“น้อมรับโองการจากสวรรค์ ฮ่องเต้มีรับสั่ง... หวังหลีอินชาติกำเนิดต่ำต้อย อาศัยความชอบแทรกแซงกิจการบ้านเมือง ริษยาและคิดตั้งตนเป็นอู่เจ๋อเทียน พระราชทานสุราพิษหนึ่งจอกเพื่อรักษาพระเกียรติราชวงศ์”

ร่างทั้งร่างของหวังหลีอินชาดิกดั่งถูกฟ้าผ่า

“เพราะเหตุใดกัน...”

“หึ” นางแค่นหัวเราะดังมาจากเจียงฝูเหริน องค์หญิงใหญ่ผู้เป็นหลานสาวที่นางรักดั่งลูกแท้ๆ

“เสด็จแม่เคยตรัสไว้... หมากที่หมดประโยชน์แล้วก็ต้องทิ้ง”

“หมากงั้นหรือ?” หวังหลีอินหัวเราะร่าอย่างสมเพชตัวเอง

“ถึงข้าไม่ได้อุ้มท้องพวกเจ้า แต่ข้าเลี้ยงดูพวกเจ้ามากับมือนะ”

“หุบปาก” จวินเหิงในฉลองพระองค์มังกรตวาดลั่น

“คิดจริงหรือว่าพวกเรานับเจ้าเป็นแม่? ทุกครั้งที่ต้องเรียกว่าเสด็จแม่ ข้ารู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอ้วก ข้ากับเสด็จพี่แค่ทำตามคำสั่งเสียของเสด็จแม่แท้ๆ ที่ให้แสร้งเป็นลูกกตัญญู เจ้าช่างอินบทบาทซะจริง” หลี่อินหันมองหลานสาวที่เคยทะนุถนอม

“เจ้าก็คิดเช่นนี้ด้วยหรือ?” เจียงฝูเหรินยิ้มหยัน

“การที่เจ้ายิ้มระรื่นอยู่ตรงนี้ คือการประจานคนทั้งใต้หล้าว่าบัลลังก์ของเราได้มาด้วยเล่ห์กลของหญิงอนุชั้นต่ำ มีแต่เจ้าต้องตาย... พวกเราจึงจะสะอาดบริสุทธิ์อย่างแท้จริง”

“พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไร” หวังหลีอินกรีดร้องด้วยความคับแค้น

“สิทธิ์อะไรงั้นหรือ?” จวินเหิงก้าวลงจากแท่นประทับ มองด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ลูกอนุอย่างเจ้ามีสิทธิ์ถามด้วยหรือ? จริงสิ... จะบอกอะไรให้อีกอย่าง ยาตัดสายเลือดเมื่อสิบปีก่อน มิใช่เพราะกลัวเจ้าจะมีลูก แต่เสด็จแม่ต้องการให้เจ้าเป็นสตรีที่พิการตลอดกาล ถูกเหยียบไว้ใต้เท้า... เจ้ามันก็แค่ตัวหมากน่าโง่เท่านั้นแหละ”

ขันทีประกาศกร้าวกลบเสียงกรีดร้อง

“หวังหลีอิน ความผิดไม่อาจละเว้น ตายแล้วห้ามเข้าสุสานหลวง ห้ามตั้งป้ายวิญญาณ ให้โยนศพทิ้งที่สุสานไร้ญาติสามวันเพื่อเตือนเป็นเยี่ยงอย่าง”

หวังหลีอินจ้องมองจอกสุราพิษตรงหน้า นึกถึงพี่สาวต่างมารดาผู้ล่วงลับ...

‘แผนการยอดเยี่ยม... รัดกุมไร้ช่องโหว่ หวังเหมยหรง... เจ้าช่างโหดเหี้ยม และลูกของเจ้าก็เลวร้ายไม่แพ้กัน’

นางคว้าจอกสุราขึ้นกระดกดื่มรวดเดียว ความเจ็บปวดแผดเผากัดกินทรวงอก ก่อนที่โลกทั้งใบจะดับมืดลง